Art. 1 określa zakres przedmiotowy ustawy, wskazując, że dotyczy ona sposobu ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego określonych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych. Regulacja obejmuje dwie grupy osób:

- pracowników wykonujących zawody medyczne,
- pracowników działalności podstawowej, którzy nie wykonują zawodów medycznych.

Istotą przepisu jest powiązanie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego z **rodzajem wykonywanej pracy** oraz ze **sposobem osiągania najniższego wynagrodzenia zasadniczego**. Oznacza to, że przepis wyznacza ramy, w których należy określać poziom tego wynagrodzenia, uwzględniając charakter pracy wykonywanej przez danego pracownika. Sam art. 1 nie wskazuje konkretnych kwot ani nie przedstawia szczegółowego mechanizmu ich obliczania. Określa natomiast, kogo obejmuje ustawa i jakie elementy mają być uwzględniane przy ustalaniu najniższego wynagrodzenia zasadniczego.

Znaczenie praktyczne tego przepisu polega na wyodrębnieniu pracowników objętych regulacją oraz wskazaniu kryteriów, które mają znaczenie dla ustalania ich wynagrodzenia zasadniczego. Przepis odnosi się wyłącznie do osób zatrudnionych w podmiotach leczniczych, a więc nie formułuje ogólnej zasady dotyczącej wszystkich pracowników. Rozróżnienie między pracownikami wykonującymi zawody medyczne a pozostałymi pracownikami działalności podstawowej pozwala określić zakres podmiotowy dalszych regulacji ustawy.

o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2017/1473/text/U/D20171473Lj.pdf

Art. 2 porządkuje podstawowe pojęcia używane w ustawie, przede wszystkim określa, kogo i jakie wynagrodzenie obejmują jej regulacje. „Najniższe wynagrodzenie zasadnicze” oznacza najniższe miesięczne wynagrodzenie zasadnicze przysługujące pracownikowi wykonującemu zawód medyczny oraz pracownikowi działalności podstawowej, innemu niż pracownik wykonujący zawód medyczny, zatrudnionym w podmiocie leczniczym. Jego wysokość jest obliczana zgodnie z art. 3, art. 3a albo art. 7.

„Podmiot leczniczy” został określony przez odesłanie do art. 4 ust. 1 ustawy o działalności leczniczej. Przepis wskazuje również dwie grupy pracowników. **Pracownik wykonujący zawód medyczny** to osoba wykonująca zawód medyczny i zatrudniona na podstawie stosunku pracy w podmiocie leczniczym, a także osoba zatrudniona w ten sposób, która bezpośrednio uczestniczy w określonych zadaniach Państwowej Inspekcji Sanitarnej, związanych między innymi z nadzorem sanitarnym, zapobieganiem chorobom zakaźnym oraz działalnością oświatowo-zdrowotną.

„Pracownik działalności podstawowej, inny niż pracownik wykonujący zawód medyczny” musi być zatrudniony w podmiocie leczniczym, wykonywać pracę związaną z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w odpowiedniej komórce organizacyjnej oraz zajmować stanowisko wymienione w części pierwszej załącznika do właściwego rozporządzenia albo stanowisko analogiczne. Art. 2 rozróżnia ponadto stażystę, czyli lekarza lub lekarza dentystę odbywającego staż podyplomowy, oraz rezydenta, czyli lekarza lub lekarza dentystę odbywającego specjalizację w ramach rezydentury. Zdefiniowanie tych pojęć pozwala ustalić zakres osób i wynagrodzeń objętych dalszymi przepisami ustawy.

Przepis określa zasady podwyższania wynagrodzenia zasadniczego w podmiotach leczniczych oraz sposób ustalania jego minimalnego poziomu. Obowiązek dotyczy pracownika wykonującego zawód medyczny oraz pracownika działalności podstawowej, który nie wykonuje zawodu medycznego, jeżeli jego wynagrodzenie zasadnicze jest niższe od najniższego wynagrodzenia zasadniczego.

Najniższy poziom wynagrodzenia ustala się przez pomnożenie współczynnika pracy, określonego w załączniku do ustawy, przez kwotę przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia brutto w gospodarce narodowej, ogłoszoną przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Podwyżka ma doprowadzić wynagrodzenie co najmniej do tak ustalonego poziomu.

Sposób podwyższenia wynagrodzeń powinien zostać określony w „porozumieniu” zawartym przez strony uprawnione do zawarcia zakładowego układu zbiorowego pracy. Jeżeli w podmiocie leczniczym nie działa zakładowa organizacja związkowa, porozumienie zawiera się z pracownikiem wybranym przez pracowników do reprezentowania ich interesów. W razie braku porozumienia sposób podwyżki określa „zarządzenie” kierownika podmiotu leczniczego, a w odniesieniu do wskazanych jednostek budżetowych i jednostek wojskowych, podmiot tworzący.

Porozumienie albo zarządzenie musi zapewniać proporcjonalny średni wzrost wynagrodzeń dla każdej grupy zawodowej. Wynagrodzenia stażystów i rezydentów są wyłączone z tych warunków i określa je minister właściwy do spraw zdrowia, z zapewnieniem podwyższenia do poziomu najniższego wynagrodzenia ustalonego według zasad z ust. 1. Przy niepełnym wymiarze czasu pracy najniższe wynagrodzenie oblicza się proporcjonalnie. W kolejnym etapie wynagrodzenie nie może być niższe niż poziom ustalony według ust. 1.

Przepis określa zasady corocznego podwyższania wynagrodzenia zasadniczego w podmiotach leczniczych. Dotyczy pracownika wykonującego zawód medyczny oraz pracownika działalności podstawowej, który nie wykonuje zawodu medycznego, jeżeli jego wynagrodzenie zasadnicze jest niższe od najniższego wynagrodzenia zasadniczego. Podwyżka powinna zostać dokonana na dzień 1 lipca i doprowadzić wynagrodzenie co najmniej do tego poziomu.

Najniższe wynagrodzenie zasadnicze ustala się jako iloczyn współczynnika pracy określonego w załączniku do ustawy oraz kwoty przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia brutto w gospodarce narodowej w roku poprzedzającym ustalenie. Kwota ta musi być ogłoszona przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w „Monitorze Polskim”.

**Sposób podwyżki** ustalają strony uprawnione do zawarcia zakładowego układu zbiorowego pracy, w drodze porozumienia zawieranego corocznie do 31 maja. Jeżeli w podmiocie nie działa zakładowa organizacja związkowa, porozumienie zawiera się z pracownikiem wybranym przez pracowników do reprezentowania ich interesów. Brak porozumienia w terminie oznacza, że sposób podwyższenia ustala do 15 czerwca, w drodze zarządzenia, kierownik podmiotu leczniczego, a w określonych przypadkach podmiot tworzący.

Warunki z ust. 1 nie dotyczą wynagrodzeń zasadniczych stażystów i rezydentów. Ich wynagrodzenia określa minister właściwy do spraw zdrowia, zapewniając podwyższenie do poziomu najniższego wynagrodzenia ustalonego według zasad z ust. 1. Przy zatrudnieniu w niepełnym wymiarze czasu pracy najniższe wynagrodzenie oblicza się proporcjonalnie. Od 2 lipca wynagrodzenie objętych przepisem pracowników nie może być niższe niż poziom ustalony na 1 lipca danego roku.

Przepis określa sposób ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego w dwóch kolejnych okresach. W obu przypadkach wynagrodzenie oblicza się według tego samego mechanizmu, jako iloczyn dwóch elementów: współczynnika pracy określonego w załączniku do ustawy oraz wskazanej kwoty brutto.

W pierwszym okresie, obejmującym czas do 30 czerwca, stosuje się kwotę 3900 zł brutto. W kolejnym okresie, rozpoczynającym się 1 lipca i trwającym do 30 czerwca następnego okresu, podstawą obliczenia jest kwota 4200 zł brutto. Oznacza to, że zmiana wysokości kwoty bazowej wpływa na wysokość najniższego wynagrodzenia zasadniczego, nawet jeśli współczynnik pracy pozostaje taki sam.

**Znaczenie praktyczne przepisu** polega na wskazaniu prostego wzoru obliczeniowego oraz dwóch wartości stosowanych w następujących po sobie przedziałach czasu. Ostateczna wysokość wynagrodzenia zależy od współczynnika przypisanego w załączniku do ustawy oraz od tego, który z tych okresów jest właściwy. Przepis nie ustanawia jednej, jednakowej kwoty najniższego wynagrodzenia dla wszystkich, lecz wiąże jej wysokość z określonym współczynnikiem pracy i czasowo zróżnicowaną kwotą bazową.

Wynagrodzenia najniższe

Wynagrodzenia najniższe w przepisach

o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych5 przepisów