Udział powierzchni zabudowy

„Udział powierzchni zabudowy” to wskaźnik określający, jaka część danego terenu jest zajęta przez rzuty poziome znajdujących się na nim budynków. Definicja tego pojęcia znajduje się w ustawie „Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne” i odnosi je do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Wskaźnik powstaje przez porównanie dwóch wartości:

• sumy powierzchni rzutów poziomych budynków, czyli powierzchni, jakie zajmują budynki oglądane z góry,
• powierzchni całego terenu, którego dotyczy ustalenie.

Przy obliczaniu powierzchni budynków bierze się pod uwagę ich zewnętrzny obrys, wyznaczony przez rzut poziomy ścian zewnętrznych. Jeżeli na terenie znajduje się kilka budynków, ich powierzchnie są sumowane, a dopiero następnie zestawiane z powierzchnią terenu. Oznacza to, że wskaźnik nie opisuje powierzchni wszystkich kondygnacji ani całkowitej powierzchni użytkowej budynków. Odnosi się do tego, jaki obszar gruntu zajmują one w rzucie na płaszczyznę terenu.

Wynik można przedstawić jako ułamek albo wartość procentową. Przykładowo, jeżeli rzuty wszystkich budynków zajmują łącznie połowę powierzchni terenu, udział powierzchni zabudowy wynosi 1/2, czyli 50%. Znaczenie ma przy tym zarówno wielkość budynków mierzona po ich obrysie, jak i wielkość terenu przyjęta jako podstawa obliczenia.

W praktyce pojęcie służy do opisania stopnia zajęcia terenu przez zabudowę w ramach decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Pozwala w jednolity sposób określić relację między planowaną lub istniejącą zabudową a obszarem, na którym się znajduje. Dzięki temu stanowi konkretny parametr wykorzystywany przy ustalaniu i ocenie sposobu zagospodarowania danego terenu.