Kodeks postępowania karnego (kpk)

Jeżeli fundusz inwestycyjny ma wydzielone subfundusze, a statut dopuszcza, aby były one denominowane w różnych walutach, statut musi także określać walutę właściwą dla całego funduszu. Chodzi więc o wskazanie jednej waluty odnoszącej się do funduszu jako całości, niezależnie od walut używanych przez poszczególne subfundusze. Informacja ta powinna znaleźć się bezpośrednio w statucie.

o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi

o księgach wieczystych i hipotece

Inwestujący może gromadzić na osobistym koncie inwestycyjnym aktywa denominowane w złotych. Dopuszczalne są również aktywa denominowane w walutach innych niż złoty, jeżeli są to waluty państw będących członkami Unii Europejskiej, stronami umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym albo członkami Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju. Przepis określa więc zarówno walutę krajową, jak i zamknięty krąg państw dopuszczalnych walut zagranicznych.

o osobistych kontach inwestycyjnych

Art. 2 porządkuje podstawowe pojęcia używane w ustawie. Ma charakter definicyjny, co oznacza, że wskazuje, jak należy rozumieć określone terminy na potrzeby dalszych przepisów. Zdefiniowano trzy pojęcia: „waluta narodowa”, „euro” oraz „bank”.

„Waluta narodowa” nie oznacza każdej waluty używanej w państwie członkowskim Unii Europejskiej. Chodzi wyłącznie o walutę wymienialną, która jest prawnym środkiem płatniczym w państwie członkowskim należącym do Unii Gospodarczej i Walutowej. Definicja łączy więc trzy elementy: wymienialność waluty, jej status prawnego środka płatniczego oraz przynależność danego państwa do wskazanego obszaru gospodarczego i walutowego.

„Euro” określono jako wspólną walutę państw członkowskich Unii Europejskiej należących do Unii Gospodarczej i Walutowej. Przepis wskazuje zatem zarówno wspólny charakter tej waluty, jak i krąg państw, których ona dotyczy.

Najbardziej rozbudowana jest definicja „banku”. Obejmuje ona bank krajowy oraz oddział banku zagranicznego w rozumieniu ustawy - Prawo bankowe, ale tylko wtedy, gdy podmiot posiada upoważnienie do wykonywania czynności obrotu dewizowego. Samo zakwalifikowanie do jednej z tych kategorii nie wystarcza, ponieważ konieczne jest także posiadanie wskazanego upoważnienia.

Znaczenie praktyczne art. 2 polega na ujednoliceniu terminologii ustawy. Przy stosowaniu jej dalszych regulacji rozstrzygające są właśnie te cechy waluty, euro i banku, które zostały wymienione w punktach 1-3.

o skutkach wprowadzania w niektórych państwach członkowskich Unii Europejskiej wspólnej waluty euro.

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2001/640/text/U/D20010640Lj.pdf

Przepis porządkuje podstawowe pojęcia używane w ustawie i wskazuje, jak rozumieć status podmiotów, rodzaje pieniędzy oraz czynności związane z obrotem dewizowym. Jego znaczenie praktyczne polega na tym, że pozwala ustalić, czy dana osoba, jednostka lub czynność mieści się w zakresie pojęć stosowanych w dalszych przepisach.

**Rezydentem** jest co do zasady osoba fizyczna mieszkająca w kraju, osoba prawna lub inny podmiot mający w kraju siedzibę i zdolność do nabywania praw oraz zaciągania zobowiązań we własnym imieniu. Także znajdujące się w kraju oddziały, przedstawicielstwa i przedsiębiorstwa utworzone przez nierezydentów mają ten status. **Nierezydentami** są odpowiednio osoby i podmioty mające miejsce zamieszkania lub siedzibę za granicą, a także zagraniczne jednostki utworzone przez rezydentów. Osobno określono nierezydentów z krajów trzecich oraz zasady traktowania niektórych takich krajów na równi z państwami członkowskimi Unii Europejskiej. Osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą za granicą albo w kraju może być traktowana odmiennie, ale tylko w zakresie czynności związanych z tą działalnością.

Przepis definiuje również krajowe i zagraniczne środki płatnicze, walutę polską, waluty obce, dewizy, złoto i platynę dewizową, papiery wartościowe oraz jednostki uczestnictwa w funduszu zbiorowego inwestowania. Wyjaśnia, że obrót dewizowy obejmuje zarówno czynności między rezydentami i nierezydentami, jak i określone rozliczenia oraz przenoszenie wartości dewizowych w kraju. Obejmuje także wywóz i przywóz środków płatniczych. Zdefiniowano działalność kantorową oraz uprawniony bank. Przy przeliczaniu kwot wyrażonych w euro stosuje się średni kurs euro i, w razie potrzeby, średni kurs innej waluty, ogłoszone przez Narodowy Bank Polski w dniu poprzedzającym dokonanie czynności.

Prawo dewizowe.

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2002/1178/text/U/D20021178Lj.pdf

Przepis wskazuje, według jakiego prawa należy oceniać skutki zmiany wartości waluty dla wysokości zobowiązania. Nie rozstrzyga się tego wyłącznie na podstawie waluty, w której określono kwotę. Znaczenie ma prawo właściwe dla danego zobowiązania. To ono decyduje, czy zmiana wartości waluty wpływa na wysokość obowiązku oraz w jaki sposób należy ją uwzględnić.

Prawo prywatne międzynarodowe

Przepis wymaga, aby wskazane dane oraz informację przedstawiać z uwzględnieniem waluty, a nie wyłącznie jako jedną łączną wartość. Należy je rozdzielić na sześć kategorii: złote, euro, dolary amerykańskie, franki szwajcarskie, funty brytyjskie oraz pozostałe waluty. Dzięki temu każda z wymienionych grup walut jest wykazywana oddzielnie.

w sprawie kwartalnych i dodatkowych rocznych sprawozdań finansowych i statystycznych krajowej instytucji płatniczej

Przepis wskazuje, jak ustalić wartość transakcji płatniczych zawartych w walutach innych niż euro, gdy jest ona potrzebna do obliczenia określonej kwoty. Każdą taką wartość należy przeliczyć według średniego kursu ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski. Stosuje się kurs obowiązujący w ostatnim dniu danego roku obrotowego. Oznacza to, że dla tych rozliczeń punktem odniesienia jest kurs z końca roku, a nie kurs z dnia wykonania konkretnej transakcji.

w sprawie metody obliczania kwoty, o której mowa w art. 132m ust. 2 pkt 2 lit. b ustawy o usługach płatniczych #przypis#2#przypis#

Jeżeli trzeba ustalić kwotę wskazaną w § 2, wszystkie transakcje płatnicze wykonane w walucie innej niż euro należy przeliczyć na potrzeby tego obliczenia. Stosuje się do tego średnie kursy walut ogłaszane przez Narodowy Bank Polski. Decydujące są kursy obowiązujące w ostatnim dniu roku obrotowego, a nie kurs z dnia wykonania poszczególnej transakcji.

Waluta

Waluta w przepisach

Kodeks postępowania karnego (kpk)1 przepis

o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi1 przepis

o księgach wieczystych i hipotece1 przepis

o osobistych kontach inwestycyjnych1 przepis

o skutkach wprowadzania w niektórych państwach członkowskich Unii Europejskiej wspólnej waluty euro.1 przepis

Prawo dewizowe.1 przepis

Prawo prywatne międzynarodowe1 przepis

w sprawie kwartalnych i dodatkowych rocznych sprawozdań finansowych i statystycznych krajowej instytucji płatniczej1 przepis

w sprawie metody obliczania kwoty, o której mowa w art. 132m ust. 2 pkt 2 lit. b ustawy o usługach płatniczych #przypis#2#przypis#1 przepis

w sprawie metody obliczania kwoty, o której mowa w art. 76 ust. 4 pkt 2 ustawy o usługach płatniczych#sup#2)#sup#1 przepis