Umowa przechowania

Umowa przechowania to umowa, na podstawie której jedna osoba, zwana przechowawcą, przyjmuje rzecz ruchomą od drugiej osoby, zwanej składającym, i zobowiązuje się zachować ją w stanie niepogorszonym oraz zwrócić w uzgodnionym czasie albo na żądanie składającego. Jej istotą jest piecza nad cudzą rzeczą, a nie korzystanie z niej przez przechowawcę.

Umowa przechowania należy do umów cywilnoprawnych. Może być zawarta odpłatnie albo nieodpłatnie. Jeżeli strony nie określiły wynagrodzenia, przechowawcy co do zasady przysługuje wynagrodzenie przyjęte w danych stosunkach, chyba że przyjął rzecz do przechowania bez wynagrodzenia. W praktyce odpłatne przechowanie występuje między innymi w usługach magazynowych, hotelarskich, parkingowych i depozytowych, natomiast nieodpłatne może dotyczyć przechowywania rzeczy przez osobę bliską lub znajomego.

Najważniejsze cechy umowy:

• przedmiotem przechowania jest rzecz ruchoma, na przykład bagaż, dokument, sprzęt albo inny przedmiot,
• przechowawca ma obowiązek chronić rzecz przed utratą, uszkodzeniem i pogorszeniem jej stanu,
• przechowawca nie może używać rzeczy ani oddawać jej innej osobie, chyba że wynika to z umowy, zgody składającego albo jest konieczne dla ochrony rzeczy,
• miejsce lub sposób przechowania może zostać zmieniony, jeżeli jest to potrzebne do zabezpieczenia rzeczy,
• po zakończeniu przechowania rzecz powinna zostać zwrócona składającemu.

Umowa przechowania różni się od najmu lub użyczenia tym, że przechowawca nie otrzymuje rzeczy po to, aby z niej korzystać. Różni się także od umowy przewozu, której głównym celem jest przemieszczenie rzeczy. Szczególne zasady mogą dotyczyć przechowania prowadzonego przez bank, w tym rzeczy umieszczonych w skrytce sejfowej. W razie ogłoszenia upadłości banku przepisy prawa upadłościowego określają skutki dla takich skrytek oraz zawartych z bankiem umów przechowania.