Art. 213 Kodeksu karnego stanowi istotne wyłączenie odpowiedzialności karnej za przestępstwo zniesławienia, określone w art. 212 Kodeksu karnego. Przepis ten wprowadza dwa kluczowe wyjątki, które pozwalają na uniknięcie odpowiedzialności karnej za zniesławienie, pod warunkiem spełnienia określonych przesłanek.

### Komentarz do Art. 213 Kodeksu karnego:

1. **Niepubliczny zarzut prawdziwy**:
   - **Treść przepisu**: „Nie ma przestępstwa określonego w art. 212 § 1, jeżeli zarzut uczyniony niepublicznie jest prawdziwy.”
   - **Interpretacja**: Jeżeli zarzut dotyczący osoby jest prawdziwy i został uczyniony w sposób niepubliczny, to osoba, która ten zarzut postawiła, nie popełnia przestępstwa zniesławienia. Kluczowe jest tutaj, aby zarzut był zarówno prawdziwy, jak i niepubliczny. Przykładem może być sytuacja, w której pracownik informuje swojego przełożonego o nieetycznym zachowaniu kolegi z pracy, pod warunkiem że informacje te są prawdziwe.

2. **Publiczny zarzut prawdziwy**:
   - **Treść przepisu**: „Nie popełnia przestępstwa określonego w art. 212 § 1 lub 2, kto publicznie podnosi lub rozgłasza prawdziwy zarzut: dotyczący postępowania osoby pełniącej funkcję publiczną lub służący obronie społecznie uzasadnionego interesu.”
   - **Interpretacja**: W przypadku publicznego podniesienia lub rozgłoszenia zarzutu, osoba nie popełnia przestępstwa zniesławienia, jeśli zarzut jest prawdziwy i dotyczy:
     - Postępowania osoby pełniącej funkcję publiczną: Oznacza to, że osoby pełniące funkcje publiczne, takie jak politycy, urzędnicy, czy funkcjonariusze publiczni, mogą być przedmiotem prawdziwych zarzutów dotyczących ich działalności publicznej bez ryzyka odpowiedzialności karnej dla osoby, która te zarzuty podnosi.
     - Obrony społecznie uzasadnionego interesu: Zarzut musi służyć ochronie interesu, który jest społecznie uzasadniony. Przykładem może być ujawnienie informacji o nieprawidłowościach w działalności organizacji charytatywnej, które ma na celu ochronę darczyńców i beneficjentów.

3. **Zarzuty dotyczące życia prywatnego lub rodzinnego**:
   - **Treść przepisu**: „Jeżeli zarzut dotyczy życia prywatnego lub rodzinnego, dowód prawdy może być przeprowadzony tylko wtedy, gdy zarzut ma zapobiec niebezpieczeństwu dla życia lub zdrowia człowieka albo demoralizacji małoletniego.”
   - **Interpretacja**: W przypadku zarzutów dotyczących życia prywatnego lub rodzinnego, dowód prawdy może być przeprowadzony jedynie w ściśle określonych sytuacjach. Musi istnieć realne zagrożenie dla życia lub zdrowia człowieka, albo ryzyko demoralizacji małoletniego. Przykładem może być sytuacja, w której osoba ujawnia informacje o przemocy domowej w celu ochrony ofiar tej przemocy.

### Podsumowanie:
Art. 213 Kodeksu karnego wprowadza istotne ograniczenia odpowiedzialności karnej za zniesławienie, pod warunkiem że zarzuty są prawdziwe i spełniają określone kryteria. Przepis ten ma na celu ochronę wolności słowa i prawa do informacji, jednocześnie zapewniając ochronę przed nieuzasadnionymi i fałszywymi oskarżeniami. Ważne jest, aby osoby podnoszące zarzuty były świadome tych wyjątków i działały w granicach prawa.

Kodeks karny

Kodeks postępowania cywilnego

Przepis stanowi, że kobieta i mężczyzna mają w Polsce równe prawa. Zasada ta obejmuje życie rodzinne, polityczne, społeczne i gospodarcze. Oznacza to, że w tych obszarach prawa kobiet i mężczyzn powinny być takie same. Konstytucja wymienia przykładowe dziedziny, w których równość ma być zapewniona. Kobieta i mężczyzna mają równe prawo do kształcenia, zatrudnienia i awansów. Przepis przewiduje również prawo do jednakowego wynagradzania za pracę jednakowej wartości. Chodzi więc o sytuację, w której praca o takiej samej wartości powinna wiązać się z takim samym wynagrodzeniem. Równe prawa dotyczą także zabezpieczenia społecznego oraz możliwości zajmowania stanowisk i pełnienia funkcji. Obejmują ponadto uzyskiwanie godności publicznych i odznaczeń. Przepis wskazuje zatem, że kobiety i mężczyźni powinni mieć równy dostęp zarówno do praw związanych z pracą i nauką, jak i do udziału w życiu publicznym.

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej

Przepis przyznaje każdemu prawo do ochrony prawnej kilku ważnych sfer życia. Obejmuje ono życie prywatne, czyli osobistą sferę funkcjonowania człowieka, a także życie rodzinne. Ochroną objęte są również cześć i dobre imię, czyli wartości związane z tym, jak dana osoba jest postrzegana i oceniana. Z przepisu wynika, że każda osoba może domagać się prawnej ochrony tych dóbr. Przepis mówi także o prawie do decydowania o swoim życiu osobistym. Oznacza to, że każdemu przyznano uprawnienie do podejmowania decyzji dotyczących własnej, osobistej sfery życia. W tym zakresie przepis łączy dwa elementy: ochronę przed naruszeniem życia prywatnego, rodzinnego, czci lub dobrego imienia oraz możliwość samodzielnego decydowania o własnym życiu osobistym. Sformułowanie „każdy” wskazuje, że prawo to przysługuje wszystkim osobom.

Życie rodzinne

Życie rodzinne w przepisach

Kodeks karny1 przepis

Kodeks postępowania cywilnego1 przepis

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej2 przepisy

o leczeniu niepłodności1 przepis