Umowa leasingu

Umowa leasingu to umowa, w której finansujący, działając w zakresie swojej działalności, zobowiązuje się nabyć określoną rzecz od wskazanego zbywcy i oddać ją korzystającemu do używania albo używania i pobierania pożytków przez oznaczony czas. Korzystający płaci finansującemu uzgodnione wynagrodzenie w ratach. Własność rzeczy przez okres leasingu co do zasady pozostaje przy finansującym, natomiast korzystający uzyskuje faktyczne władanie rzeczą i może używać jej zgodnie z umową.

Umowa leasingu jest uregulowana przede wszystkim w Kodeksie cywilnym. Powinna zostać zawarta na piśmie pod rygorem nieważności. Jej stronami są finansujący i korzystający, a w praktyce w transakcji uczestniczy również zbywca rzeczy, od którego finansujący ją nabywa. Przedmiotem leasingu mogą być w szczególności pojazdy, maszyny, urządzenia, sprzęt oraz inne rzeczy wykorzystywane prywatnie lub w działalności gospodarczej.

W obrocie gospodarczym wyróżnia się przede wszystkim leasing operacyjny i finansowy. Podział ten ma znaczenie zwłaszcza dla rozliczeń podatkowych i rachunkowych, a jego skutki zależą od treści umowy oraz spełnienia warunków określonych w przepisach podatkowych. Umowa może przewidywać możliwość nabycia rzeczy przez korzystającego po zakończeniu leasingu, jednak takie nabycie wymaga odpowiedniego postanowienia lub odrębnej czynności.

Najważniejsze cechy leasingu:

• finansujący nabywa rzecz i zachowuje jej własność w czasie trwania umowy,
• korzystający używa rzeczy w zamian za raty leasingowe,
• prawa i obowiązki stron, w tym zasady ponoszenia kosztów, ubezpieczenia, konserwacji i odpowiedzialności za rzecz, wynikają z umowy i przepisów,
• utrata rzeczy z przyczyn niezależnych od finansującego może prowadzić do wygaśnięcia umowy i rozliczenia niezapłaconych rat z uwzględnieniem uzyskanych korzyści.

Leasing ma znaczenie także w postępowaniu cywilnym, ponieważ spory wynikające z umów leasingu są zaliczane do spraw gospodarczych w przypadkach określonych w Kodeksie postępowania cywilnego. Szczególne zasady dotyczą leasingu w razie upadłości jednej ze stron, a przepisy podatkowe i regulacje dotyczące określonych form finansowania uwzględniają raty leasingowe oraz status właściciela, posiadacza i użytkownika rzeczy.