Zakażenie

Zakażenie to stan, w którym biologiczny czynnik chorobotwórczy dostaje się do organizmu, a następnie rozwija się w jego wnętrzu. Definicja tego pojęcia znajduje się w ustawie „o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi” i określa, jakie zdarzenie jest uznawane za zakażenie na potrzeby przepisów dotyczących ochrony zdrowia publicznego.

W ujęciu ustawowym zakażenie ma dwa konieczne elementy:

• wniknięcie czynnika do organizmu, czyli jego przedostanie się poza samo otoczenie organizmu lub powierzchniowy kontakt z nią;
• rozwój tego czynnika w organizmie, a więc jego obecność połączona z możliwością dalszego funkcjonowania i namnażania się w tym środowisku.

Oba elementy powinny wystąpić łącznie. Samo narażenie na kontakt z czynnikiem chorobotwórczym nie przesądza jeszcze o zakażeniu, jeżeli czynnik nie dostał się do organizmu albo nie rozwinął się w nim. Pojęcie odnosi się zatem do rzeczywistego procesu biologicznego, a nie wyłącznie do ryzyka jego wystąpienia. Nie jest też tożsame z samym skażeniem, które może dotyczyć przedmiotów, produktów lub środowiska.

Tak rozumiana definicja służy wyznaczeniu zakresu przepisów o zapobieganiu i zwalczaniu zakażeń oraz chorób zakaźnych. Pozwala odróżnić sytuację faktycznego zakażenia od samego podejrzenia, zagrożenia lub możliwości przeniesienia czynnika chorobotwórczego. Ma to znaczenie przy ocenie, czy określone działania, obowiązki i środki ochronne odnoszą się do osoby lub sytuacji objętej regulacją ustawy.

Pojęcie występuje również w innych przepisach. Może mieć znaczenie przy ocenie zatrudniania osób, których stan zdrowia stwarza ryzyko przeniesienia zakażenia, a także przy określaniu zasad postępowania z produktami pochodzącymi od zwierząt chorych, podejrzanych o zakażenie albo narażonych na skażenie. W każdym z tych przypadków istotne pozostaje ustalenie, czy doszło do wniknięcia biologicznego czynnika chorobotwórczego do organizmu i jego rozwoju w tym organizmie.