Przepis wyznacza podstawowy zakres ustawy o świadczeniu wspierającym. Wskazuje, że regulacja dotyczy trzech powiązanych kwestii: **warunków nabywania prawa do świadczenia**, jego przyznawania oraz wypłacania. Świadczenie jest kierowane do osób niepełnosprawnych, które mają potrzebę wsparcia. W przepisie przyjęto skróconą nazwę tego świadczenia, „świadczenie wspierające”, którą ustawa posługuje się w dalszych regulacjach.

Znaczenie tego przepisu polega na określeniu, czego należy szukać w ustawie. Po pierwsze, ustawa ma wskazywać, kiedy osoba należąca do określonej grupy może nabyć prawo do świadczenia. Po drugie, reguluje zasady przyznawania, czyli sposób rozstrzygania o tym prawie. Po trzecie, obejmuje zasady wypłaty już przyznanego świadczenia. Przepis nie określa natomiast samodzielnie szczegółowych przesłanek, wysokości świadczenia, terminów ani trybu postępowania. Stanowi więc ogólną podstawę dla dalszych przepisów ustawy, które powinny rozwijać wymienione w nim elementy. W praktyce zakres regulacji obejmuje zarówno uzyskanie prawa do świadczenia, jak i działania związane z jego przyznaniem oraz przekazaniem osobie uprawnionej.

o świadczeniu wspierającym

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2023/1429/text/U/D20231429Lj.pdf

Przepis określa, jakie dane i materiały należy uwzględnić przy ustalaniu prawa do świadczenia wspierającego. Podstawę ustaleń stanowią dwa źródła informacji:

- informacje i dokumenty, o których mowa w art. 9 ust. 4 i 5,
- informacje uzyskane lub zweryfikowane z rejestrów publicznych, o których mowa w art. 23 ust. 1.

Oznacza to, że ustalenie prawa do świadczenia nie opiera się wyłącznie na dokumentach wskazanych w art. 9 ust. 4 i 5. Przepis nakazuje również uwzględnić dane pochodzące z określonych rejestrów publicznych, zarówno wtedy, gdy zostały z nich uzyskane, jak i wtedy, gdy służyły do sprawdzenia informacji istotnych dla sprawy. Zakres tych danych wyznaczają odesłania do art. 9 ust. 4 i 5 oraz art. 23 ust. 1, bez powtarzania ich treści w tym przepisie.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na wskazaniu pełniejszej podstawy ustalania uprawnienia. Przy rozpatrywaniu sprawy brane są pod uwagę informacje przedstawione w wymaganych dokumentach oraz dane pochodzące z rejestrów publicznych. Pozwala to oprzeć ustalenie prawa do świadczenia na zestawieniu dokumentacji z informacjami znajdującymi się w publicznych zasobach, w zakresie przewidzianym przez wskazane przepisy. Art. 10 nie określa natomiast samodzielnie warunków przyznania świadczenia ani nie opisuje treści dokumentów i rejestrów, do których się odwołuje.

Przepis określa sposób prowadzenia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych spraw dotyczących świadczenia wspierającego, w szczególności przyznawania świadczenia, doręczania pism i przechowywania dokumentacji. **Co do zasady przyznanie świadczenia nie wymaga wydania decyzji.** Informacja o jego przyznaniu oraz o zgłoszeniu do ubezpieczenia zdrowotnego jest udostępniana na profilu informacyjnym osoby ubiegającej się o świadczenie. Zakład może dodatkowo powiadomić ją o umieszczeniu informacji, korzystając z adresu poczty elektronicznej lub numeru telefonu wskazanego we wniosku. Nieodebranie informacji o przyznaniu świadczenia nie wstrzymuje jego wypłaty.

Decyzja jest wydawana w sprawach odmowy przyznania świadczenia, uchylenia lub zmiany prawa do niego oraz nienależnie pobranego świadczenia. Decyzje i inne pisma w sprawie świadczenia są doręczane wyłącznie elektronicznie na profilu informacyjnym. Pismo uznaje się za doręczone z chwilą jego odebrania albo po upływie 14 dni od umieszczenia go na profilu, jeśli nie zostało odebrane. Również osoba ubiegająca się o świadczenie lub je pobierająca przekazuje pisma do Zakładu wyłącznie elektronicznie, z użyciem określonego sposobu podpisania lub potwierdzenia pochodzenia danych.

Przepis dopuszcza podejmowanie rozstrzygnięć na podstawie wyłącznie zautomatyzowanego przetwarzania danych. Osoba, której rozstrzygnięcie dotyczy, ma jednak prawo do wyjaśnień, interwencji ludzkiej, przedstawienia własnego stanowiska i zakwestionowania rozstrzygnięcia. W przypadku decyzji uprawnienia te można zrealizować w terminie miesiąca od jej doręczenia.

Dokumentacja jest gromadzona elektronicznie, a na wniosek może być udostępniona w postaci elektronicznej lub wydruków. Wydruki dokumentów z systemu mają moc równoważną dokumentom elektronicznym i nie wymagają uwierzytelnienia.

Przepis określa sposób podwyższenia kwoty świadczenia wspierającego w sytuacji, gdy zostanie podwyższona ustawowa wysokość renty socjalnej. Podwyższenie świadczenia wspierającego następuje **z urzędu**, co oznacza, że w ramach mechanizmu przewidzianego w tym przepisie nie jest wymagane wydanie decyzji w tej sprawie. Przepis nie uzależnia podwyższenia od dodatkowego działania osoby pobierającej świadczenie ani od złożenia przez nią wniosku.

Za realizację tego obowiązku odpowiada Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Osobie pobierającej świadczenie wspierające udostępnia on informację o podwyższeniu świadczenia na jej profilu informacyjnym, utworzonym w systemie teleinformatycznym udostępnionym przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Informacja przekazywana za pośrednictwem tego profilu dotyczy samego faktu podwyższenia świadczenia.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na połączeniu podwyższenia renty socjalnej z podwyższeniem świadczenia wspierającego oraz na uproszczeniu sposobu przeprowadzenia tej zmiany. Podwyższenie nie wymaga odrębnego rozstrzygnięcia w formie decyzji, a osoba pobierająca świadczenie otrzymuje informację za pośrednictwem wskazanego profilu informacyjnego. Przepis reguluje więc zarówno tryb podwyższenia świadczenia, jak i sposób przekazania informacji o tej zmianie.

Przepis określa, jakie informacje dotyczące świadczenia wspierającego są przekazywane do centralnego rejestru, o którym mowa w art. 14 ust. 2 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. Rejestr jest zasilany informacjami gromadzonymi przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, w tym danymi wskazanymi w art. 9 ust. 4 i 5, a także informacjami uzyskanymi lub zweryfikowanymi z rejestrów publicznych, o których mowa w art. 23 ust. 1.

Zakres przekazywanych danych obejmuje przede wszystkim:
- datę złożenia wniosku,
- przyznanie prawa do świadczenia oraz okres, na jaki zostało ono przyznane,
- odmowę przyznania prawa do świadczenia i datę decyzji odmawiającej,
- uchylenie prawa do świadczenia oraz termin, od którego świadczenie nie przysługuje,
- wartość wypłaconych świadczeń wspierających.

Przepis nie ogranicza więc informacji w rejestrze do samego faktu przyznania świadczenia. Uwzględnia także przebieg postępowania, jego rozstrzygnięcie, okres przysługiwania świadczenia, ewentualne ustanie prawa oraz kwoty faktycznie wypłacone. Pozwala to ujmować w jednym rejestrze zarówno dane dotyczące wniosków i decyzji, jak i informacje o realizacji wypłat.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na wskazaniu podstawowego zakresu danych, które Zakład Ubezpieczeń Społecznych zasila w centralnym rejestrze. Końcowa część przepisu przewiduje odpowiednie stosowanie art. 14 ust. 4 pkt 2-4 i ust. 8 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, co oznacza, że do tego rejestru i zawartych w nim informacji stosuje się również wskazane tam regulacje, w zakresie odpowiednim dla omawianych danych.

Przepis określa zasady przetwarzania informacji i danych związanych ze świadczeniem wspierającym oraz wskazuje podmioty odpowiedzialne za poszczególne działania. **Zakład Ubezpieczeń Społecznych** przetwarza informacje wskazane w art. 9 ust. 4 i 5, informacje uzyskane lub zweryfikowane z rejestrów publicznych, o których mowa w art. 23 ust. 1, a także informacje o wartości wypłaconych świadczeń wspierających. Celem tego przetwarzania jest realizacja świadczenia oraz weryfikacja prawa do jego otrzymywania.

Te same kategorie informacji są przetwarzane przez ministra właściwego do spraw rodziny w celu nadzorowania realizacji świadczenia wspierającego. Oznacza to rozdzielenie zadań, Zakład Ubezpieczeń Społecznych zajmuje się obsługą i sprawdzaniem uprawnień, natomiast minister sprawuje nadzór nad realizacją świadczenia.

Minister właściwy do spraw rodziny przetwarza również adres poczty elektronicznej podany we wniosku. Adres ten służy do przekazywania informacji związanych z uprawnieniami dla osób niepełnosprawnych. Przepis wskazuje więc konkretny cel wykorzystania tego adresu.

Ponadto minister właściwy do spraw informatyzacji, po otrzymaniu od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych numerów PESEL osób uprawnionych do świadczenia, przekazuje z rejestru PESEL posiadane dane dotyczące zgonu, o których mowa w art. 8 pkt 26 ustawy o ewidencji ludności. Czynność ta ma nastąpić niezwłocznie. W praktyce przepis tworzy podstawę wymiany danych między wskazanymi organami, służącej realizacji, kontroli i aktualizacji informacji dotyczących świadczenia wspierającego.

Przepis reguluje zasady przetwarzania danych osobowych oraz obsługi wniosków o świadczenie wspierające składanych za pomocą systemu udostępnianego przez bank krajowy, spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową albo ministra właściwego do spraw rodziny. Podmioty te przetwarzają, w imieniu Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, dane osób wskazanych w art. 9 ust. 4, w zakresie potrzebnym do złożenia wniosku i załączników.

Osoby upoważnione do przetwarzania danych muszą zachować je w poufności. Podmioty zapewniające możliwość złożenia wniosku są również zobowiązane do stosowania odpowiednich środków technicznych i organizacyjnych, w tym środków określonych w art. 32 rozporządzenia wskazanego w przepisie. Na żądanie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych przekazują informacje pozwalające potwierdzić wykonywanie obowiązków określonych w art. 28 tego rozporządzenia oraz umożliwiają przeprowadzanie audytów i inspekcji.

Dane zawarte we wniosku i załącznikach podlegają usunięciu niezwłocznie po otrzymaniu informacji o potwierdzeniu złożenia wniosku przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Jeżeli bank, kasa albo minister korzystają przy tych czynnościach z usług innego podmiotu, podmiot ten jest traktowany jako przetwarzający dane w imieniu Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, a przepisy o poufności, bezpieczeństwie, kontroli i usuwaniu danych stosuje się odpowiednio.

Przepis określa także zasady odzyskiwania świadczeń przekazanych po śmierci osoby uprawnionej. Podmiot prowadzący rachunek lub wydawca instrumentu płatniczego zwraca takie kwoty na wniosek Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Obowiązek ten jest ograniczony, jeżeli przed otrzymaniem wniosku wypłaty dokonano innym osobom, a podmiot w ciągu 30 dni poinformuje o tym Zakład, wskazując osoby, które je pobrały. Zwrot tych kwot uznaje się za zwrot świadczeń nienależnie pobranych.

Przepis określa sytuacje, w których Zakład Ubezpieczeń Społecznych może bez zgody strony ponownie ingerować w ustalone prawo do świadczenia wspierającego. Zmiana może polegać na uchyleniu prawa do świadczenia albo na zmianie jego wysokości. Regulacja dotyczy zarówno samego istnienia prawa, jak i prawidłowego ustalenia kwoty świadczenia.

Podstawą takiego działania mogą być cztery rodzaje okoliczności:

1. Po ustaleniu prawa przedstawiono nowe dowody albo ujawniono nowe okoliczności, które wpływają na prawo do świadczenia lub jego wysokość.
2. Prawo ustalono na podstawie fałszywych oświadczeń lub dokumentów albo wskutek świadomego wprowadzenia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w błąd przez osobę pobierającą świadczenie.
3. Ustalenie prawa oparto na innej decyzji lub orzeczeniu sądu, które później uchylono, zmieniono albo którego nieważność stwierdzono.
4. Prawo do świadczenia ustalono albo jego wysokość ustalono nieprawidłowo z powodu błędu Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na tym, że wcześniejsze ustalenie prawa lub wysokości świadczenia nie wyklucza ich późniejszej zmiany albo uchylenia w wymienionych przypadkach. Przepis nie uzależnia takiego działania od uzyskania zgody strony, lecz wskazuje zamknięty katalog przesłanek związanych z nowymi informacjami, nierzetelnością, zmianą podstawy rozstrzygnięcia albo błędem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

Przepis określa, jak długo minister właściwy do spraw rodziny przechowuje informacje związane ze świadczeniem wspierającym. Informacje te są przechowywane w rejestrze centralnym wskazanym w art. 14 ust. 2 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. Chodzi o informacje, o których mowa w art. 15, a więc o zakres informacji objętych tym przepisem.

Podstawowy okres przechowywania wynosi **2 lata od dnia zaprzestania udzielania świadczenia wspierającego**. Reguła ta dotyczy informacji związanych ze świadczeniem, które było udzielane, i wiąże długość przechowywania z momentem zakończenia jego udzielania.

Przepis przewiduje odrębny, krótszy okres dla informacji dotyczących osób, którym świadczenie wspierające nie zostało przyznane. Takie informacje przechowuje się przez **1 rok**, przy czym początek tego okresu zależy od sytuacji. Jeżeli w sprawie wydano decyzję, termin liczy się od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna. Jeżeli natomiast wniosek pozostawiono bez rozpatrzenia, rok liczy się od dnia pozostawienia go bez rozpatrzenia.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na rozróżnieniu dwóch grup informacji i przypisaniu im różnych terminów przechowywania. Dla przyznanego świadczenia punktem odniesienia jest zakończenie jego udzielania, natomiast w przypadku odmowy przyznania świadczenia albo pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia decydują odpowiednio ostateczność decyzji lub dzień pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

Przepis określa, komu może przysługiwać świadczenie wspierające oraz jaki warunek związany z miejscem zamieszkania musi być spełniony. Podstawową grupę uprawnionych stanowią obywatele polscy. Świadczenie może także przysługiwać cudzoziemcom, ale tylko w przypadkach wskazanych w ust. 1 pkt 2.

Obejmuje to między innymi obywateli Unii Europejskiej, Europejskiego Obszaru Gospodarczego i Konfederacji Szwajcarskiej, a także osoby, których uprawnienie wynika z wiążących Rzeczpospolitą Polską dwustronnych umów międzynarodowych o zabezpieczeniu społecznym. W przepisie wymieniono również określone grupy cudzoziemców przebywających w Polsce na podstawie zezwoleń na pobyt czasowy, kart pobytu z adnotacją „dostęp do rynku pracy”, wiz krajowych albo w związku z mobilnością krótkoterminową. W odniesieniu do części tych grup przepisy przewidują dodatkowo wymóg zamieszkiwania w Polsce oraz wyłączenia dotyczące pobytu lub pracy przez okres nieprzekraczający wskazanego czasu.

Osobno wskazano obywateli Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej należących do kategorii wymienionych w ust. 1 pkt 2 lit. g. Ostatecznie, zgodnie z ust. 2, samo spełnienie jednej z przesłanek dotyczących obywatelstwa lub statusu pobytowego nie wystarcza. Osoba uprawniona musi zamieszkiwać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez cały okres, w którym otrzymuje świadczenie wspierające. Przepis wyznacza więc przede wszystkim krąg potencjalnych odbiorców świadczenia oraz łączy jego pobieranie z faktycznym zamieszkiwaniem w Polsce.

Przepis określa cel świadczenia wspierającego oraz podstawowe warunki jego przysługiwania. Świadczenie ma służyć osobom niepełnosprawnym, które mają potrzebę wsparcia, poprzez częściowe pokrycie wydatków związanych z zaspokojeniem ich szczególnych potrzeb życiowych. Oznacza to, że przepis wiąże świadczenie z konkretnym rodzajem potrzeb, a jego funkcją jest pomoc w ponoszeniu związanych z nimi wydatków, nie zaś wskazane wprost pełne ich pokrycie.

Uprawnioną może być osoba, która łącznie spełnia określone przesłanki:

- ukończyła 18. rok życia,
- posiada decyzję ustalającą poziom potrzeby wsparcia, o której mowa w art. 6b ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych,
- w tej decyzji określono potrzebę wsparcia na poziomie od 70 do 100 punktów w skali potrzeby wsparcia, o której mowa w art. 4b ust. 1 tej ustawy.

Kluczowe znaczenie ma więc nie tylko pełnoletność, lecz także posiadanie odpowiedniej decyzji i ustalony w niej poziom potrzeby wsparcia. Przepis odwołuje się do decyzji jako dokumentu potwierdzającego spełnienie kryterium punktowego. Granice od 70 do 100 punktów wyznaczają krąg osób, którym świadczenie może przysługiwać na podstawie tego przepisu. W praktyce art. 3 wskazuje zatem zarówno przeznaczenie świadczenia, jak i podstawowe kryteria dostępu do niego.

Przepis określa miesięczną wysokość świadczenia wspierającego, uzależniając ją od poziomu potrzeby wsparcia ustalonego w decyzji. Podstawą obliczenia jest renta socjalna, a wysokość świadczenia stanowi określony procent tej renty. Zależność jest stopniowa:

- **220% renty socjalnej** przysługuje przy poziomie potrzeby wsparcia od 95 do 100 punktów,
- **180%** przy poziomie od 90 do 94 punktów,
- **120%** przy poziomie od 85 do 89 punktów,
- **80%** przy poziomie od 80 do 84 punktów,
- **60%** przy poziomie od 75 do 79 punktów,
- **40%** przy poziomie od 70 do 74 punktów.

Przepis odwołuje się do skali potrzeby wsparcia, o której mowa w art. 4b ust. 1 ustawy wskazanej w art. 4 ust. 1. Oznacza to, że wysokość świadczenia jest powiązana z punktowym wynikiem zawartym w decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia. Art. 4 ust. 2 wprowadza zasadę zaokrąglania wyliczonej kwoty do pełnych złotych w górę.

Uregulowano również sytuację śmierci osoby, o której mowa w art. 3 ust. 2. Jeżeli świadczenie wspierające nie zostało jeszcze wypłacone za miesiąc, w którym nastąpił zgon, przysługuje za ten pełny miesiąc osobie wspólnie ze zmarłą zamieszkującej i gospodarującej. Uprawnienie to jest ograniczone terminem, roszczenie o wypłatę na tych zasadach wygasa po upływie 12 miesięcy od dnia śmierci osoby, której świadczenie przysługiwało.

Przepis określa sytuacje, w których świadczenie wspierające nie przysługuje osobie, o której mowa w art. 3 ust. 2. Wskazane wyłączenia dotyczą zarówno miejsca pobytu lub odbywania środka o charakterze izolacyjnym, jak i prawa do podobnych świadczeń uzyskiwanych za granicą.

Świadczenie nie przysługuje, jeżeli osoba została umieszczona w jednej z wymienionych placówek lub jednostek. Chodzi o dom pomocy społecznej, rodzinny dom pomocy, zakład opiekuńczo-leczniczy, zakład pielęgnacyjno-opiekuńczy, a także placówkę zapewniającą całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku, o której mowa w przepisach o pomocy społecznej. Wyłączenie obejmuje również pobyt w zakładzie karnym, zakładzie poprawczym, areszcie śledczym albo schronisku dla nieletnich.

Kolejne przesłanki odnoszą się do świadczeń zagranicznych. Prawo do świadczenia o podobnym charakterze do świadczenia wspierającego, przysługujące za granicą samej osobie, wyłącza świadczenie na podstawie tego przepisu. Tak samo działa sytuacja, w której inna osoba jest za granicą uprawniona do świadczenia przeznaczonego na pokrycie wydatków związanych z opieką nad tą osobą.

W dwóch przypadkach dotyczących świadczeń zagranicznych przepis przewiduje zastrzeżenie. Wyłączenie nie ma zastosowania, jeżeli odmienne zasady wynikają z dwustronnych umów o zabezpieczeniu społecznym. W praktyce przepis wyznacza więc granice prawa do świadczenia, uwzględniając formalny pobyt w określonych instytucjach oraz możliwość otrzymywania analogicznego wsparcia lub świadczenia opiekuńczego poza granicami kraju.

Przepis określa, który podmiot odpowiada za prowadzenie postępowania w sprawie świadczenia wspierającego oraz za jego wypłatę. Oba te zadania zostały powierzone Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych. Oznacza to, że Zakład nie tylko rozpatruje sprawy osób ubiegających się o świadczenie wspierające, lecz także realizuje wypłatę świadczenia osobom, które je pobierają.

Przepis przewiduje również możliwość organizacyjnego przekazania tych zadań w ramach Zakładu. Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych może wyznaczyć do realizacji całości albo części zadań wskazanych w ust. 1 inne jednostki organizacyjne Zakładu niż te, które są właściwe ze względu na miejsce zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie wspierające lub pobierającej świadczenie wspierające. Uprawnienie to dotyczy zarówno prowadzenia postępowania, jak i wypłaty świadczenia, a także może obejmować wszystkie zadania albo tylko ich część.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na tym, że sprawa nie musi być realizowana wyłącznie przez jednostkę Zakładu właściwą miejscowo według miejsca zamieszkania zainteresowanej osoby. Prezes Zakładu może wskazać inną jednostkę organizacyjną, co pozwala na wewnętrzne rozdzielenie zadań związanych ze świadczeniem wspierającym. Przepis nie określa dodatkowych przesłanek takiego wyznaczenia ani nie wskazuje, w jaki sposób ma ono zostać dokonane. Ustanawia natomiast podstawową zasadę odpowiedzialności Zakładu Ubezpieczeń Społecznych za całość obsługi świadczenia, od postępowania po wypłatę.

Przepis określa, kto sprawuje nadzór nad działaniami Zakładu Ubezpieczeń Społecznych związanymi z realizacją świadczenia wspierającego. Organem nadzorującym jest minister właściwy do spraw rodziny. Zakres tego nadzoru obejmuje **zgodność działań Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z obowiązującymi przepisami**.

Nadzór nie dotyczy wszystkich aspektów działalności Zakładu, lecz działań podejmowanych w zakresie realizacji świadczenia wspierającego. Kluczowym kryterium oceny jest ich zgodność z prawem. Przepis wskazuje więc zarówno podmiot sprawujący nadzór, jak i przedmiot kontroli, którym jest przestrzeganie obowiązujących przepisów przy wykonywaniu zadań związanych ze świadczeniem.

Jednocześnie ustanowiono wyraźne ograniczenie: nadzór ministra **nie może dotyczyć spraw indywidualnych**. Oznacza to, że regulacja odnosi się do zgodności działań Zakładu z przepisami w zakresie realizacji świadczenia jako zadania, ale nie obejmuje rozstrzygania ani oceny poszczególnych spraw konkretnych osób. Praktyczne znaczenie przepisu polega zatem na rozdzieleniu nadzoru nad prawidłowością działań Zakładu od spraw indywidualnych związanych z realizacją świadczenia wspierającego.

Przepis określa sposób złożenia wniosku o ustalenie prawa do świadczenia wspierającego i jego wypłatę. Postępowanie wszczyna się na wniosek osoby, o której mowa w art. 3 ust. 2, albo osoby upoważnionej do jej reprezentowania. Wniosek składa się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, jednak nie wcześniej niż w miesiącu, w którym decyzja ustalająca poziom potrzeby wsparcia stała się ostateczna.

Wniosek powinien zawierać dane osoby uprawnionej, a jeżeli wnioskodawcą jest inna osoba, także jej dane. Zakres tych informacji obejmuje między innymi imię i nazwisko, datę urodzenia, adres zamieszkania, obywatelstwo, płeć, numer PESEL albo dane dokumentu tożsamości, a także adres poczty elektronicznej, numer telefonu i dane potrzebne do wypłaty świadczenia na rachunek lub przy użyciu instrumentu płatniczego. Konieczne jest również oznaczenie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia, w szczególności jej numer.

Do wniosku dołącza się, odpowiednio do sytuacji, zaświadczenia, oświadczenia i inne dowody potrzebne do ustalenia prawa do świadczenia. Przepis wskazuje odrębne dokumenty dotyczące cudzoziemców, w tym kartę pobytu, decyzję o udzieleniu zezwolenia na pobyt albo inny dokument uprawniający do pobytu i wykonywania pracy.

Informacje we wniosku i załącznikach składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia. Osoba składająca oświadczenie musi zamieścić klauzulę „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”, która zastępuje pouczenie organu.

Świadczenie wspierające

Świadczenie wspierające w przepisach

o świadczeniu wspierającym16 przepisów