Udział powierzchni biologicznie czynnej

Udział powierzchni biologicznie czynnej to wskaźnik pokazujący, jaka część określonego obszaru jest zajęta przez powierzchnie biologicznie czynne. Nie chodzi więc o samą wielkość tych powierzchni, lecz o jej porównanie z całkowitą powierzchnią obszaru, którego dotyczy ustalenie. W praktyce udział ten można przedstawić jako część całości albo jako wartość procentową.

Zgodnie z definicją z ustawy „Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne” wskaźnik ma dwa podstawowe elementy:

• licznik, czyli sumę wszystkich powierzchni biologicznie czynnych znajdujących się w obrębie analizowanego obszaru,
• mianownik, czyli całkowitą powierzchnię tego obszaru.

To, jaki obszar należy przyjąć jako podstawę obliczenia, zależy od rodzaju aktu planistycznego. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego punktem odniesienia jest działka budowlana. Udział wyraża wtedy relację powierzchni biologicznie czynnych na tej działce do powierzchni całej działki. W przypadku decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu obliczenie odnosi się natomiast do całego terenu objętego decyzją.

Pojęcie służy zatem do jednolitego określania relacji między powierzchniami biologicznie czynnymi a powierzchnią działki budowlanej albo terenu. Ma znaczenie przy formułowaniu i odczytywaniu ustaleń dotyczących zagospodarowania przestrzennego, ponieważ pozwala ocenić, jaka część danego obszaru pozostaje przeznaczona na powierzchnie biologicznie czynne. W praktyce prawidłowe ustalenie udziału wymaga najpierw wskazania wszystkich takich powierzchni znajdujących się na analizowanym obszarze, następnie ich zsumowania i odniesienia wyniku do właściwej powierzchni całkowitej. Zmiana obszaru przyjętego jako podstawa, na przykład przejście od działki budowlanej do terenu objętego decyzją, może więc wpływać na sposób obliczenia wskaźnika.