Uzupełnienie wyroku

Uzupełnienie wyroku to czynność procesowa polegająca na wydaniu rozstrzygnięcia w zakresie, którego sąd nie objął wcześniejszym wyrokiem, mimo że powinien był to zrobić. Instytucja ta służy usunięciu pominięcia, a nie zmianie stanowiska sądu w sprawie już rozstrzygniętej.

W polskim prawie termin ten występuje przede wszystkim w postępowaniu cywilnym, w regulacjach Kodeksu postępowania cywilnego. Wniosek o uzupełnienie wyroku może dotyczyć w szczególności sytuacji, gdy sąd nie rozstrzygnął o całości zgłoszonego żądania, nie orzekł o natychmiastowej wykonalności albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego rozstrzygnięcia, które powinno zostać ujęte z urzędu.

Najważniejsze cechy uzupełnienia wyroku:

• jest dokonywane na wniosek strony, a wniosek powinien wskazywać, jakiego elementu wyroku brakuje;
• podlega ograniczeniu terminem, co do zasady dwóch tygodni od ogłoszenia wyroku, a jeżeli wyrok doręcza się z urzędu, od jego doręczenia;
• prowadzi do wydania rozstrzygnięcia uzupełniającego, zwykle w formie odrębnego wyroku;
• nie zastępuje apelacji ani innego środka zaskarżenia i nie służy ponownemu rozpoznaniu prawidłowo rozstrzygniętej części sprawy.

Uzupełnienie wyroku należy odróżnić od sprostowania i wykładni. Sprostowanie usuwa oczywiste omyłki lub błędy pisarskie, natomiast wykładnia wyjaśnia znaczenie niejasnego albo budzącego wątpliwości rozstrzygnięcia. Uzupełnienie dotyczy natomiast braku rozstrzygnięcia w sprawie elementu, który powinien znaleźć się w wyroku.

Znaczenie praktyczne tej instytucji polega na tym, że pozwala uzyskać pełne rozstrzygnięcie sprawy bez wszczynania odrębnego postępowania. Samo złożenie wniosku o uzupełnienie wyroku, podobnie jak wniosku o jego sprostowanie lub wykładnię, nie wpływa jednak na bieg terminu do wniesienia środka zaskarżenia. Złożenie takiego wniosku nie powinno więc być utożsamiane z wniesieniem apelacji ani traktowane jako sposób na przedłużenie terminu do jej złożenia.