Ogłoszenie upadłości wpływa na terminy wykonania zobowiązań upadłego. Jeżeli zobowiązanie pieniężne nie było jeszcze wymagalne, staje się wymagalne w dniu ogłoszenia upadłości. Oznacza to, że od tego dnia można traktować je jako zobowiązanie, którego termin płatności już nastąpił, nawet jeśli wcześniej ustalono późniejszy termin. Odrębna zasada dotyczy zobowiązań majątkowych niepieniężnych. Z dniem ogłoszenia upadłości zmieniają się one w zobowiązania pieniężne. Jednocześnie stają się płatne w tym samym dniu. Skutek ten następuje niezależnie od tego, czy termin wykonania takiego zobowiązania już nadszedł. Przepis wiąże więc z dniem ogłoszenia upadłości dwa skutki. W przypadku zobowiązań pieniężnych jest to wcześniejsze uzyskanie wymagalności. W przypadku zobowiązań majątkowych niepieniężnych jest to zarówno zmiana ich charakteru na pieniężny, jak i uzyskanie płatności. Decydujący jest dzień ogłoszenia upadłości, a nie pierwotnie ustalony termin płatności albo wykonania zobowiązania.

Prawo upadłościowe

**Przepis nie obowiązuje.** Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo upadłościowe utraciło moc z dniem 1 października 2003 r. Obowiązującym dziś aktem o upadłości jest [ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe](/prawo-upadlosciowe). Poniższe omówienie opisuje stan prawny z okresu, w którym przepis obowiązywał, i służy do czytania dawnych akt oraz starszego orzecznictwa.

Przepis przewidywał, że pieniężne zobowiązania upadłego, których termin płatności jeszcze nie nastąpił, stawały się płatne już w dniu ogłoszenia upadłości. Ogłoszenie upadłości przyspieszało więc termin zapłaty takich zobowiązań. Niepieniężne zobowiązania majątkowe zamieniały się natomiast tego samego dnia na zobowiązania pieniężne i również stawały się płatne, nawet jeśli wcześniej ustalony termin ich wykonania jeszcze nie nadszedł. Te zasady stosowało się odpowiednio do wierzytelności zabezpieczonych hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym, wpisem w rejestrze statków albo prawem zatrzymania. Dotyczyło to sytuacji, w których upadły nie był osobistym dłużnikiem, lecz składnik jego majątku stanowił zabezpieczenie cudzego długu. Samo zabezpieczenie nie oznaczało wtedy, że wierzyciel mógł uzyskać pełną zapłatę z masy upadłości. Wierzytelność podlegała zaspokojeniu z masy upadłości tylko w takim zakresie, w jakim wierzyciel nie otrzymał zapłaty od swojego dłużnika osobistego. Jeżeli więc dłużnik osobisty spłacił część długu, z masy upadłości można było uzyskać tylko pozostałą część. Przepis wiązał zatem możliwość zaspokojenia z masy upadłości zarówno z ogłoszeniem upadłości, jak i z wysokością wcześniejszego zaspokojenia uzyskanego od właściwego dłużnika.

Zobowiązanie majątkowe niepieniężne

Zobowiązanie majątkowe niepieniężne w przepisach

Prawo upadłościowe1 przepis

Prawo upadłościowe1 przepis