Przepis określa zakres ustawy dotyczącej zawierania umowy koncesji na roboty budowlane lub usługi. Taką umowę ustawa nazywa dalej „umową koncesji”, co wprowadza skrócone określenie używane w jej dalszych przepisach.

Regulacja obejmuje trzy podstawowe obszary. Po pierwsze, wskazuje **zasady zawierania umowy koncesji**, a więc reguły, według których należy postępować przy jej zawieraniu. Po drugie, określa **tryb zawierania umowy koncesji**, czyli sposób i przebieg czynności prowadzących do jej zawarcia. Po trzecie, obejmuje **środki ochrony prawnej** oraz wskazuje **organy właściwe w sprawach uregulowanych w ustawie**.

Znaczenie tego przepisu polega na wyznaczeniu przedmiotu i granic regulacji. Z samego przepisu wynika, że ustawa nie dotyczy wyłącznie samej umowy, lecz także procedury jej zawierania, dostępnych środków ochrony prawnej oraz właściwości organów zajmujących się sprawami objętymi ustawą. Przepis ma więc charakter określający zakres całej ustawy, a szczegółowe zasady, tryb, środki ochrony prawnej i właściwość organów są rozwijane w jej dalszych regulacjach. Dla odbiorcy ustawy jest to wskazówka, że przy analizie umowy koncesji należy uwzględniać nie tylko jej zawarcie, ale również sposób prowadzenia postępowania i kwestie związane z ochroną prawną.

o umowie koncesji na roboty budowlane lub usługi

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2016/1920/text/U/D20161920Lj.pdf

Przepis określa zasady postępowania, gdy przedmiot umowy koncesji jest podzielny na części, a poszczególne części podlegają różnym regulacjom. Dotyczy to sytuacji, w której obok części objętych ustawą występują części, do których ustawy się nie stosuje, a także części podlegające przepisom Prawa zamówień publicznych.

Podstawowym rozwiązaniem jest możliwość zawarcia odrębnych umów dla poszczególnych części. W takim przypadku każda umowa jest zawierana na podstawie przepisów właściwych dla danej części. Zamawiający może jednak zawrzeć jedną umowę, przy czym wybór ten wpływa na reżim prawny całego zamówienia.

Jeżeli jedna z części jest objęta art. 346 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zamawiający może nie stosować ustawy, ale tylko wtedy, gdy zawarcie jednej umowy jest uzasadnione obiektywnymi przyczynami. Podobna przesłanka dotyczy połączenia części objętej przepisami o zamówieniach w dziedzinach obronności i bezpieczeństwa z inną częścią. W takim przypadku zamawiający może wybrać stosowanie ustawy albo odpowiednich przepisów Prawa zamówień publicznych.

Przepis wskazuje również rozwiązania wiążące. Przy połączeniu części sektorowej z częścią objętą ustawą stosuje się przepisy dotyczące zamówień sektorowych, natomiast przy połączeniu części dotyczącej zamówień klasycznych z częścią objętą ustawą stosuje się przepisy dotyczące zamówień klasycznych. Gdy jedna część nie podlega ustawie, a druga jej podlega, zastosowanie znajdują przepisy ustawy, niezależnie od wartości części wyłączonej.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na tym, że sposób połączenia części przesądza o przepisach stosowanych do jednej umowy. Zakaz zawierania jednej umowy w celu uniknięcia stosowania ustawy lub Prawa zamówień publicznych ogranicza możliwość sztucznego kształtowania przedmiotu umowy.

Przepis określa zasady wyboru regulacji prawnych, gdy jedna, niepodzielna umowa koncesji obejmuje zarówno elementy podlegające przepisom ustawy, jak i elementy, do których ustawy się nie stosuje. Kluczowe znaczenie ma to, że przedmiot umowy tworzy jedną całość, a nie kilka niezależnych części. Niepodzielność występuje wtedy, gdy rozdzielenie elementów jest niemożliwe ze względów technicznych, organizacyjnych lub ekonomicznych.

Co do zasady do zawarcia takiej umowy stosuje się przepisy właściwe ze względu na jej główny przedmiot. Oznacza to, że o wyborze regulacji decyduje zasadniczy charakter całej umowy, a nie samo występowanie w niej pojedynczych elementów objętych różnymi przepisami.

Przepis przewiduje jednak dwa szczególne rozwiązania. Jeżeli umowa obejmuje elementy objęte art. 346 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, przepisów ustawy się nie stosuje. Natomiast gdy obejmuje elementy, do których mają zastosowanie przepisy Prawa zamówień publicznych dotyczące zamówień w dziedzinach obronności i bezpieczeństwa, zamawiający może wybrać, czy zastosuje przepisy ustawy, czy wskazane przepisy Prawa zamówień publicznych.

Regulacja porządkuje więc sytuacje, w których nie można rozdzielić przedmiotu umowy na odrębne części podlegające różnym reżimom. Wskazuje podstawową regułę opartą na głównym przedmiocie umowy, a jednocześnie wyłącza stosowanie ustawy w określonym przypadku oraz przyznaje zamawiającemu wybór w sprawach związanych z obronnością i bezpieczeństwem.

Przepis określa, jakie zasady stosuje się, gdy jedna umowa koncesji obejmuje różne rodzaje działalności. Dotyczy to w szczególności połączenia działalności sektorowej z inną działalnością, a także sytuacji, w których umowa wiąże działalność sektorową z zamówieniami publicznymi albo z działalnością objętą art. 346 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej lub przepisami Prawa zamówień publicznych dotyczącymi dziedzin obronności i bezpieczeństwa.

**Podstawową możliwością** jest zawarcie odrębnych umów dla poszczególnych rodzajów działalności. W takim przypadku każda umowa podlega przepisom właściwym dla działalności, której dotyczy. Możliwe jest również zawarcie jednej umowy. Wówczas, zgodnie z ust. 2, stosuje się przepisy właściwe dla działalności głównej.

Ustęp 3 przewiduje odrębne zasady dla umów obejmujących jednocześnie działalność sektorową oraz zamówienia publiczne lub wskazane rodzaje działalności związane z obronnością i bezpieczeństwem. Do ich zawarcia stosuje się odpowiednio art. 10 ust. 2 pkt 1 i 2. Jednocześnie ust. 4 wyklucza zawarcie jednej umowy w celu uniknięcia stosowania ustawy lub Prawa zamówień publicznych.

Jeżeli nie można ustalić, którego rodzaju działalności umowa zasadniczo dotyczy, zastosowanie mają reguły z ust. 5. W zależności od połączenia działalności stosuje się przepisy Prawa zamówień publicznych, przepisy ustawy dotyczące określonego rodzaju zamawiającego albo przepisy ustawy. Przepis tworzy więc uporządkowany mechanizm wyboru właściwego reżimu prawnego, także wtedy, gdy nie da się wskazać działalności dominującej.

Przepis określa podstawowe zasady, którymi zamawiający musi kierować się przy przygotowaniu i prowadzeniu postępowania o zawarcie umowy koncesji. Obowiązek ten obejmuje zarówno etap przygotowania postępowania, jak i jego przeprowadzenie. Zamawiający powinien działać w sposób zapewniający **uczciwą konkurencję** oraz **równe traktowanie wykonawców**. Oznacza to, że postępowanie nie może być prowadzone w sposób faworyzujący określonych wykonawców ani ograniczający ich udział z naruszeniem wskazanych zasad.

Ustęp 1 wymaga także zachowania zasad proporcjonalności i przejrzystości. Podejmowane działania powinny więc pozostawać odpowiednie do celu postępowania, a sposób jego przygotowania i prowadzenia powinien być przejrzysty. Wszystkie wymienione zasady obowiązują łącznie i wyznaczają sposób działania zamawiającego w całym postępowaniu.

Ustęp 2 wprowadza dodatkowy zakaz. Zamawiający nie może przygotować ani prowadzić postępowania w sposób, którego celem byłoby uniknięcie stosowania przepisów ustawy. Zakaz dotyczy zatem nie tylko bezpośredniego naruszenia określonej zasady, lecz także takiego ukształtowania postępowania, które ma służyć wyłączeniu zastosowania ustawy.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na wyznaczeniu granic działania zamawiającego. Postępowanie powinno być prowadzone zgodnie z zasadami uczciwej konkurencji, równego traktowania wykonawców, proporcjonalności i przejrzystości, a jego przygotowanie nie może służyć obchodzeniu ustawy.

Przepis określa, w jakim zakresie zamawiający może dopuścić udział w postępowaniu o zawarcie umowy koncesji wykonawców, podmiotów i podwykonawców pochodzących z państw trzecich niebędących stronami umów międzynarodowych. Chodzi o państwa inne niż państwa członkowskie Unii Europejskiej oraz inne niż państwa objęte wskazanymi w przepisie porozumieniami lub umowami międzynarodowymi, gwarantującymi na zasadzie wzajemności i równości dostęp do rynku zamówień publicznych, których stroną jest Unia Europejska.

Dopuszczenie takich podmiotów zależy od określenia odpowiednich zasad w dokumentach koncesji. Zamawiający może w nich przewidzieć, że:

- o umowę koncesji ubiegają się wykonawcy z takich państw;
- wykonawcy występują wspólnie z wykonawcami pochodzącymi z tych państw;
- wykonawcy korzystają ze zdolności innych podmiotów pochodzących z tych państw;
- część umowy jest powierzana podwykonawcom z tych państw;
- podwykonawcy powierzają część prac dalszym podwykonawcom z tych państw.

Przepis obejmuje więc nie tylko bezpośredni udział wykonawcy, lecz także korzystanie z potencjału innych podmiotów oraz udział podwykonawców na obu poziomach. Jednocześnie ustęp 2 pozwala zamawiającemu określić wobec wykonawców z tych państw, a także wobec pochodzących z nich robót budowlanych, dostaw i usług, wymagania dotyczące postępowania lub warunki umowy koncesji mniej korzystne niż wobec wykonawców i świadczeń pochodzących z państw, o których mowa w art. 12a. Znaczenie praktyczne przepisu polega na pozostawieniu zamawiającemu decyzji zarówno co do dopuszczenia wskazanych podmiotów, jak i poziomu wymagań stosowanych wobec nich.

Przepis określa zasady udostępniania informacji i dokumentacji w postępowaniu o zawarcie umowy koncesji, a także granice tej jawności. Zamawiający udostępnia informacje związane z postępowaniem w przypadkach wskazanych w ustawie. Po zakończeniu postępowania albo po jego unieważnieniu informacje z nim związane są udostępniane na zasadach określonych w przepisach o dostępie do informacji publicznej.

Wykonawcy uczestniczący w postępowaniu uzyskują dostęp do dokumentacji postępowania innej niż dokumenty koncesji od dnia przekazania informacji o wyborze najkorzystniejszej oferty, o której mowa w art. 38 ust. 1 pkt 1, albo informacji o unieważnieniu postępowania. Odrębnie uregulowano udostępnianie danych osobowych, o których mowa w art. 10 rozporządzenia 2016/679. Mogą one być udostępniane w celu umożliwienia korzystania ze środków ochrony prawnej, o których mowa w rozdziale 10, do upływu terminu na ich wniesienie.

Ochronie podlegają informacje stanowiące **tajemnicę przedsiębiorstwa**, jeżeli wykonawca zastrzegł ich poufność już przy przekazaniu oraz wykazał, że spełniają ten charakter. Wyłączenie to nie obejmuje informacji, które muszą być przekazane na podstawie ustawy, w szczególności na podstawie art. 38 ust. 1, ani informacji zamieszczanych w ogłoszeniach. Zamawiający może również nakładać na wykonawców wymogi służące ochronie poufnego charakteru informacji udostępnianych w toku postępowania. еғир

Przepis określa obowiązek zamawiającego dotyczący przechowywania dokumentacji postępowania o zawarcie umowy koncesji. Dokumentacja obejmuje całość materiałów związanych z postępowaniem, a w szczególności samą umowę koncesji. Obowiązek nie ogranicza się więc wyłącznie do zachowania treści zawartej umowy.

Podstawowy okres przechowywania wynosi **5 lat od dnia zakończenia postępowania o zawarcie umowy koncesji**. Początek tego okresu wyznacza zakończenie postępowania, a nie inny moment związany z wykonywaniem umowy. Przez cały wskazany czas zamawiający powinien przechowywać dokumentację w sposób gwarantujący jej nienaruszalność. Oznacza to, że dokumentacja ma pozostać zachowana w całości i bez zmian.

Przepis przewiduje szczególną zasadę dla umów koncesji trwających dłużej niż 5 lat. W takim przypadku sama umowa koncesji musi być przechowywana przez cały okres jej trwania. Jeżeli więc czas obowiązywania umowy wykracza poza podstawowy pięcioletni okres, przechowywanie umowy trwa co najmniej do końca tego okresu obowiązywania. Regulacja wyznacza tym samym minimalny czas zachowania dokumentacji i umowy oraz wskazuje wymóg dotyczący ich integralności. Dla zamawiającego oznacza to konieczność zapewnienia takiego sposobu przechowywania, który pozwoli zachować dokumentację przez wymagany okres, a w przypadku dłuższej umowy, także przez cały czas jej trwania.

Przepis określa zasady komunikacji w postępowaniu o zawarcie umowy koncesji, w szczególności sposoby przekazywania wniosków o dopuszczenie do udziału, ofert, oświadczeń i zawiadomień. Sposób komunikacji wybiera zamawiający. Może on obejmować operatora pocztowego, osobiste przekazanie dokumentów, posłańca, faks albo środki komunikacji elektronicznej.

Za zgodą zamawiającego dopuszczalne jest także przekazywanie informacji ustnie, w tym telefonicznie. Dotyczy to jednak wyłącznie informacji, które nie odnoszą się do istotnych elementów postępowania, a ich treść musi zostać utrwalona na trwałym nośniku.

Wybrany sposób komunikacji powinien być ogólnie dostępny i niedyskryminacyjny. Nie może ograniczać wykonawcom dostępu do postępowania, a środki elektroniczne muszą współdziałać z urządzeniami teleinformatycznymi powszechnie używanymi. Zamawiający odpowiada również za integralność danych i poufność wniosków oraz ofert. Ich treść nie może być dostępna przed upływem terminu składania.

Szczególne znaczenie mają wymagania dotyczące formy dokumentów. Oferta, wniosek o dopuszczenie do udziału i oświadczenia są składane pod rygorem nieważności w formie pisemnej albo, za zgodą zamawiającego, w formie elektronicznej. W postępowaniu o wartości mniejszej niż próg unijny dopuszczono dodatkowo postać elektroniczną opatrzoną podpisem zaufanym lub podpisem osobistym. Przepis wyznacza więc zarówno techniczne ramy kontaktu stron, jak i warunki skutecznego złożenia podstawowych dokumentów postępowania.

Przepis ustanawia słownik pojęć używanych w ustawie o umowie koncesji na roboty budowlane lub usługi. Jego znaczenie praktyczne polega na ujednoliceniu rozumienia podstawowych terminów, którymi posługują się zamawiający, wykonawcy i koncesjonariusze.

„Dokumenty koncesji” obejmują materiały przygotowane przez zamawiającego albo przywoływane przez niego w celu opisania lub ustalenia elementów umowy koncesji i postępowania, w szczególności ogłoszenia, zaproszenia, opis przedmiotu umowy oraz wymagania dotyczące przedstawiania dokumentów. „Postępowanie o zawarcie umowy koncesji” służy wyborowi wykonawcy i jest wszczynane przez publiczne ogłoszenie, wstępne ogłoszenie informacyjne albo przekazanie zaproszenia.

Przepis rozróżnia role uczestników. „Wykonawca” to podmiot ubiegający się o zawarcie umowy lub składający ofertę, natomiast „koncesjonariusz” to wykonawca, z którym umowę już zawarto. „Minimalne wymagania” określają techniczne, fizyczne, funkcjonalne i prawne warunki, którym musi odpowiadać oferta. Zdefiniowano również „roboty budowlane”, „usługi”, „obiekt budowlany” oraz „środki komunikacji elektronicznej”.

Szczegółowo określono także, kto może być „zamawiającym”. Jest nim podmiot wskazany w Prawie zamówień publicznych, w tym działający w zakresie działalności sektorowej, przedsiębiorstwo publiczne pozostające pod dominującym wpływem takiego podmiotu oraz podmiot wykonujący działalność na podstawie praw szczególnych lub wyłącznych. Przepis definiuje ponadto „próg unijny”, odwołując się do kwoty określonej w dyrektywie 2014/23/UE. Dzięki tym definicjom zakres obowiązków i uprawnień w dalszych przepisach ustawy może być odczytywany w sposób bardziej precyzyjny.

Przepis określa podstawowe elementy umowy koncesji na roboty budowlane lub usługi. Na jej podstawie zamawiający powierza koncesjonariuszowi wykonanie robót budowlanych albo świadczenie usług i zarządzanie nimi, a wynagrodzenie koncesjonariusza jest powiązane z prawem do eksploatacji obiektu budowlanego lub wykonywania usług.

W zależności od przedmiotu umowy wyróżnia się dwa rozwiązania. Przy wykonaniu robót budowlanych wynagrodzeniem jest wyłącznie prawo do eksploatacji obiektu będącego przedmiotem umowy albo to prawo połączone z płatnością. Przy świadczeniu usług i zarządzaniu nimi wynagrodzenie stanowi wyłącznie prawo do wykonywania usług albo takie prawo wraz z płatnością. O rodzaju koncesji decyduje więc to, czy jej przedmiotem są roboty budowlane, czy usługi.

Istotną cechą umowy jest **ryzyko ekonomiczne po stronie koncesjonariusza**. Obejmuje ono ryzyko związane z popytem lub podażą, a więc z wahaniami rynku wpływającymi na możliwość uzyskania przychodów. W zwykłych warunkach funkcjonowania koncesjonariusz nie ma gwarancji odzyskania nakładów inwestycyjnych ani kosztów eksploatacji obiektu lub świadczenia usług. Jego potencjalne straty związane z umową nie mogą być jedynie nominalne lub nieistotne.

Przy ocenie tego ryzyka należy w spójny i jednolity sposób uwzględnić wartość bieżącą netto wszystkich inwestycji, kosztów i przychodów koncesjonariusza. Przepis wskazuje zatem zarówno sposób wynagradzania, jak i ekonomiczną cechę odróżniającą koncesję od rozwiązania, w którym odzyskanie poniesionych nakładów jest gwarantowane.

Art. 5 ust. 1 określa przypadki, w których do zawarcia umowy koncesji nie stosuje się przepisów ustawy. Wyłączenia obejmują przede wszystkim umowy podlegające procedurom organizacji międzynarodowych lub wynikającym z porozumień międzynarodowych. Dotyczą także umów finansowanych w całości przez organizację międzynarodową lub międzynarodową instytucję finansującą, a także finansowanych w ponad 50%, jeżeli uzgodniono zastosowanie ich własnej procedury.

Odrębnie uregulowano dziedziny obronności i bezpieczeństwa. Wyłączenie może wynikać ze szczególnej procedury międzynarodowej, potrzeby ochrony informacji, wspólnych programów badawczo-rozwojowych, działań poza Unią Europejską albo istotnego interesu bezpieczeństwa państwa, gdy nie można go zabezpieczyć w inny sposób. Przepis obejmuje również określone usługi finansowe, z wyjątkiem ubezpieczeniowych.

Ustawa nie ma zastosowania także do wielu rodzajów przedmiotu koncesji, między innymi usług arbitrażowych i pojednawczych, usług Narodowego Banku Polskiego, nabywania praw do nieruchomości, wybranych usług medialnych, usług prawnych, pożyczek i kredytów, określonych usług transportowych oraz usług publicznych w zakresie transportu pasażerskiego. Wyłączone są również niektóre usługi badawcze i rozwojowe, usługi prowadzenia loterii oraz działalność telekomunikacyjna wskazana w przepisie.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na tym, że przed rozpoczęciem postępowania trzeba ustalić, czy planowana umowa mieści się w którymś z wyłączeń. Odrębne zasady dotyczą także koncesji na usługi udzielane na podstawie praw wyłącznych oraz umów zawieranych w ramach działalności sektorowej z podmiotami powiązanymi, w tym przez podmioty utworzone do wspólnego wykonywania takiej działalności.

Przepis określa sposób ustalania szacunkowej wartości umowy koncesji na roboty budowlane lub usługi. Jest nią całkowity przychód koncesjonariusza, bez podatku od towarów i usług, przewidywany w całym okresie obowiązywania umowy. Obejmuje on wynagrodzenie za wykonanie robót, świadczenie usług i zarządzanie nimi, a także wartość dostaw i usług towarzyszących.

Wartość ta jest ustalana przez zamawiającego z zachowaniem należytej staranności i obowiązuje na dzień przekazania do publikacji albo zamieszczenia ogłoszenia, o którym mowa w art. 17 pkt 1 i 2. Jeżeli ogłoszenie nie jest publikowane ani zamieszczane, miarodajny jest dzień przekazania wykonawcy lub wykonawcom zaproszenia do ubiegania się o zawarcie umowy koncesji, wskazanego w art. 17 pkt 3.

Przepis przewiduje również korektę wartości. Jeżeli w dniu zawarcia umowy jej wartość, bez podatku od towarów i usług, jest wyższa o więcej niż 20% od wartości oszacowanej wcześniej, za wartość szacunkową przyjmuje się wartość z dnia zawarcia umowy.

Szacowanie musi opierać się na **obiektywnej metodzie** określonej w dokumentach koncesji. Zamawiający uwzględnia w szczególności opcje i przedłużenie okresu obowiązywania umowy, opłaty i kary od korzystających, płatności oraz inne korzyści finansowe od zamawiającego, organu publicznego lub osób trzecich, przychody ze sprzedaży aktywów, dostawy i usługi udostępniane koncesjonariuszowi, a także nagrody i płatności na rzecz wykonawcy lub koncesjonariusza. Znaczenie praktyczne przepisu polega na tym, że wartość koncesji obejmuje nie tylko podstawowe wynagrodzenie, lecz wszystkie wskazane źródła przychodów i korzyści związane z jej wykonaniem.

Przepis ustanawia ograniczenie dotyczące sposobu szacowania wartości umowy koncesji. Zamawiający nie może wybierać ani kształtować tej metody w taki sposób, aby osiągnąć cel polegający na uniknięciu stosowania przepisów ustawy. Oznacza to, że samo oszacowanie wartości nie może być dokonywane instrumentalnie, wyłącznie po to, by wyłączyć daną umowę koncesji spod regulacji ustawowej.

Kluczowe znaczenie ma cel działania zamawiającego. Przepis nie opisuje konkretnej metody obliczania wartości ani nie wskazuje jej progów. Wprowadza natomiast zakaz podejmowania takiego wyboru sposobu szacowania, którego zamierzonym skutkiem byłoby niestosowanie ustawy. Ocena zgodności działania z tym przepisem wiąże się więc z relacją między wybranym sposobem szacowania a celem, jaki przyświecał zamawiającemu.

W praktyce regulacja podkreśla, że szacowanie wartości umowy koncesji nie jest wyłącznie czynnością techniczną. Ma ono znaczenie dla ustalenia, czy do danej umowy znajdują zastosowanie przepisy ustawy, dlatego nie może służyć obchodzeniu tej regulacji. Zakaz adresowany jest do zamawiającego i obejmuje sam wybór sposobu szacowania, jeżeli jego celem jest uniknięcie stosowania przepisów ustawy.

Przepis reguluje sposób ustalania przedmiotu umowy koncesji oraz zasady postępowania w razie podziału zamówienia na odrębne części lub umowy. Jego podstawowym celem jest niedopuszczenie do takiego podziału, który prowadziłby do wyłączenia stosowania ustawy.

Zamawiający nie może dzielić przedmiotu umowy koncesji, jeżeli skutkiem podziału byłoby niestosowanie przepisów ustawy. Wyjątek jest dopuszczalny, gdy podział znajduje uzasadnienie w względach technicznych, organizacyjnych, ekonomicznych lub celowościowych. Ocena dopuszczalności podziału jest więc związana nie tylko z jego formalnym dokonaniem, lecz także z jego skutkiem oraz przyczyną.

Jeżeli wykonanie obiektu budowlanego albo świadczenie usług i zarządzanie usługami może prowadzić do zawarcia odrębnych umów koncesji, przy zawieraniu każdej z nich należy przyjąć jako jej szacunkową wartość łączną szacunkową wartość wszystkich takich umów. Oznacza to, że wartości poszczególnych umów nie ustala się w oderwaniu od pozostałych, jeżeli dotyczą one możliwego do rozdzielenia wykonania obiektu lub świadczenia usług.

Ustęp 3 przewiduje konsekwencję dla odrębnych części przedmiotu umowy koncesji. Jeżeli ich łączna wartość jest równa lub przekracza kwotę wskazaną w art. 4, przepisy ustawy stosuje się do zawarcia umowy koncesji dotyczącej każdej z tych części. W praktyce znaczenie ma zatem łączna wartość wszystkich części, a nie wyłącznie wartość pojedynczej części lub odrębnej umowy.

Przepis określa sposób ustalania, jakie przepisy należy stosować do umowy koncesji obejmującej różne rodzaje świadczeń. Jego znaczenie polega na wskazaniu przedmiotu głównego, który decyduje o zakwalifikowaniu całej umowy i wyborze właściwych regulacji.

Zgodnie z ust. 1, jeżeli umowa obejmuje jednocześnie wykonanie robót budowlanych i świadczenie usług, stosuje się przepisy dotyczące tego rodzaju koncesji, który odpowiada jej głównemu przedmiotowi. Przepis nie wskazuje w tym przypadku szczegółowego sposobu obliczania udziału poszczególnych świadczeń, lecz wiąże właściwe regulacje z ustaleniem, które świadczenie ma charakter główny.

Ust. 2 dotyczy sytuacji, w której przedmiot umowy obejmuje usługi społeczne lub inne szczególne usługi, o których mowa w załączniku IV do dyrektywy 2014/23/UE, oraz inne usługi. W takim przypadku stosuje się przepisy dotyczące tego przedmiotu umowy, którego **szacowany udział w umowie koncesji jest największy**. Kryterium ma więc charakter ilościowy i opiera się na oszacowaniu udziału poszczególnych rodzajów usług.

Ust. 3 odnosi się do umowy, której przedmiot nie może być podzielony, w szczególności z przyczyn technicznych, organizacyjnych, ekonomicznych lub celowościowych, a która łączy koncesję na usługi z zamówieniem publicznym na dostawy. Główny przedmiot ustala się wtedy przez porównanie szacowanych wartości usług i dostaw. Decydujące znaczenie ma wyższa z tych wartości. Przepis ustanawia zatem odrębne reguły dla różnych konfiguracji świadczeń, zapewniając jednolity sposób określenia właściwego rodzaju umowy.

Umowy

Umowy w przepisach

o umowie koncesji na roboty budowlane lub usługi16 przepisów