Przepis określa zasady przyjmowania kandydatów do klasy I publicznej szkoły ponadpodstawowej, o której mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. a-c, a także reguły postępowania rekrutacyjnego w sytuacji, gdy liczba kandydatów przewyższa liczbę wolnych miejsc.

Podstawowym warunkiem przyjęcia jest posiadanie świadectwa ukończenia szkoły podstawowej. Kandydaci do szkół prowadzących kształcenie zawodowe muszą ponadto przedstawić odpowiednie dokumenty potwierdzające brak przeciwwskazań zdrowotnych do nauki zawodu. W zależności od rodzaju kształcenia mogą to być także świadectwo zdrowia o zdolności do pracy na statku lub statku rybackim, orzeczenie dotyczące kierowania pojazdami albo orzeczenie psychologiczne, gdy nauka obejmuje przygotowanie do uzyskania prawa jazdy kategorii C lub C+E. W przypadkach dotyczących pracy na statku lub statku rybackim nie stosuje się warunku posiadania zaświadczenia wskazanego w ust. 1 pkt 2.

Jeżeli kandydatów spełniających podstawowy warunek jest więcej niż miejsc, na pierwszym etapie łącznie uwzględnia się wyniki egzaminu ósmoklasisty, oceny z wybranych zajęć, świadectwo z wyróżnieniem, szczególne osiągnięcia i aktywność społeczną. Przy oddziałach wymagających szczególnych predyspozycji uwzględnia się również wynik sprawdzianu uzdolnień kierunkowych. Przy równych wynikach pierwszeństwo na drugim etapie mają kandydaci z problemami zdrowotnymi ograniczającymi wybór kierunku kształcenia. Trzeci etap opiera się na kryteriach z art. 131 ust. 2, z zastosowaniem art. 131 ust. 3.

Sprawdzian uzdolnień kierunkowych może zostać przeprowadzony za zgodą ministra, na wniosek dyrektora pozytywnie zaopiniowany przez kuratora oświaty i za zgodą organu prowadzącego na dodatkowe godziny zajęć. Zasady te stosuje się odpowiednio do szkół i oddziałów integracyjnych wobec kandydatów bez orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego z powodu niepełnosprawności.

Prawo oświatowe

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2017/59/text/U/D20170059Lj.pdf

Przepis określa cechy szkół publicznych oraz warunki, jakie muszą spełniać szkoły niepubliczne, aby korzystać z uprawnień związanych z kształceniem i wydawaniem państwowych dokumentów.

Szkoła publiczna musi zapewniać bezpłatne nauczanie w zakresie ramowych planów nauczania, prowadzić rekrutację na zasadzie powszechnej dostępności oraz zatrudniać nauczycieli z kwalifikacjami określonymi w odrębnych przepisach, z uwzględnieniem art. 15 ust. 2 i 10. Powinna także realizować właściwe programy nauczania i ramowy plan nauczania, a ponadto stosować zasady oceniania, klasyfikowania, promowania uczniów i przeprowadzania egzaminów wskazane w ust. 1 pkt 5.

Szkoła niepubliczna, niebędąca szkołą artystyczną, musi realizować odpowiednie podstawy programowe, prowadzić obowiązkowe zajęcia przez okres i w wymiarze co najmniej odpowiadającym wymaganiom dla szkoły publicznej oraz stosować określone zasady klasyfikowania, promowania i egzaminowania. Obowiązki obejmują również prowadzenie dokumentacji, zatrudnianie nauczycieli z wymaganymi kwalifikacjami, kształcenie w zawodach ujętych w odpowiedniej klasyfikacji oraz organizację roku szkolnego zgodną z organizacją szkół publicznych.

Odrębne warunki dotyczą niepublicznych szkół artystycznych ubiegających się o uprawnienia publicznej szkoły artystycznej. Obejmują one między innymi realizację właściwych podstaw programowych i ramowego planu nauczania, przyjmowanie kandydatów z pozytywnym wynikiem sprawdzianu uzdolnień, prowadzenie dokumentacji, zatrudnianie wykwalifikowanych nauczycieli oraz stosowanie organizacji roku szkolnego ustalonej dla publicznych szkół artystycznych. Szkoły publiczne i szkoły niepubliczne wskazane w ust. 3 umożliwiają uzyskanie państwowych świadectw, certyfikatów, zaświadczeń, aneksów lub dyplomów.

Przepis określa, jakie informacje i dokumenty należy dołączyć do wniosku rekrutacyjnego, a także w jakiej formie mogą być one składane i jak podlegają weryfikacji. Zakres wymaganych danych zależy od wieku kandydata oraz rodzaju placówki lub oddziału, do którego kandydat ubiega się o przyjęcie.

Wniosek powinien zawierać przede wszystkim dane kandydata, w tym imię, nazwisko, datę urodzenia i numer PESEL albo dane dokumentu potwierdzającego tożsamość. Podaje się także dane rodziców, adresy zamieszkania oraz, o ile są posiadane, adresy poczty elektronicznej i numery telefonów. Konieczne jest wskazanie wybranych placówek lub szkół w kolejności preferencji. W przypadku szkoły ponadpodstawowej wskazuje się również oddział albo klasę wstępną, a w określonych szkołach także obywatelstwo kandydata.

Do wniosku dołącza się dokumenty potwierdzające spełnianie kryteriów rekrutacyjnych i wymaganych warunków. Mogą to być między innymi oświadczenia, orzeczenia, świadectwa, zaświadczenia, opinie oraz zgody rodziców. W przypadku kształcenia zawodowego wymagane dokumenty mogą dotyczyć także stanu zdrowia, predyspozycji psychologicznych lub zdolności do pracy na statku. Przepis określa również zasady składania dokumentów w oryginale, jako urzędowo poświadczonych odpisów lub kopii poświadczonych przez dyrektora szkoły, rodzica albo pełnoletniego kandydata.

Oświadczenia składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej i muszą zawierać wskazaną klauzulę. Przewodniczący komisji rekrutacyjnej może żądać potwierdzenia zawartych w nich okoliczności. Weryfikacji może dokonywać właściwy wójt, burmistrz albo prezydent miasta, korzystając z informacji urzędowych, występując do instytucji publicznych lub przeprowadzając wywiad w sprawie samotnego wychowywania dziecka. Ustawa przewiduje na takie potwierdzenie terminy 14 albo 5 dni, zależnie od rodzaju postępowania rekrutacyjnego.

Przepis określa zasady zakładania i wpisywania do ewidencji szkół oraz placówek niepublicznych. Mogą je zakładać osoby prawne i fizyczne, przy czym szkoły i placówki, o których mowa w ust. 1, wpisuje do ewidencji właściwa jednostka samorządu terytorialnego, a niepubliczne szkoły artystyczne, zgodnie z ust. 2, specjalistyczna jednostka nadzoru.

Zgłoszenie musi zawierać między innymi dane osoby prowadzącej, typ lub rodzaj szkoły albo placówki, datę rozpoczęcia działalności, adresy, statut, informacje o kwalifikacjach dyrektora i pracowników oraz dane potrzebne do wpisu do krajowego rejestru urzędowego. W zależności od rodzaju podmiotu wymagane są także informacje o zawodach, formach kształcenia pozaszkolnego, oddziałach przedszkolnych lub organizacji branżowej. Należy również wykazać odpowiednie warunki lokalowe, w tym możliwość prowadzenia zajęć, realizacji zadań statutowych, praktycznej nauki zawodu oraz zapewnienia bezpiecznych i higienicznych warunków. Potwierdzają je odpowiednie opinie organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej i Państwowej Straży Pożarnej.

Dla niektórych szkół i placówek przepis wymaga dodatkowych opinii lub zgód, między innymi kuratora oświaty, właściwego ministra albo organu wskazanego w ustawie. Wpis powinien nastąpić w ciągu 30 dni od zgłoszenia, a zgłaszający otrzymuje zaświadczenie określające podstawowe dane szkoły lub placówki.

Odmowa wpisu następuje między innymi wtedy, gdy zgłoszenie nie zawiera wymaganych danych lub statut pozostaje sprzeczny z prawem mimo wezwania do poprawy. Po wpisie zmiany danych trzeba zgłaszać w ciągu 14 dni. Zmiana osoby prowadzącej wymaga odrębnego wpisu, a przepis przewiduje także możliwość wskazania następcy na wypadek śmierci osoby fizycznej prowadzącej szkołę lub placówkę. Wykaz wpisanych szkół i placówek jest podawany do publicznej wiadomości.

Przepis określa podstawowy podział szkół publicznych i niepublicznych oraz zasady organizacji kształcenia w wybranych typach szkół. W ust. 1 wymieniono ośmioletnią szkołę podstawową oraz szkoły ponadpodstawowe: liceum ogólnokształcące, technikum, branżowe szkoły I i II stopnia, szkołę specjalną przysposabiającą do pracy i szkołę policealną. Przy poszczególnych typach wskazano również długość nauki, a w przypadku szkoły policealnej określono, że jest przeznaczona dla osób z wykształceniem średnim lub średnim branżowym, a jej nauka trwa nie dłużej niż 2,5 roku.

Ust. 2 zawęża przeznaczenie szkoły specjalnej przysposabiającej do pracy do uczniów z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym lub znacznym oraz uczniów z niepełnosprawnościami sprzężonymi. Z kolei ust. 2a i 2b wskazują formy kształcenia. W większości wymienionych szkół nauka odbywa się dziennie, natomiast w branżowej szkole II stopnia i szkole policealnej może mieć także formę stacjonarną lub zaoczną. Szkoły dla dorosłych prowadzą kształcenie stacjonarne albo zaoczne.

Przepis zawiera także upoważnienia do wydawania rozporządzeń. Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania może określić inny typ szkoły i sposób jego organizacji, z uwzględnieniem właściwych podstaw programowych. Odrębnie uregulowano szkoły artystyczne, szkoły i oddziały sportowe oraz szkoły i oddziały mistrzostwa sportowego. Kolejne upoważnienia dotyczą przygotowania wojskowego oraz profilu mundurowego. Rozporządzenia mają określać między innymi programy szkolenia, organizację zajęć, ich minimalną liczbę, liczebność oddziałów, miejsca realizacji oraz warunki bezpieczeństwa. Praktyczne znaczenie przepisu polega na wyznaczeniu katalogu typów szkół, dopuszczalnych form nauki i zakresu szczegółowych regulacji wykonawczych.

Przepis ustanawia monitoring karier absolwentów publicznych i niepublicznych szkół ponadpodstawowych, prowadzony przez ministra właściwego do spraw oświaty i wychowania. Jego celem jest dostarczanie informacji o dalszym przebiegu karier absolwentów na potrzeby polityki oświatowej państwa na poziomie krajowym, regionalnym i lokalnym. Zebrane dane mają służyć między innymi dostosowywaniu kierunków i treści kształcenia do wymogów rynku pracy oraz przygotowywaniu uczniów do wyboru zawodu i kierunku kształcenia.

Monitoring opiera się na danych z systemu informacji oświatowej, systemu POL-on, okręgowych komisji egzaminacyjnych, Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego. Nie obejmuje absolwentów szkół ponadpodstawowych przy zakładach karnych i aresztach śledczych. Grupę objętą monitoringiem ustala się według stanu na 15 marca każdego roku szkolnego. Uwzględnia się absolwentów, którzy ukończyli szkołę w roku bezpośrednio poprzedzającym dany rok szkolny, a także dwa i siedem lat wcześniej.

Zakres informacji jest szeroki. Obejmuje między innymi dane identyfikacyjne, rok urodzenia, płeć, ukończoną szkołę i zawód, wyniki egzaminów, dalszą naukę, udział w kursach zawodowych, uzyskanie tytułu czeladnika, a także informacje o niepełnosprawności i spełnianiu obowiązku szkolnego lub obowiązku nauki poza szkołą. Dane są następnie uzupełniane o informacje dotyczące egzaminów, studiów oraz ubezpieczenia, w tym aktywności zawodowej, okresów ubezpieczenia, podstawy wymiaru składek i wykonywanego zawodu. Przepis określa również zakresy czasowe, terminy przekazywania danych i okresy ich przechowywania przez poszczególne podmioty.

Przepis wprowadza słownik pojęć używanych w dalszych przepisach ustawy. Określenia wskazane w art. 4 należy rozumieć w podany sposób, jeżeli dalszy przepis nie określa ich bliżej. Dzięki temu ustawa nadaje jednolite znaczenie między innymi nazwom szkół, oddziałów, placówek, uczestników kształcenia oraz dokumentów programowych.

Przepis obejmuje zarówno podstawowe pojęcia, jak „szkoła”, która obejmuje także przedszkole, jak i bardziej szczegółowe formy organizacji nauki. Definiuje między innymi szkołę i oddział specjalny, oddział integracyjny, dwujęzyczny, przygotowania wojskowego, o profilu mundurowym, międzynarodowy, przygotowawczy oraz sportowy lub mistrzostwa sportowego. Określa również, kiedy szkoła może być uznana za integracyjną albo dwujęzyczną, a także jakie warunki musi spełniać szkoła podstawowa dwujęzyczna.

Osobne definicje dotyczą szkół kształcących w określonych dziedzinach, w tym szkół rolniczych, leśnych, morskich, żeglugi śródlądowej i rybołówstwa. Przepis wskazuje także znaczenie pojęć „organ prowadzący szkołę lub placówkę”, „kurator oświaty”, „nauczyciel”, „rodzice” i „uczniowie”. Za rodziców uznaje również prawnych opiekunów oraz osoby lub podmioty sprawujące pieczę zastępczą, a za uczniów także słuchaczy i wychowanków.

Ważną grupę stanowią definicje związane z programami nauczania i kształceniem zawodowym. Obejmują one podstawy programowe, klasyfikacje zawodów, programy wychowania przedszkolnego, programy nauczania oraz kształcenie zawodowe i jego formy. Punkt 23 jest uchylony. W praktyce przepis pozwala prawidłowo odczytywać zakres obowiązków, uprawnień i rozwiązań organizacyjnych opisanych w dalszej części ustawy.

Przepis określa zasady prowadzenia eksperymentu pedagogicznego w szkole lub placówce. Eksperyment może polegać na modyfikacji istniejących albo wdrożeniu nowych działań w procesie kształcenia, z wykorzystaniem nowatorskich rozwiązań programowych, organizacyjnych, metodycznych lub wychowawczych. Może obejmować całą szkołę lub placówkę, oddział, grupę albo wybrane zajęcia edukacyjne. Jego celem jest rozwijanie kompetencji i wiedzy uczniów oraz nauczycieli.

Eksperyment jest prowadzony pod opieką „jednostki naukowej”. Nie może zmieniać typu szkoły ani rodzaju placówki, a w kształceniu zawodowym nie może prowadzić do nauczania zawodu w typie szkoły niezgodnym z właściwą klasyfikacją. Musi także respektować uprawnienia uczniów dotyczące bezpłatnej nauki, wychowania i opieki, uzyskania wiadomości i umiejętności niezbędnych do ukończenia szkoły oraz warunków przeprowadzania egzaminów.

Prowadzenie eksperymentu wymaga zgody właściwego organu. W zależności od jego rodzaju jest to minister właściwy do spraw oświaty i wychowania, minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego albo kurator oświaty. Z wnioskiem występuje dyrektor, na podstawie uchwały rady pedagogicznej i po uzyskaniu opinii rady rodziców, do dnia 31 marca roku szkolnego poprzedzającego rozpoczęcie eksperymentu. Wniosek opisuje między innymi cel, założenia, czas trwania i sposób realizacji, a także wymaga dołączenia opinii i zgody jednostki naukowej oraz wymaganych dokumentów.

Przepis przewiduje również zasady rekrutacji, możliwość uzyskania dodatkowych środków za zgodą organu prowadzącego oraz obowiązek składania sprawozdań w trakcie i po zakończeniu eksperymentu. W przypadku nowych zawodów dokumentacja i sprawozdanie obejmują dodatkowo kwestie programu kształcenia, egzaminów, harmonogramu oraz potrzeby wprowadzenia zawodu do właściwej klasyfikacji.

Przepis określa sposób ustalania klasyfikacji zawodów szkolnictwa artystycznego oraz podstaw programowych kształcenia w tych zawodach. Powierza ministrowi właściwemu do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego wydanie dwóch rozporządzeń, przy czym klasyfikacja zawodów ma zostać określona w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw oświaty i wychowania.

Klasyfikacja powinna wskazywać:
- zawody,
- specjalności lub specjalizacje realizowane w ramach kształcenia,
- poziom Polskiej Ramy Kwalifikacji dla kwalifikacji pełnej, o której mowa w art. 8 pkt 6 ustawy o Zintegrowanym Systemie Kwalifikacji,
- typy szkół artystycznych, w których może odbywać się kształcenie w danym zawodzie.

Przy ustalaniu nazw i symboli cyfrowych zawodów należy uwzględnić klasyfikację zawodów i specjalności na potrzeby rynku pracy. Przepis wskazuje również cel tego rozwiązania, którym jest dostosowanie oferty edukacyjnej szkół artystycznych do potrzeb rynku pracy w zakresie zawodów szkolnictwa artystycznego.

Drugie rozporządzenie ma określać podstawy programowe kształcenia w zawodach szkolnictwa artystycznego. Przy ich opracowywaniu należy uwzględnić zarówno rozwijanie zainteresowań i uzdolnień artystycznych uczniów, jak i potrzeby rynku pracy.

Ustęp 3 odsyła do odpowiedniego stosowania art. 21 ust. 1-3 ustawy o Zintegrowanym Systemie Kwalifikacji przy przypisywaniu poziomu Polskiej Ramy Kwalifikacji do kwalifikacji pełnej. W praktyce przepis wyznacza więc ramy dla nazewnictwa zawodów, organizacji kształcenia, jego treści programowych oraz poziomu kwalifikacji przypisanego do kształcenia artystycznego.

Przepis określa zakres spraw przekazanych do uregulowania w rozporządzeniach dotyczących organizacji i funkcjonowania oświaty. Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania określa przede wszystkim podstawy programowe dla wychowania przedszkolnego, poszczególnych typów szkół oraz wybranych grup uczniów. Rozporządzenia obejmują także ramowe plany nauczania, w tym wymiar obowiązkowych zajęć, zajęć rewalidacyjnych, doradztwa zawodowego oraz godzin pozostających do dyspozycji organu prowadzącego i dyrektora szkoły. Uregulowane mogą zostać również warunki realizacji zajęć, z uwzględnieniem potrzeb i zainteresowań uczniów oraz potrzeb rynku pracy.

Przepis obejmuje ponadto zasady udzielania pomocy psychologiczno-pedagogicznej, organizację roku szkolnego, prowadzenie dokumentacji przebiegu nauczania i działalności wychowawczej oraz organizowanie krajoznawstwa i turystyki. W odniesieniu do szkół i placówek artystycznych ramowe plany nauczania określa minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, działając w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw oświaty i wychowania.

Odrębne regulacje dotyczą organizacji roku szkolnego w określonych placówkach dla nieletnich oraz kształcenia dzieci obywateli polskich czasowo przebywających za granicą. Przepisy pozwalają także określić przypadki skrócenia lub przedłużenia okresu nauki, jeżeli jest to związane z realizacją podstawy programowej. W odniesieniu do szkół działających za granicą możliwe jest wyłączenie stosowania niektórych przepisów oraz wprowadzenie odrębnych zasad, dostosowanych do szczególnych warunków ich funkcjonowania. Art. 47 wyznacza więc ramy dla szczegółowych, wykonawczych regulacji wpływających na program nauczania, organizację pracy szkoły i dokumentowanie jej działalności.

Przepis określa, które organy administracji sprawują nadzór pedagogiczny nad wybranymi szkołami i placówkami oraz jakie jednostki mogą wykonywać związane z tym zadania. W odniesieniu do szkół i placówek artystycznych, placówek dla uczniów szkół artystycznych oraz placówek doskonalenia nauczycieli szkół artystycznych właściwy jest minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego. Tworzy on, w drodze rozporządzenia, specjalistyczną jednostkę nadzoru i określa jej organizację oraz zakres zadań. Jednostce tej można również powierzyć zadania placówki doskonalenia nauczycieli szkół artystycznych.

Szczególnym zadaniem tej jednostki może być prowadzenie badań jakości kształcenia artystycznego w publicznych szkołach artystycznych oraz w niepublicznych szkołach artystycznych posiadających uprawnienia publicznej szkoły artystycznej. Badania służą w szczególności ocenie poziomu osiągania przez uczniów efektów kształcenia artystycznego. Mogą je prowadzić upoważnieni przez dyrektora nauczyciele szkół artystycznych, nauczyciele akademiccy lub artyści o uznanym dorobku, posiadający kwalifikacje odpowiednie do zakresu badania. Informacje o zaplanowanych badaniach, w tym o ich formach, zakresie i terminach, jednostka ogłasza do 30 września w Biuletynie Informacji Publicznej.

Odrębne kompetencje przyznano ministrom właściwym do spraw rolnictwa, środowiska i zdrowia w zakresie wskazanych szkół i placówek przez siebie prowadzonych. Specjalistyczne jednostki nadzoru są państwowymi jednostkami budżetowymi finansowanymi z budżetów właściwych ministrów. Przepis zachowuje jednocześnie uprawnienia kuratora oświaty do nadzoru nad nauczaniem przedmiotów ogólnokształcących w określonych szkołach. W odniesieniu do publicznych szkół i placówek artystycznych minister kultury, w porozumieniu z ministrem oświaty, wydaje także przepisy wskazane w art. 47 ust. 1 pkt 6 i 7.

Przepis określa szeroki zakres zadań i odpowiedzialności dyrektora szkoły lub placówki. Dyrektor kieruje jej działalnością, reprezentuje ją na zewnątrz, sprawuje nadzór pedagogiczny, z zastrzeżeniem art. 62 ust. 2, oraz odpowiada za opiekę nad uczniami, ich bezpieczeństwo i warunki harmonijnego rozwoju. Do jego zadań należy także realizowanie uchwał rady szkoły lub placówki i rady pedagogicznej, prawidłowe wykorzystywanie środków określonych w planie finansowym oraz zapewnianie zgodności przetwarzania danych osobowych z przepisami o ochronie danych osobowych.

Dyrektor tworzy warunki do działania wolontariuszy, stowarzyszeń i innych organizacji, współpracuje ze szkołami wyższymi przy organizacji praktyk pedagogicznych, a także z osobami sprawującymi profilaktyczną opiekę zdrowotną nad uczniami. Odpowiada również za realizację zaleceń wynikających z orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego.

Przepis reguluje skreślenie ucznia z listy. Może ono nastąpić w przypadkach określonych w statucie, na podstawie uchwały rady pedagogicznej i po zasięgnięciu opinii samorządu uczniowskiego. Zasada ta nie dotyczy ucznia objętego obowiązkiem szkolnym, poza szczególnym przypadkiem ucznia szkoły artystycznej. Uczeń objęty obowiązkiem szkolnym może natomiast zostać przeniesiony przez kuratora oświaty do innej szkoły. Skreślenie następuje także na pisemny wniosek rodziców lub pełnoletniego ucznia.

Dyrektor jest kierownikiem zakładu pracy i decyduje między innymi o zatrudnianiu, zwalnianiu, nagrodach oraz karach porządkowych. Współpracuje przy tym z radą szkoły lub placówki, radą pedagogiczną, rodzicami i samorządem uczniowskim. W szkołach prowadzących kształcenie zawodowe ustala zawody w porozumieniu z organem prowadzącym, z uwzględnieniem wymaganej opinii i współpracy z pracodawcą. W razie nieobecności dyrektora zastępuje go wicedyrektor albo wyznaczony nauczyciel.

Przepis określa możliwość tworzenia rad zajmujących się sprawami szkolnictwa artystycznego oraz szkolnictwa prowadzonego przez poszczególnych ministrów. Nie ustanawia jednej obowiązkowej rady, lecz przyznaje właściwym organom kompetencję do jej powołania.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego może utworzyć Radę do spraw Szkolnictwa Artystycznego. Rada ma być społecznym organem opiniodawczym i wnioskodawczym, co oznacza, że jej rola polega na wyrażaniu opinii oraz przedstawianiu wniosków w sprawach kształcenia artystycznego. Przepis nie określa szczegółowo, jak mają wyglądać te opinie i wnioski, pozostawiając uregulowanie zakresu i zasad działania rady temu ministrowi.

Do jego kompetencji należy również określenie zasad powoływania i odwoływania członków Rady. Obejmuje to ustalenie reguł dotyczących zarówno rozpoczęcia członkostwa, jak i jego zakończenia. Przepis wiąże tę możliwość wyłącznie z Radą do spraw Szkolnictwa Artystycznego.

Podobne uprawnienie przyznano innym ministrom prowadzącym szkoły lub placówki. Mogą oni powoływać rady do spraw podporządkowanego sobie szkolnictwa oraz określać zakres i zasady ich działania. W tym przypadku przepis nie przewiduje wyraźnie regulowania zasad powoływania i odwoływania członków, lecz wskazuje na możliwość określenia zakresu i zasad funkcjonowania tych rad.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na stworzeniu podstawy do działania społecznych gremiów wspierających właściwych ministrów w sprawach kształcenia artystycznego oraz podległego im szkolnictwa. Zakres działania każdej rady wynika z regulacji określonych przez ministra, który ją utworzył lub powołał.

Przepis określa, kto może zakładać i prowadzić szkoły oraz placówki oraz rozróżnia ich publiczny albo niepubliczny charakter. Co do zasady szkołę lub placówkę może utworzyć i prowadzić jednostka samorządu terytorialnego, inna osoba prawna albo osoba fizyczna. Jednostki samorządu terytorialnego mogą jednak zakładać i prowadzić wyłącznie szkoły i placówki publiczne.

Szczególne kompetencje przyznano poszczególnym ministrom. Minister właściwy do spraw wewnętrznych i Minister Obrony Narodowej mogą prowadzić określone publiczne szkoły i placówki, minister właściwy do spraw oświaty i wychowania odpowiada między innymi za szkoły polskie oraz może prowadzić wskazane szkoły i placówki o szczególnym charakterze. Odrębne uprawnienia dotyczą szkół artystycznych, rolniczych, leśnych, morskich, żeglugi śródlądowej, rybołówstwa, szkół związanych z wymiarem sprawiedliwości, ochroną zdrowia i kształceniem zawodowym. Szkoły kształcące w zawodzie technik pożarnictwa może zakładać i prowadzić wyłącznie minister właściwy do spraw wewnętrznych.

Przepis wyznacza także zadania własne gminy i powiatu. Gmina odpowiada przede wszystkim za publiczne przedszkola, inne formy wychowania przedszkolnego i szkoły podstawowe, z określonymi wyjątkami. Powiat prowadzi między innymi szkoły ponadpodstawowe, szkoły specjalne i sportowe oraz wskazane placówki i centra kształcenia.

Szczególne zasady dotyczą branżowych centrów umiejętności. Ich utworzenie może wymagać porozumienia z właściwą organizacją branżową, określającego między innymi zakres wsparcia, realizację zadań, monitorowanie, rozwiązywanie sporów i warunki zakończenia współpracy. Termin wypowiedzenia takiego porozumienia nie może być krótszy niż 6 miesięcy. Prowadzenie niektórych szkół i placówek może być przekazywane między właściwymi podmiotami na podstawie porozumienia, także z określeniem zasad przekazania niezbędnego mienia.

Przepis określa zasady likwidacji szkoły publicznej oraz warunki, które muszą zostać spełnione, aby uczniowie mogli kontynuować naukę. Co do zasady likwidacja następuje z końcem roku szkolnego. Organ prowadzący musi wcześniej zapewnić uczniom możliwość nauki w innej szkole publicznej tego samego typu, a w przypadku szkoły prowadzącej kształcenie zawodowe, także w tym samym lub zbliżonym zawodzie.

Szczególne rozwiązanie dotyczy szkół działających w okręgowym ośrodku wychowawczym, zakładzie poprawczym, schronisku dla nieletnich, zakładzie karnym lub areszcie śledczym. Takie szkoły mogą zostać zlikwidowane w każdym czasie, pod warunkiem zapewnienia uczniom możliwości kontynuowania nauki w innej szkole.

Dodatkowe wymogi zależą od podmiotu prowadzącego szkołę. Szkoła prowadzona przez jednostkę samorządu terytorialnego wymaga pozytywnej opinii kuratora oświaty, a likwidacja nie może pogorszyć warunków nauki, wychowania i opieki zarówno w likwidowanej szkole, jak i w szkołach wskazanych uczniom. W przypadku publicznej szkoły artystycznej prowadzonej przez jednostkę samorządu terytorialnego potrzebna jest pozytywna opinia ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, a likwidacja nie może znacząco ograniczyć w regionie dostępności kształcenia w danym zawodzie szkolnictwa artystycznego.

Szkoła prowadzona przez inną osobę prawną albo osobę fizyczną może zostać zlikwidowana za zgodą organu, który wydał zezwolenie na jej założenie. Przepis przewiduje też wyjątek dla publicznej szkoły artystycznej, gdy w powiecie nie ma szkoły tego samego typu lub kształcącej w takim samym albo zbliżonym zawodzie. Wtedy kontynuacja nauki w innej publicznej szkole artystycznej nie musi być zapewniona, lecz uczniom szkoły realizującej kształcenie ogólne trzeba zapewnić naukę odpowiednio w publicznej szkole podstawowej albo publicznym liceum ogólnokształcącym.

Przepis określa tryb wydawania opinii dotyczącej zamiaru likwidacji szkoły oraz zasady przekazywania dokumentacji po jej likwidacji. Opinia, o której mowa w art. 89 ust. 3 albo 4, powinna zostać wydana w ciągu 60 dni od doręczenia zawiadomienia właściwemu organowi. Do zawiadomienia dołącza się uchwałę, zawiadomienie w wymaganej formie oraz analizy, dokumenty i informacje wskazane w art. 89a ust. 5.

Wydanie opinii następuje po zapoznaniu się z tymi materiałami oraz po przeprowadzeniu oględzin likwidowanej szkoły i szkoły lub szkół, w których uczniowie mają kontynuować naukę. W przypadku opinii dotyczącej szkoły, o której mowa w art. 89 ust. 3, ocenie podlegają w szczególności: zgodność likwidacji z prawem, możliwość kontynuowania nauki w szkole tego samego typu, warunki nauki, wychowania i opieki, organizacja transportu i opieki oraz, w przypadku szkoły podstawowej, zgodność planowanych obwodów szkół z określonymi warunkami. Przy likwidacji szkoły ponadpodstawowej oceniane są także połączenia komunikacji publicznej.

Opinia dotycząca publicznej szkoły artystycznej obejmuje również ocenę możliwości kontynuowania nauki w innej szkole artystycznej, wpływu likwidacji na warunki uczniów oraz dostępność kształcenia w danym zawodzie szkolnictwa artystycznego w regionie. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego współdziała przy jej przygotowaniu ze specjalistyczną jednostką nadzoru i może powierzać jej związane z tym zadania.

Przepis reguluje także obieg dokumentacji. Co do zasady dyrektor przekazuje ją organowi prowadzącemu, natomiast dokumentację przebiegu nauczania organowi sprawującemu nadzór pedagogiczny albo specjalistycznej jednostce nadzoru. Przekazanie następuje w terminie 14 dni od likwidacji albo od otrzymania dokumentacji. Niewykonanie tych obowiązków podlega egzekucji w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Szkolnictwo artystyczne

Szkolnictwo artystyczne w przepisach

Prawo oświatowe16 przepisów