Zbiornik wodny

Zbiornik wodny to naturalne albo sztucznie utworzone zagłębienie terenu lub obiekt, w którym gromadzi się woda. W polskim prawie termin ten nie ma jednego, uniwersalnego znaczenia dla wszystkich dziedzin. Jego zakres zależy od rodzaju wody, sposobu powstania zbiornika, związku z wodami płynącymi oraz celu regulacji.

W Prawie wodnym zbiorniki wodne mogą należeć do wód śródlądowych płynących albo stojących. Do pierwszej grupy zalicza się między innymi sztuczne zbiorniki wodne oraz zbiorniki pozostające w związku z przepływem wód. Wody stojące obejmują wody w jeziorach i zbiornikach niezwiązanych z wodami płynącymi. Przepisy odnoszące się do wód stojących mogą być stosowane również do niektórych sztucznych zagłębień terenu. Znaczenie prawne ma więc nie tylko sama obecność wody, lecz także jej charakter i powiązanie z systemem wodnym.

W praktyce zbiornik wodny może pełnić funkcję retencyjną, przeciwpowodziową, rolniczą, komunalną, energetyczną, rekreacyjną albo przyrodniczą. Przykładami są zbiorniki zaporowe, retencyjne, stawy, wyrobiska wypełnione wodą oraz naturalne jeziora. Budowa, przebudowa lub eksploatacja zbiornika może wymagać odpowiednich zgód wodnoprawnych, zgłoszenia wodnoprawnego albo decyzji dotyczących robót budowlanych, zależnie od rodzaju i zakresu przedsięwzięcia.

Pojęcie występuje także w przepisach dotyczących ochrony środowiska, planowania i zagospodarowania terenów, gospodarki nieruchomościami, łowiectwa oraz dostępu do państwowych wód. Może wpływać na ustalanie granic obwodów łowieckich, ograniczenia korzystania z jednostek pływających, zasady ochrony przyrody i sposób zagospodarowania sąsiednich gruntów. Status zbiornika może również decydować o właściwości organu administracji oraz o obowiązkach podmiotu, który go buduje, utrzymuje lub wykorzystuje.