Art. 33 Kodeksu postępowania cywilnego (k.p.c.) wprowadza szczególną zasadę właściwości miejscowej sądu w sprawach dotyczących roszczeń majątkowych przeciwko przedsiębiorcom. Przepis ten stanowi, że powództwo o roszczenie majątkowe przeciwko przedsiębiorcy można wytoczyć przed sąd, w którego okręgu znajduje się zakład główny lub oddział przedsiębiorcy, pod warunkiem że roszczenie pozostaje w związku z działalnością tego zakładu lub oddziału.

**1. Zakres zastosowania przepisu**

Art. 33 k.p.c. dotyczy wyłącznie roszczeń majątkowych, co oznacza, że nie ma zastosowania do roszczeń niemajątkowych, takich jak np. ochrona dóbr osobistych. Przepis ten odnosi się do przedsiębiorców, co obejmuje zarówno osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, jak i osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, którym ustawa przyznaje zdolność prawną.

**2. Właściwość miejscowa sądu**

Zgodnie z art. 33 k.p.c., powództwo można wytoczyć przed sąd właściwy dla miejsca, w którym znajduje się zakład główny lub oddział przedsiębiorcy. Zakład główny to siedziba przedsiębiorcy, natomiast oddział to wyodrębniona jednostka organizacyjna przedsiębiorstwa, która prowadzi działalność gospodarczą w imieniu przedsiębiorcy.

**3. Związek roszczenia z działalnością zakładu lub oddziału**

Kluczowym elementem przepisu jest wymóg, aby roszczenie pozostawało w związku z działalnością zakładu głównego lub oddziału. Oznacza to, że roszczenie musi wynikać z działalności prowadzonej przez dany zakład lub oddział. Przykładowo, jeżeli oddział przedsiębiorcy zawarł umowę, z której wynika roszczenie, to powództwo może być wytoczone przed sąd właściwy dla miejsca, w którym znajduje się ten oddział.

**4. Alternatywna właściwość sądu**

Art. 33 k.p.c. wprowadza alternatywną właściwość miejscową sądu, co oznacza, że powód ma wybór między sądem właściwym według ogólnych zasad (np. sądem miejsca zamieszkania pozwanego) a sądem właściwym według miejsca, w którym znajduje się zakład główny lub oddział przedsiębiorcy. Wybór ten może być korzystny dla powoda, zwłaszcza gdy zakład główny lub oddział przedsiębiorcy znajduje się bliżej miejsca zamieszkania powoda lub miejsca, w którym powód prowadzi działalność gospodarczą.

**5. Praktyczne znaczenie przepisu**

Art. 33 k.p.c. ma istotne znaczenie praktyczne, ponieważ ułatwia dochodzenie roszczeń majątkowych przeciwko przedsiębiorcom. Przepis ten pozwala na wytoczenie powództwa przed sąd, który może być bardziej dostępny dla powoda, co może przyczynić się do szybszego i bardziej efektywnego rozstrzygnięcia sprawy.

**Podsumowanie**

Art. 33 k.p.c. wprowadza korzystne dla powoda zasady dotyczące właściwości miejscowej sądu w sprawach o roszczenia majątkowe przeciwko przedsiębiorcom. Przepis ten umożliwia wytoczenie powództwa przed sąd właściwy dla miejsca, w którym znajduje się zakład główny lub oddział przedsiębiorcy, pod warunkiem że roszczenie pozostaje w związku z działalnością tego zakładu lub oddziału. Dzięki temu powód może wybrać sąd, który jest dla niego bardziej dogodny, co może przyczynić się do sprawniejszego przebiegu postępowania sądowego.

Kodeks postępowania cywilnego

Sprawy wskazane w art. 102 rozpoznaje sąd rejonowy działający jako sąd gospodarczy. O tym, który konkretnie sąd jest właściwy, decyduje miejsce położenia zakładu głównego przedsiębiorstwa stoczni. Właściwy będzie więc sąd rejonowy obejmujący ten zakład swoją właściwością. Przepis wskazuje zarówno rodzaj sądu, jak i kryterium ustalenia jego właściwości.

o postępowaniu kompensacyjnym w podmiotach o szczególnym znaczeniu dla polskiego przemysłu stoczniowego

**Przepis nie obowiązuje.** Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo upadłościowe utraciło moc z dniem 1 października 2003 r. Obowiązującym dziś aktem o upadłości jest [ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe](/prawo-upadlosciowe). Poniższe omówienie opisuje stan prawny z okresu, w którym przepis obowiązywał, i służy do czytania dawnych akt oraz starszego orzecznictwa.

Przepis określał, w którym sądzie wszczynano postępowanie dotyczące ogłoszenia upadłości. Zasadą było, że właściwy był sąd rejonowy, w którego okręgu znajdował się zakład główny przedsiębiorstwa dłużnika. Chodziło o główną siedzibę działalności, a nie o każdy zakład lub miejsce wykonywania pojedynczych czynności. Jeżeli dłużnik prowadził kilka przedsiębiorstw w okręgach różnych sądów, postępowanie można było wszcząć w jednym z tych sądów. Przepis nie wskazywał, że właściwy był wyłącznie sąd związany z jednym, szczególnie określonym przedsiębiorstwem. Wybór jednego z właściwych sądów wynikał z położenia przedsiębiorstw dłużnika. Dla dłużnika, który nie miał w Polsce przedsiębiorstwa, właściwość sądu ustalano według jego zamieszkania albo siedziby. Jeżeli nie miał on w Polsce także zamieszkania ani siedziby, właściwy był sąd, w którego okręgu znajdował się jego majątek. Przepis przewidywał więc kolejność kryteriów: najpierw zakład główny przedsiębiorstwa, następnie zamieszkanie lub siedziba, a ostatecznie położenie majątku. O ogłoszeniu upadłości orzekał sąd rejonowy będący sądem gospodarczym, a sprawę rozpoznawało trzech sędziów zawodowych.

Zakład główny

Zakład główny w przepisach

Kodeks postępowania cywilnego1 przepis

o postępowaniu kompensacyjnym w podmiotach o szczególnym znaczeniu dla polskiego przemysłu stoczniowego1 przepis

Prawo upadłościowe1 przepis