Świadczenie pieniężne

Świadczenie pieniężne to świadczenie polegające na zapłacie określonej sumy pieniędzy przez zobowiązanego na rzecz uprawnionego. Jego wysokość może być oznaczona kwotowo albo ustalana według kryteriów wskazanych w przepisach, umowie, decyzji lub orzeczeniu. Przedmiotem świadczenia są środki pieniężne, a nie rzeczy, usługi ani osobiste działania.

Świadczenie pieniężne może wynikać z różnych źródeł i pełnić odmienne funkcje. W prawie cywilnym obejmuje w szczególności zapłatę ceny, wynagrodzenia, odszkodowania, zadośćuczynienia, czynszu lub innych należności. Może być jednorazowe albo powtarzające się, w tym należne w przyszłości, jeżeli pozwala na to treść danego stosunku prawnego. W razie opóźnienia lub zwłoki w zapłacie mogą powstać dodatkowe skutki przewidziane w przepisach, w szczególności obowiązek zapłaty odsetek.

W prawie publicznym świadczenie pieniężne może mieć postać należności publicznoprawnej, opłaty, dotacji, wypłaty ze środków publicznych albo innej kwoty należnej na podstawie ustawy lub decyzji. Przepisy mogą określać zasady jej umarzania, odraczania terminu płatności lub rozkładania na raty. Przykładem jest świadczenie pieniężne uwzględniane przy ustalaniu lub rozliczeniu opłaty adiacenckiej.

W prawie karnym świadczenie pieniężne jest także określoną przez Kodeks karny dolegliwością orzekaną wobec sprawcy, między innymi na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Może zostać wskazane w orzeczeniu o warunkowym umorzeniu postępowania. Nie jest tym samym co grzywna, nawiązka, obowiązek naprawienia szkody lub koszty sądowe, choć wszystkie te należności mają charakter pieniężny i mogą podlegać egzekucji. Niewykonane świadczenie pieniężne może być dochodzone w postępowaniu egzekucyjnym, zgodnie z właściwymi przepisami.