Kodeks spółek handlowych (ksh)

Art. 328^2 Kodeksu spółek handlowych (KSH) reguluje kwestie związane z prowadzeniem rejestru akcjonariuszy przez spółki akcyjne. Przepis ten wprowadza obowiązek zawarcia umowy o prowadzenie rejestru akcjonariuszy oraz określa warunki jej rozwiązania. Poniżej przedstawiam szczegółowy komentarz do poszczególnych elementów tego artykułu.

#### 1. Obowiązek zawarcia umowy o prowadzenie rejestru akcjonariuszy

Zgodnie z § 1, spółka jest zobowiązana do niezwłocznego zawarcia umowy o prowadzenie rejestru akcjonariuszy z podmiotem wybranym zgodnie z art. 328^1 § 5 KSH. Oznacza to, że spółka musi wybrać podmiot, który będzie prowadził rejestr akcjonariuszy, zgodnie z procedurą określoną w art. 328^1 § 5, a następnie niezwłocznie zawrzeć z nim umowę.

#### 2. Warunki rozwiązania umowy przez spółkę

Rozwiązanie umowy przez spółkę jest dopuszczalne jedynie pod warunkiem zawarcia nowej umowy o prowadzenie rejestru akcjonariuszy, z uwzględnieniem art. 328^11 KSH. Oznacza to, że spółka nie może pozostawić rejestru akcjonariuszy bez podmiotu prowadzącego ten rejestr. Przed rozwiązaniem dotychczasowej umowy, spółka musi zawrzeć nową umowę z innym podmiotem, który przejmie obowiązki prowadzenia rejestru.

#### 3. Warunki rozwiązania umowy przez podmiot prowadzący rejestr

Podmiot prowadzący rejestr akcjonariuszy może rozwiązać umowę jedynie z ważnych powodów, z zachowaniem terminu wypowiedzenia nie krótszego niż trzy miesiące. Ważne powody mogą obejmować m.in. naruszenie warunków umowy przez spółkę, brak współpracy ze strony spółki, czy inne istotne okoliczności uniemożliwiające dalsze prowadzenie rejestru. Trzymiesięczny termin wypowiedzenia ma na celu zapewnienie spółce odpowiedniego czasu na znalezienie nowego podmiotu prowadzącego rejestr.

#### 4. Zakres umowy o prowadzenie rejestru akcjonariuszy

Umowa o prowadzenie rejestru akcjonariuszy stanowi podstawę do rejestrowania także praw poboru akcji. Oznacza to, że podmiot prowadzący rejestr jest odpowiedzialny nie tylko za rejestrowanie akcji, ale również za rejestrowanie praw poboru, które przysługują akcjonariuszom w przypadku emisji nowych akcji.

Ponadto, o ile statut spółki nie stanowi inaczej, umowa może obejmować powierzenie podmiotowi prowadzącemu rejestr pośredniczenia w wykonywaniu zobowiązań pieniężnych spółki wobec akcjonariuszy z tytułu przysługujących im praw z akcji. Oznacza to, że podmiot prowadzący rejestr może również pełnić rolę pośrednika w wypłacie dywidend, odsetek czy innych świadczeń pieniężnych należnych akcjonariuszom.

### Podsumowanie

Art. 328^2 KSH wprowadza istotne obowiązki i zasady dotyczące prowadzenia rejestru akcjonariuszy przez spółki akcyjne. Przepis ten ma na celu zapewnienie ciągłości i prawidłowości prowadzenia rejestru, co jest kluczowe dla transparentności i prawidłowego funkcjonowania spółek akcyjnych. Spółki muszą przestrzegać określonych procedur przy zawieraniu i rozwiązywaniu umów o prowadzenie rejestru, a podmioty prowadzące rejestr muszą działać zgodnie z określonymi w przepisach standardami, zapewniając tym samym ochronę interesów akcjonariuszy.

o finansach publicznych

o fundacji rodzinnej

Art. 119zzl Ordynacji podatkowej wprowadza procedurę wydawania opinii przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej (KAS) w zakresie transgranicznego przekształcenia, połączenia albo podziału spółki. Przepis ten ma na celu zapewnienie, że takie operacje nie będą wykorzystywane do unikania opodatkowania lub innych nadużyć podatkowych.

#### Zakres opinii

Opinia wydawana przez Szefa KAS obejmuje dwie główne kwestie:
1. **Ocena ryzyka nadużyć podatkowych**:
   - Czy istnieje uzasadnione przypuszczenie, że transgraniczne przekształcenie, połączenie albo podział spółki może stanowić czynność lub element czynności określonej w art. 119a § 1 Ordynacji podatkowej (dotyczący klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania).
   - Czy operacja może być przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
   - Czy operacja może stanowić nadużycie prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług.

2. **Potwierdzenie zaspokojenia zobowiązań**:
   - Czy zobowiązania pieniężne spółki wobec organów podatkowych lub niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym są zaspokojone lub zabezpieczone.

#### Wymogi formalne wniosku

Wniosek o wydanie opinii musi zawierać szczegółowe dane niezbędne do oceny skutków podatkowych planowanej operacji, w tym:
- Wyczerpujący opis czynności oraz powiązań między podmiotami.
- Numer NSP (Numer Seryjny Podatnika) lub wyjaśnienie, dlaczego uzgodnienie nie podlegało zgłoszeniu.
- Cele operacji oraz ekonomiczne lub gospodarcze uzasadnienie.
- Określenie skutków podatkowych, w tym korzyści podatkowych.
- Wskazanie innych korzyści podatkowych oraz czynności planowanych, rozpoczętych lub dokonanych, które mogą mieć wpływ na te korzyści.

#### Dokumenty dołączane do wniosku

Do wniosku należy dołączyć:
- Zaświadczenie, o którym mowa w art. 306e § 1 Ordynacji podatkowej.
- Oświadczenie członków zarządu spółki dotyczące położenia posiadanych przez spółkę nieruchomości na terytorium RP, składane pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.
- Dowód wniesienia opłaty za wydanie opinii.

#### Procedura i wzór wniosku

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może udostępnić wzór wniosku, co ma na celu usprawnienie procesu jego składania i rozpatrywania.

### Podsumowanie

Art. 119zzl Ordynacji podatkowej stanowi istotny element w systemie kontroli nad transgranicznymi operacjami spółek, mający na celu zapobieganie nadużyciom podatkowym oraz zapewnienie, że zobowiązania wobec organów podatkowych są odpowiednio zaspokojone. Przepis ten wprowadza szczegółowe wymogi dotyczące treści wniosku oraz dokumentów, które muszą być do niego dołączone, co ma na celu zapewnienie pełnej transparentności i rzetelności ocenianych operacji.

Ordynacja podatkowa

Art. 119zzp Ordynacji podatkowej wprowadza mechanizm ochronny, który umożliwia Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej (KAS) odmowę wydania opinii w przypadku, gdy istnieje uzasadnione przypuszczenie, że transgraniczne przekształcenie, połączenie albo podział spółki może prowadzić do niezaspokojenia lub niezabezpieczenia zobowiązań pieniężnych oraz niepodatkowych należności budżetowych.

**1. Cel przepisu:**
Przepis ten ma na celu zabezpieczenie interesów Skarbu Państwa oraz innych podmiotów publicznych przed potencjalnymi nadużyciami związanymi z transgranicznymi operacjami restrukturyzacyjnymi spółek. W szczególności chodzi o zapobieganie sytuacjom, w których takie operacje mogłyby być wykorzystywane do unikania płatności zobowiązań finansowych wobec państwa.

**2. Przesłanki odmowy wydania opinii:**
Szef KAS może odmówić wydania opinii, jeśli okoliczności sprawy wskazują na istnienie uzasadnionego przypuszczenia, że:
- Transgraniczne przekształcenie, połączenie albo podział spółki może prowadzić do niezaspokojenia zobowiązań pieniężnych.
- Transgraniczne przekształcenie, połączenie albo podział spółki może prowadzić do niezabezpieczenia niepodatkowych należności budżetowych, o których mowa w art. 119zzl § 2 pkt 2.

**3. Obowiązek uzasadnienia odmowy:**
Odmowa wydania opinii musi zawierać wskazanie okoliczności, które stanowiły podstawę do jej wydania. Oznacza to, że Szef KAS jest zobowiązany do szczegółowego uzasadnienia swojej decyzji, co ma na celu zapewnienie transparentności i umożliwienie podmiotowi, którego dotyczy decyzja, zrozumienia przyczyn odmowy.

**4. Znaczenie dla podmiotów gospodarczych:**
Dla podmiotów gospodarczych przepis ten oznacza konieczność starannego przygotowania się do transgranicznych operacji restrukturyzacyjnych, w tym zapewnienia, że wszelkie zobowiązania wobec państwa są zaspokojone lub odpowiednio zabezpieczone. W przeciwnym razie mogą napotkać na trudności w uzyskaniu wymaganych opinii od KAS, co może opóźnić lub nawet uniemożliwić planowane operacje.

**5. Praktyczne implikacje:**
W praktyce, podmioty planujące transgraniczne przekształcenia, połączenia lub podziały powinny:
- Dokładnie przeanalizować swoje zobowiązania finansowe wobec państwa.
- Zadbać o odpowiednie zabezpieczenie tych zobowiązań.
- Przygotować się na możliwość konieczności przedstawienia dodatkowych dokumentów lub wyjaśnień na żądanie KAS.

**6. Podsumowanie:**
Art. 119zzp Ordynacji podatkowej stanowi istotne narzędzie w rękach KAS, które ma na celu ochronę interesów fiskalnych państwa. Dla podmiotów gospodarczych oznacza to konieczność dokładnego przygotowania się do transgranicznych operacji restrukturyzacyjnych, aby uniknąć odmowy wydania opinii przez KAS. Transparentność i szczegółowość uzasadnienia odmowy mają na celu zapewnienie, że decyzje KAS są zrozumiałe i sprawiedliwe dla podmiotów, których dotyczą.

Art. 210 Ordynacji podatkowej szczegółowo określa elementy, które musi zawierać decyzja podatkowa. Przepis ten jest kluczowy dla zapewnienia transparentności i prawidłowości postępowania podatkowego, a także dla ochrony praw podatników. Poniżej przedstawiam szczegółowy komentarz do poszczególnych elementów wymienionych w artykule.

#### 1. Oznaczenie organu podatkowego
Decyzja musi zawierać jednoznaczne oznaczenie organu podatkowego, który ją wydał. Jest to istotne dla identyfikacji organu odpowiedzialnego za wydanie decyzji oraz dla ewentualnego wniesienia odwołania.

#### 2. Data wydania
Data wydania decyzji jest kluczowa dla określenia terminów procesowych, w tym terminu na wniesienie odwołania. Brak daty może prowadzić do niepewności prawnej i potencjalnych sporów.

#### 3. Oznaczenie strony
Decyzja musi jednoznacznie wskazywać, do kogo jest skierowana. Oznaczenie strony powinno zawierać pełne dane identyfikacyjne podatnika, aby uniknąć jakichkolwiek niejasności.

#### 4. Powołanie podstawy prawnej
Podanie podstawy prawnej decyzji jest niezbędne dla jej legalności. Podatnik musi wiedzieć, na jakiej podstawie prawnej organ podatkowy wydał decyzję, co umożliwia mu skuteczne zaskarżenie decyzji, jeśli uzna ją za niezgodną z prawem.

#### 5. Rozstrzygnięcie
Rozstrzygnięcie to kluczowy element decyzji, który określa, jakie obowiązki lub prawa wynikają z decyzji dla podatnika. Musi być jasne i precyzyjne, aby podatnik mógł je zrozumieć i wykonać.

#### 6. Uzasadnienie faktyczne i prawne
Uzasadnienie faktyczne powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, oraz dowodów, którym dał wiarę. Uzasadnienie prawne powinno wyjaśniać podstawę prawną decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Jest to istotne dla przejrzystości decyzji i umożliwia podatnikowi zrozumienie, dlaczego decyzja została wydana w określony sposób.

#### 7. Pouczenie o trybie odwoławczym
Jeżeli od decyzji przysługuje odwołanie, decyzja musi zawierać pouczenie o trybie odwoławczym. Jest to kluczowe dla ochrony praw podatnika, który musi być świadomy możliwości zaskarżenia decyzji.

#### 8. Podpis osoby upoważnionej
Decyzja musi być podpisana przez osobę upoważnioną do jej wydania, z podaniem jej imienia, nazwiska oraz stanowiska służbowego. W przypadku decyzji sporządzanych z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego, możliwe jest użycie podpisu mechanicznie odtwarzanego lub nadruku imienia i nazwiska wraz ze stanowiskiem służbowym.

#### 9. Pouczenie o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego
Jeżeli decyzja może być zaskarżona do sądu administracyjnego, musi zawierać odpowiednie pouczenie. Jest to istotne dla zapewnienia podatnikowi pełnej informacji o jego prawach.

#### 10. Pouczenie o odpowiedzialności karnej
Decyzja nakładająca obowiązek podlegający egzekucji administracyjnej musi zawierać pouczenie o odpowiedzialności karnej za działania mające na celu udaremnienie egzekucji. Jest to istotne dla zapewnienia skuteczności egzekucji.

#### 11. Wskazanie wysokości zobowiązania podatkowego
W decyzjach wydanych z zastosowaniem art. 119a lub środków ograniczających umowne korzyści, organ podatkowy musi wskazać wysokość zobowiązania podatkowego, nadpłaty, zwrotu podatku, straty podatkowej, niepobranego lub pobranego a niewpłaconego przez płatnika podatku.

#### 12. Ustosunkowanie się do negatywnej opinii Rady
Jeżeli Rada wydała negatywną opinię w sprawie, decyzja organu podatkowego musi zawierać ustosunkowanie się do tej opinii. Jest to istotne dla przejrzystości i pełności uzasadnienia decyzji.

#### 13. Inne składniki określone przez przepisy prawa podatkowego
Przepisy prawa podatkowego mogą określać dodatkowe składniki, które powinna zawierać decyzja. Organ podatkowy musi przestrzegać tych wymogów, aby decyzja była zgodna z prawem.

#### 14. Odstąpienie od uzasadnienia
Można odstąpić od uzasadnienia decyzji, gdy uwzględnia ona w całości żądanie strony. Wyjątkiem są decyzje wydane na skutek odwołania bądź decyzje, na podstawie których przyznano ulgę w zapłacie podatku.

### Podsumowanie
Art. 210 Ordynacji podatkowej precyzyjnie określa elementy, które musi zawierać decyzja podatkowa, co jest kluczowe dla zapewnienia jej legalności, przejrzystości i skuteczności. Przepis ten chroni prawa podatników, umożliwiając im pełne zrozumienie decyzji i skuteczne korzystanie z przysługujących im środków zaskarżenia.

Art. 92 Ordynacji Podatkowej reguluje kwestie odpowiedzialności solidarnej podatników za zobowiązania podatkowe oraz zasady dotyczące wierzytelności o zwrot nadpłaty podatku. Poniżej przedstawiam szczegółowy komentarz do poszczególnych paragrafów tego artykułu.

#### § 1
Zgodnie z tym paragrafem, jeżeli podatnicy ponoszą solidarną odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe, a zobowiązania te powstają w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji Podatkowej (tj. na podstawie decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego), odpowiedzialność solidarna dotyczy podatników, którym doręczono taką decyzję. Oznacza to, że odpowiedzialność solidarna nie powstaje automatycznie, lecz wymaga doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego każdemu z podatników.

#### § 2
Paragraf ten wyłącza stosowanie § 1 do zobowiązań podatkowych pobieranych w formie łącznego zobowiązania pieniężnego. W takim przypadku zasady odpowiedzialności solidarnej stosuje się z chwilą doręczenia decyzji (nakazu płatniczego) osobie, na którą, zgodnie z odrębnymi przepisami, wystawia się decyzję (nakaz płatniczy). Oznacza to, że odpowiedzialność solidarna w przypadku łącznego zobowiązania pieniężnego powstaje z chwilą doręczenia decyzji jednej osobie, a nie wszystkim podatnikom.

#### § 3
Ten paragraf wprowadza zasadę, że małżonkowie, którzy są opodatkowani łącznie od sumy swoich dochodów na podstawie odrębnych przepisów, ponoszą solidarną odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe. Ponadto, solidarna jest również ich wierzytelność o zwrot nadpłaty podatku od sumy dochodów małżonków. Oznacza to, że zarówno zobowiązania podatkowe, jak i prawo do zwrotu nadpłaty podatku są wspólne dla obojga małżonków.

#### § 3a
W razie śmierci jednego z małżonków, drugi z małżonków ponosi odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe oraz przysługuje mu wierzytelność o zwrot nadpłaty podatku. Oznacza to, że odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe oraz prawo do zwrotu nadpłaty przechodzi na żyjącego małżonka.

#### § 4
Zajęcie wierzytelności z tytułu nadpłaty dokonane przez organ egzekucyjny wobec jednego z małżonków obejmuje również wierzytelność o zwrot nadpłaty, o której mowa w § 3. Oznacza to, że jeżeli organ egzekucyjny zajmie wierzytelność z tytułu nadpłaty podatku jednego z małżonków, zajęcie to obejmuje również wierzytelność wspólną małżonków.

#### § 5
Do wierzytelności o zwrot nadpłaty, o której mowa w § 3, stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego o wierzytelnościach cywilnoprawnych. Oznacza to, że w zakresie nieuregulowanym w Ordynacji Podatkowej, do wierzytelności o zwrot nadpłaty stosuje się odpowiednie przepisy Kodeksu cywilnego.

### Podsumowanie
Art. 92 Ordynacji Podatkowej wprowadza szczegółowe zasady dotyczące odpowiedzialności solidarnej podatników za zobowiązania podatkowe oraz wierzytelności o zwrot nadpłaty podatku. Kluczowe jest, że odpowiedzialność solidarna powstaje z chwilą doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, a w przypadku małżonków opodatkowanych łącznie, odpowiedzialność ta jest wspólna. Ponadto, przepisy te uwzględniają sytuacje szczególne, takie jak śmierć jednego z małżonków oraz zajęcie wierzytelności przez organ egzekucyjny.

Dłużnik jest niewypłacalny, gdy utracił możliwość wykonywania wymagalnych zobowiązań pieniężnych, czyli takich, których termin zapłaty już upłynął. Przyjmuje się, że taka utrata nastąpiła, jeżeli opóźnienie w zapłacie przekracza trzy miesiące. W przypadku osoby prawnej lub określonej jednostki organizacyjnej niewypłacalność może wynikać także z tego, że jej zobowiązania pieniężne przewyższają wartość majątku, a taki stan trwa dłużej niż dwadzieścia cztery miesiące. Przy ocenie tej drugiej sytuacji nie uwzględnia się składników, które nie wchodzą do masy upadłości. Nie bierze się także pod uwagę zobowiązań przyszłych, w tym zależnych od warunku zawieszającego, ani zobowiązań wobec wspólnika lub akcjonariusza wynikających z pożyczki albo podobnej czynności. Wyłączone są również określone instrumenty kapitałowe i pożyczki podporządkowane przeznaczone do zaliczenia do funduszy własnych. W przypadku zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji wyłączenie obejmuje odpowiednie obligacje kapitałowe oraz pożyczki podporządkowane. Istnieje domniemanie, że zobowiązania przewyższają majątek, jeżeli wynika to z bilansu, po wyłączeniu rezerw na zobowiązania oraz zobowiązań wobec jednostek powiązanych, i utrzymuje się przez ponad dwadzieścia cztery miesiące. Sąd może oddalić wniosek o ogłoszenie upadłości, jeżeli w niedługim czasie nie grozi dłużnikowi utrata zdolności do regulowania wymagalnych zobowiązań. Zasady dotyczące przewagi zobowiązań nad majątkiem nie mają zastosowania do wskazanych spółek osobowych, jeżeli co najmniej jeden wspólnik odpowiada za ich zobowiązania bez ograniczenia całym swoim majątkiem i jest osobą fizyczną.

Prawo upadłościowe

Przepis określa szczególną sytuację, w której można ogłosić upadłość zmarłego przedsiębiorcy. Jest to możliwe, gdy został ustanowiony zarząd sukcesyjny, a zarządca sukcesyjny utracił zdolność do wykonywania wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Chodzi więc o zobowiązania, których termin wykonania już nadszedł, oraz o brak możliwości ich wykonania przez zarządcę. Warunek ten musi dotyczyć czynności dokonywanych w ramach prowadzenia przedsiębiorstwa w spadku. Oznacza to, że przepis wiąże możliwość ogłoszenia upadłości z działalnością tego przedsiębiorstwa oraz z sytuacją zarządcy sukcesyjnego przy wykonywaniu związanych z nią czynności. Sama śmierć przedsiębiorcy i ustanowienie zarządu sukcesyjnego nie są w tym przepisie wskazane jako wystarczające. Znaczenie ma także utrata zdolności do wykonywania wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Przepis nie stanowi, że upadłość zostaje ogłoszona automatycznie. Wskazuje jedynie, że w opisanej sytuacji można ją ogłosić. Jednocześnie nakazuje odpowiednie stosowanie art. 11 ust. 1a. Oznacza to, że regułę zawartą w tym przepisie należy zastosować do opisanej sytuacji w sposób odpowiedni, zgodnie z jej charakterem.

Ogłoszenie upadłości wpływa na terminy wykonania zobowiązań upadłego. Jeżeli zobowiązanie pieniężne nie było jeszcze wymagalne, staje się wymagalne w dniu ogłoszenia upadłości. Oznacza to, że od tego dnia można traktować je jako zobowiązanie, którego termin płatności już nastąpił, nawet jeśli wcześniej ustalono późniejszy termin. Odrębna zasada dotyczy zobowiązań majątkowych niepieniężnych. Z dniem ogłoszenia upadłości zmieniają się one w zobowiązania pieniężne. Jednocześnie stają się płatne w tym samym dniu. Skutek ten następuje niezależnie od tego, czy termin wykonania takiego zobowiązania już nadszedł. Przepis wiąże więc z dniem ogłoszenia upadłości dwa skutki. W przypadku zobowiązań pieniężnych jest to wcześniejsze uzyskanie wymagalności. W przypadku zobowiązań majątkowych niepieniężnych jest to zarówno zmiana ich charakteru na pieniężny, jak i uzyskanie płatności. Decydujący jest dzień ogłoszenia upadłości, a nie pierwotnie ustalony termin płatności albo wykonania zobowiązania.

**Przepis nie obowiązuje.** Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo upadłościowe utraciło moc z dniem 1 października 2003 r. Obowiązującym dziś aktem o upadłości jest [ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe](/prawo-upadlosciowe). Poniższe omówienie opisuje stan prawny z okresu, w którym przepis obowiązywał, i służy do czytania dawnych akt oraz starszego orzecznictwa.

Przepis przewidywał, że pieniężne zobowiązania upadłego, których termin płatności jeszcze nie nastąpił, stawały się płatne już w dniu ogłoszenia upadłości. Ogłoszenie upadłości przyspieszało więc termin zapłaty takich zobowiązań. Niepieniężne zobowiązania majątkowe zamieniały się natomiast tego samego dnia na zobowiązania pieniężne i również stawały się płatne, nawet jeśli wcześniej ustalony termin ich wykonania jeszcze nie nadszedł. Te zasady stosowało się odpowiednio do wierzytelności zabezpieczonych hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym, wpisem w rejestrze statków albo prawem zatrzymania. Dotyczyło to sytuacji, w których upadły nie był osobistym dłużnikiem, lecz składnik jego majątku stanowił zabezpieczenie cudzego długu. Samo zabezpieczenie nie oznaczało wtedy, że wierzyciel mógł uzyskać pełną zapłatę z masy upadłości. Wierzytelność podlegała zaspokojeniu z masy upadłości tylko w takim zakresie, w jakim wierzyciel nie otrzymał zapłaty od swojego dłużnika osobistego. Jeżeli więc dłużnik osobisty spłacił część długu, z masy upadłości można było uzyskać tylko pozostałą część. Przepis wiązał zatem możliwość zaspokojenia z masy upadłości zarówno z ogłoszeniem upadłości, jak i z wysokością wcześniejszego zaspokojenia uzyskanego od właściwego dłużnika.

Zobowiązanie pieniężne

Zobowiązanie pieniężne w przepisach

Kodeks spółek handlowych (ksh)2 przepisy

o finansach publicznych1 przepis

o fundacji rodzinnej1 przepis

Ordynacja podatkowa4 przepisy

Prawo upadłościowe3 przepisy

Prawo upadłościowe1 przepis