Wstępna ocena geriatryczna

Wstępna ocena geriatryczna to określony w ustawie „o szczególnej opiece geriatrycznej” sposób wstępnego sprawdzenia, czy dana osoba wymaga objęcia szczególną opieką geriatryczną. Nie jest to pojedyncza czynność, lecz badanie przesiewowe, czyli ocena służąca wyodrębnieniu osób, które mogą potrzebować takiej opieki.

Ocena obejmuje kilka wzajemnie uzupełniających się elementów:

• wywiad bezpośredni, a więc zebranie informacji od osoby badanej w bezpośredniej rozmowie,
• uwzględnienie skali VES-13, będącej narzędziem stosowanym w ramach oceny przesiewowej,
• badanie fizykalne, polegające na ocenie stanu organizmu podczas badania,
• badania laboratoryjne, dostarczające dodatkowych informacji o stanie zdrowia.

Zestawienie tych elementów ma umożliwić całościowe rozpoznanie sytuacji zdrowotnej osoby badanej w zakresie istotnym dla opieki geriatrycznej. Sens tej procedury nie sprowadza się więc do wykonania jednego testu ani do uzyskania pojedynczego wyniku. Znaczenie ma łączne uwzględnienie informacji z wywiadu, skali, badania fizykalnego i badań laboratoryjnych.

W ustawie wstępna ocena geriatryczna pełni funkcję narzędzia kwalifikującego potrzebę szczególnej opieki geriatrycznej. Jej celem jest stwierdzenie, czy w odniesieniu do konkretnej osoby zachodzi potrzeba objęcia jej takim rodzajem opieki. Dzięki temu ocena stanowi praktyczny etap rozpoznawania potrzeb zdrowotnych i pomaga oprzeć decyzję o dalszym objęciu opieką na kilku rodzajach informacji, a nie wyłącznie na rozmowie lub jednym badaniu. Jej wynik ma zatem znaczenie dla ustalenia, czy osoba powinna zostać objęta szczególną opieką geriatryczną w rozumieniu tej ustawy.