Art. 387 Kodeksu postępowania karnego (k.p.k.) wprowadza instytucję tzw. „dobrowolnego poddania się karze” przez oskarżonego, co stanowi istotne uproszczenie i przyspieszenie postępowania karnego. Poniżej przedstawiam szczegółowy komentarz do tego przepisu.

### 1. Zakres zastosowania

Przepis ten ma zastosowanie do oskarżonych, którym zarzucono przestępstwo zagrożone karą nieprzekraczającą 15 lat pozbawienia wolności. Jest to istotne ograniczenie, które wyklucza możliwość zastosowania tej procedury w przypadku najpoważniejszych przestępstw, takich jak zabójstwo, które zagrożone są wyższymi karami.

### 2. Moment złożenia wniosku

Oskarżony może złożyć wniosek o wydanie wyroku skazującego do chwili zakończenia pierwszego przesłuchania wszystkich oskarżonych na rozprawie głównej. Jest to kluczowy moment, ponieważ po jego upływie oskarżony traci możliwość skorzystania z tej uproszczonej procedury.

### 3. Treść wniosku

Wniosek może dotyczyć:
- Wydania wyroku skazującego i wymierzenia określonej kary lub środka karnego.
- Orzeczenia przepadku lub środka kompensacyjnego.
- Wydania określonego rozstrzygnięcia w przedmiocie poniesienia kosztów procesu.

### 4. Obrońca z urzędu

Jeżeli oskarżony nie ma obrońcy z wyboru, sąd może na jego wniosek wyznaczyć mu obrońcę z urzędu. Jest to istotne zabezpieczenie praw oskarżonego, który może nie być świadomy wszystkich konsekwencji swojego wniosku.

### 5. Pouczenie przez sąd

Przed uwzględnieniem wniosku, sąd ma obowiązek pouczyć oskarżonego o treści art. 447 § 5 k.p.k., co ma na celu zapewnienie, że oskarżony jest świadomy swoich praw i konsekwencji złożenia wniosku.

### 6. Warunki uwzględnienia wniosku

Sąd może uwzględnić wniosek, gdy:
- Okoliczności popełnienia przestępstwa i wina oskarżonego nie budzą wątpliwości.
- Cele postępowania zostaną osiągnięte mimo nieprzeprowadzenia rozprawy w całości.
- Prokurator wyrazi zgodę.
- Pokrzywdzony, należycie powiadomiony o terminie rozprawy i pouczony o możliwości zgłoszenia przez oskarżonego takiego wniosku, nie zgłosi sprzeciwu.

### 7. Powiadomienie pokrzywdzonego

Jeżeli wniosek został złożony przed powiadomieniem pokrzywdzonego o terminie rozprawy, sąd ma obowiązek powiadomić go o treści wniosku. Jest to istotne z punktu widzenia ochrony praw pokrzywdzonego.

### 8. Możliwość modyfikacji wniosku

Sąd może uzależnić uwzględnienie wniosku od dokonania w nim wskazanej przez siebie zmiany. Jest to mechanizm, który pozwala sądowi na dostosowanie treści wniosku do okoliczności sprawy.

### 9. Uznanie dowodów za ujawnione

Przychylając się do wniosku, sąd może uznać za ujawnione dowody wymienione w akcie oskarżenia lub dokumenty przedłożone przez stronę. Jest to uproszczenie, które pozwala na pominięcie formalnego przeprowadzenia dowodów na rozprawie.

### Podsumowanie

Art. 387 k.p.k. wprowadza mechanizm, który pozwala na znaczne uproszczenie i przyspieszenie postępowania karnego w określonych przypadkach. Jest to korzystne zarówno dla oskarżonego, który może liczyć na łagodniejszy wymiar kary, jak i dla wymiaru sprawiedliwości, który może efektywniej zarządzać zasobami. Jednakże, aby zapewnić sprawiedliwość i ochronę praw wszystkich stron, przepis ten wprowadza szereg zabezpieczeń, takich jak konieczność zgody prokuratora i brak sprzeciwu pokrzywdzonego.

Kodeks postępowania karnego (kpk)

Art. 113p ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów (dalej: „Ustawa”) wprowadza mechanizmy współpracy międzynarodowej w ramach Unii Europejskiej w kontekście stosowania przepisów dotyczących ochrony konkurencji, w szczególności art. 101 i 102 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). Przepis ten umożliwia Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej: „Prezes Urzędu”) wystąpienie do innego państwa członkowskiego UE z wnioskiem o powiadomienie podmiotu o decyzjach, postanowieniach oraz innych dokumentach związanych z postępowaniem.

#### 1. Zakres zastosowania

Art. 113p ust. 1 określa, że Prezes Urzędu może wystąpić z wnioskiem do innego państwa członkowskiego UE o powiadomienie podmiotu, w stosunku do którego podjęto czynności na podstawie art. 101 lub 102 TFUE. Przepisy te dotyczą zakazu porozumień ograniczających konkurencję oraz nadużywania pozycji dominującej.

#### 2. Procedura wnioskowania

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, musi być sporządzony w języku urzędowym państwa członkowskiego realizującego wniosek lub w innym języku uzgodnionym przez Prezesa Urzędu i to państwo. Do wniosku dołącza się jednolity instrument oraz tłumaczenie dokumentu, który jest przedmiotem wniosku.

#### 3. Zarzuty do jednolitego instrumentu

Podmiot, którego dotyczy wniosek, ma prawo wniesienia zarzutów do jednolitego instrumentu. Zarzuty mogą dotyczyć niezgodności z treścią dokumentu będącego przedmiotem wniosku, w szczególności w zakresie określenia podmiotu, istotnych faktów lub okoliczności. Zarzuty wnosi się do Prezesa Urzędu w okresie realizacji wniosku przez państwo członkowskie UE.

#### 4. Postępowanie w sprawie zarzutów

Prezes Urzędu jest zobowiązany do niezwłocznego informowania państwa członkowskiego UE o wszczęciu postępowania w sprawie zarzutów. Wydaje on postanowienie o niedopuszczalności zarzutów, uznaniu zarzutów w całości lub części, bądź odmowie uznania zarzutów. Na postanowienie przysługuje zażalenie do sądu ochrony konkurencji i konsumentów w terminie 7 dni od doręczenia postanowienia.

#### 5. Konsekwencje zakończenia postępowania

Po ostatecznym zakończeniu postępowania w sprawie zarzutów, Prezes Urzędu ma obowiązek wycofania wniosku, zmiany wniosku lub poinformowania państwa członkowskiego UE o zakończeniu postępowania.

### Wnioski

Art. 113p Ustawy wprowadza istotne mechanizmy współpracy międzynarodowej, które mają na celu skuteczne egzekwowanie przepisów dotyczących ochrony konkurencji w ramach UE. Przepis ten zapewnia również ochronę praw podmiotów, wobec których podejmowane są działania, poprzez możliwość wniesienia zarzutów oraz zażalenia na postanowienia Prezesa Urzędu. Wprowadzenie tych procedur jest kluczowe dla zapewnienia transparentności i praworządności w postępowaniach dotyczących ochrony konkurencji na poziomie międzynarodowym.

o ochronie konkurencji i konsumentów

Art. 113t ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów odnosi się do rozstrzygania sporów dotyczących zgodności z prawem decyzji, postanowień oraz innych dokumentów związanych z zastosowaniem art. 101 i art. 102 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). Przepis ten określa, że takie spory są rozstrzygane przez właściwe organy państwa organu wnioskującego zgodnie z przepisami obowiązującymi w tym państwie.

#### 1. Zakres zastosowania

Art. 113t obejmuje kilka kluczowych aspektów:

- **Zgodność z prawem decyzji, postanowień oraz innych dokumentów**: Dotyczy to dokumentów związanych z zastosowaniem art. 101 i 102 TFUE, które są przedmiotem wniosku o powiadomienie, o którym mowa w art. 113m ust. 1.
- **Kary pieniężne i okresowe kary pieniężne**: Dotyczy to kar będących przedmiotem wniosku, o którym mowa w art. 113s ust. 1, oraz jednolitego instrumentu dołączonego do tego wniosku.

#### 2. Właściwość organów

Przepis ten jasno określa, że spory są rozstrzygane przez właściwe organy państwa organu wnioskującego. Oznacza to, że jeżeli organ z jednego państwa członkowskiego UE wnioskuje o pomoc lub powiadomienie, to spory dotyczące zgodności z prawem decyzji i innych dokumentów będą rozstrzygane przez organy tego państwa, zgodnie z jego przepisami.

#### 3. Zgodność z przepisami krajowymi

Rozstrzyganie sporów zgodnie z przepisami obowiązującymi w państwie organu wnioskującego oznacza, że każde państwo członkowskie stosuje swoje własne procedury i przepisy prawne w celu rozstrzygnięcia takich sporów. Jest to istotne z punktu widzenia suwerenności państw członkowskich oraz zasady subsydiarności w prawie UE.

#### 4. Art. 101 i 102 TFUE

Art. 101 TFUE zakazuje porozumień między przedsiębiorstwami, które mogą wpływać na handel między państwami członkowskimi i mają na celu lub skutkują zapobieżeniem, ograniczeniem lub zakłóceniem konkurencji. Art. 102 TFUE zakazuje nadużywania pozycji dominującej na rynku wewnętrznym. Przepisy te są kluczowe dla utrzymania uczciwej konkurencji na rynku wewnętrznym UE.

#### 5. Praktyczne implikacje

W praktyce, art. 113t może mieć zastosowanie w sytuacjach, gdy organy ochrony konkurencji z różnych państw członkowskich współpracują w ramach sieci ECN (European Competition Network). W takich przypadkach, decyzje i inne dokumenty wydane przez jeden organ mogą być przedmiotem wniosku o powiadomienie lub egzekucję w innym państwie członkowskim.

### Podsumowanie

Art. 113t ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów stanowi ważny element współpracy międzynarodowej w zakresie ochrony konkurencji w Unii Europejskiej. Przepis ten zapewnia, że spory dotyczące zgodności z prawem decyzji, postanowień oraz innych dokumentów związanych z art. 101 i 102 TFUE są rozstrzygane przez właściwe organy państwa organu wnioskującego, zgodnie z jego przepisami. Jest to kluczowe dla zapewnienia skutecznej i spójnej egzekucji prawa konkurencji w całej UE.

Wniosek powiadomienia

Wniosek powiadomienia w przepisach

Kodeks postępowania karnego (kpk)1 przepis

o ochronie konkurencji i konsumentów2 przepisy