Kodeks postępowania cywilnego

Przepis wskazuje, jakie elementy powinien zawierać weksel własny. W dokumencie musi znaleźć się nazwa „weksel”. Powinna ona być umieszczona w samym tekście dokumentu i zapisana w języku, w którym weksel został wystawiony. Weksel własny zawiera także bezwarunkowe przyrzeczenie zapłaty określonej sumy pieniężnej. Oznacza to, że dokument ma obejmować przyrzeczenie zapłacenia konkretnej kwoty, bez uzależniania zapłaty od dodatkowego warunku. Należy w nim również wskazać termin płatności oraz miejsce, w którym płatność ma nastąpić. Dokument powinien określać osobę, na rzecz której zapłata ma być dokonana, albo osobę, na której zlecenie ma nastąpić zapłata. Ponadto trzeba oznaczyć datę i miejsce wystawienia weksla. Weksel własny zawiera również podpis jego wystawcy. Przepis wymienia więc zarówno treść zobowiązania, jak i dane pozwalające określić czas, miejsce oraz osoby związane z zapłatą i wystawieniem dokumentu.

Prawo wekslowe

Wystawca weksla własnego odpowiada w taki sam sposób jak akceptant weksla trasowanego. Oznacza to, że przepis zrównuje zakres odpowiedzialności tych dwóch osób, choć dotyczą one różnych rodzajów weksli. Szczególne zasady dotyczą weksla własnego, który jest płatny w określonym czasie po okazaniu. Taki weksel należy przedstawić wystawcy w terminach wskazanych w art. 23, aby wystawca umieścił na nim wizę. Wiza jest podpisanym przez wystawcę potwierdzeniem okazania weksla i musi zawierać datę. Od daty wizy liczy się okres, po którego upływie weksel staje się płatny. Jeżeli wystawca odmawia umieszczenia wizy albo nie chce opatrzyć jej datą, odmowę trzeba stwierdzić protestem. W takiej sytuacji termin płatności nie biegnie od daty wizy, ponieważ wiza nie została prawidłowo umieszczona. Zaczyna on biec od daty protestu. Protest pełni więc funkcję potwierdzenia, że weksel został przedstawiony wystawcy, lecz ten odmówił dokonania wymaganej czynności.

Weksel własny

Weksel własny w przepisach

Kodeks postępowania cywilnego1 przepis

Prawo wekslowe2 przepisy