Kodeks postępowania karnego (kpk)

Przepis rozstrzyga, które regulacje należy stosować do postępowań egzekucyjnych rozpoczętych jeszcze przed wejściem w życie nowej ustawy. Jeżeli podstawą wszczęcia była ustawa wskazana w art. 94, takie postępowania nadal prowadzi się według wcześniejszych przepisów. Oznacza to, że sama zmiana ustawy nie powoduje automatycznego przejścia tych spraw na nowe zasady.

o Państwowej Inspekcji Pracy

Przepis wyznacza maksymalny czas trwania postępowania. Od dnia jego wszczęcia postępowanie powinno zostać zakończone w ciągu pięciu miesięcy, czyli przed upływem tego okresu. Początek terminu stanowi moment wszczęcia postępowania. Regulacja określa więc końcową granicę czasową dla zakończenia postępowania, ale nie wskazuje innych terminów ani czynności podejmowanych w jego toku.

o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych

Przepis wskazuje, jakie regulacje stosuje się do spraw dotyczących odbudowy, remontu, przebudowy lub rozbiórki obiektów zniszczonych albo uszkodzonych przez żywioł. Jeżeli sprawa została wszczęta na podstawie tej ustawy, ale nie została zakończona, nadal prowadzi się ją według jej przepisów. Zasada ta obowiązuje w okresie wskazanym w art. 2 i dotyczy spraw pozostających w toku.

o szczególnych zasadach odbudowy, remontów, przebudowy i rozbiórek obiektów budowlanych zniszczonych lub uszkodzonych w wyniku działania żywiołu

Przepis wyjaśnia, że art. 397 nie ogranicza praw wierzycieli. Oznacza to, że wierzyciel nadal może żądać wszczęcia postępowania upadłościowego w Rzeczypospolitej Polskiej. Samo zastosowanie art. 397 nie pozbawia go tej możliwości. Wierzyciel zachowuje również prawo do zgłoszenia swojej wierzytelności w takim postępowaniu. Zgłoszenie wierzytelności służy przedstawieniu roszczenia w ramach postępowania upadłościowego. Przepis wskazuje więc wyraźnie, że ograniczenie wynikające z art. 397 nie obejmuje ani żądania wszczęcia postępowania, ani zgłaszania wierzytelności. Regulacja potwierdza dwa odrębne uprawnienia wierzyciela. Pierwsze polega na wystąpieniu z żądaniem rozpoczęcia postępowania upadłościowego w Polsce. Drugie dotyczy udziału w już wszczętym postępowaniu przez zgłoszenie wierzytelności. Przepis nie opisuje szczegółowych wymagań dotyczących wykonania tych uprawnień, lecz wskazuje, że art. 397 nie może być rozumiany jako ich ograniczenie.

Prawo upadłościowe

Przepis określa, co dzieje się po uznaniu orzeczenia o wszczęciu zagranicznego postępowania upadłościowego. Od tego momentu postępowanie toczy się w sądzie, który uznał to orzeczenie. Oznacza to, że sąd uznający orzeczenie staje się sądem, przed którym prowadzone jest dalsze postępowanie. Przepis wiąże więc dalszy tok postępowania z sądem dokonującym uznania orzeczenia, a nie z dowolnie wybranym sądem. Regulacja wskazuje przede wszystkim miejsce prowadzenia postępowania po uznaniu orzeczenia. Nie opisuje szczegółowo czynności podejmowanych przez sąd ani praw i obowiązków uczestników. Jej treść ogranicza się do określenia, że po uznaniu orzeczenia postępowanie toczy się właśnie przed sądem, który tego uznania dokonał.

Przepis dotyczy sytuacji, w której uznano orzeczenie o wszczęciu głównego zagranicznego postępowania upadłościowego wobec dłużnika. W takim przypadku przyjmuje się, że dłużnik jest niewypłacalny. Oznacza to, że niewypłacalność dłużnika wynika z samego uznania tego orzeczenia, bez potrzeby odrębnego wskazywania jej w treści tego przepisu. Sformułowanie „domniemywa się” oznacza, że niewypłacalność jest przyjmowana jako założenie związane z uznaniem orzeczenia. Przepis nie opisuje natomiast zasad prowadzenia zagranicznego postępowania ani nie określa dodatkowych warunków uznania orzeczenia. Wskazuje wyłącznie skutek takiego uznania, którym jest domniemanie niewypłacalności dłużnika. Znaczenie ma więc kolejność zdarzeń: najpierw musi istnieć orzeczenie o wszczęciu głównego zagranicznego postępowania upadłościowego, a następnie musi zostać ono uznane. Dopiero w takiej sytuacji przepis wiąże z tym uznaniem domniemanie, że dłużnik jest niewypłacalny.

Przepis określa, jakie zasady należy stosować do spraw, które rozpoczęły się pod rządami wcześniejszych przepisów, ale nie zostały jeszcze zakończone. W takich sprawach trzeba zastosować obecne rozporządzenie, a nie regulację obowiązującą w chwili ich wszczęcia. Dotyczy to wyłącznie spraw wszczętych i nadal niezakończonych na podstawie wskazanego wcześniejszego rozporządzenia.

w sprawie ewidencji klubów sportowych

Przepis określa, które regulacje stosuje się do kontroli rozpoczętych lub zapowiedzianych przed wejściem w życie nowych zasad. Jeżeli wcześniej wysłano zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli albo kontrola została już wszczęta, lecz jeszcze jej nie zakończono, cała taka sprawa podlega wcześniejszym przepisom. Nowe regulacje dotyczą więc kontroli, których procedura nie była wcześniej uruchomiona w jeden z tych sposobów.

w sprawie kontroli przestrzegania przepisów oraz decyzji z zakresu lotnictwa cywilnego

Po rozpoczęciu postępowania dyscyplinarnego postanowienie o jego wszczęciu należy przekazać wyższemu przełożonemu dyscyplinarnemu. Przekazanie powinno nastąpić niezwłocznie, czyli bez zbędnej zwłoki po wszczęciu postępowania. Przepis wskazuje więc zarówno dokument, który podlega przekazaniu, jak i jego adresata oraz moment wykonania tego obowiązku.

Wszczęcie

Wszczęcie w przepisach

Kodeks postępowania karnego (kpk)1 przepis

o Państwowej Inspekcji Pracy1 przepis

o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych1 przepis

o szczególnych zasadach odbudowy, remontów, przebudowy i rozbiórek obiektów budowlanych zniszczonych lub uszkodzonych w wyniku działania żywiołu1 przepis

Prawo upadłościowe3 przepisy

w sprawie ewidencji klubów sportowych1 przepis

w sprawie kontroli przestrzegania przepisów oraz decyzji z zakresu lotnictwa cywilnego1 przepis

w sprawie obiegu dokumentów związanych z postępowaniem dyscyplinarnym w stosunku do policjantów1 przepis