Przepis określa podstawowe ramy narodowego spisu powszechnego ludności i mieszkań. Reguluje nie tylko samo przeprowadzenie spisu, lecz także działania podejmowane wcześniej w celu jego przygotowania oraz prace związane z opracowaniem jego wyników. Wskazuje, że za przeprowadzenie spisu odpowiada Prezes Głównego Urzędu Statystycznego, a więc określa podmiot, któremu powierzono realizację tego zadania.

Spis obejmuje terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ma zostać przeprowadzony w okresie od 1 kwietnia do 30 września, według stanu ustalonego na 31 marca, na godzinę 24.00. Oznacza to, że przepisy wyznaczają zarówno czas prowadzenia czynności spisowych, jak i konkretny moment, do którego odnoszą się zbierane informacje. Rozróżnienie tych dwóch terminów ma praktyczne znaczenie, ponieważ działania mogą być wykonywane w innym okresie niż ten, na który ustala się stan ludności i mieszkań.

Zakres regulacji obejmuje zatem trzy powiązane obszary: organizację i przeprowadzenie spisu, jego przygotowanie oraz opracowanie wyników. Przepis wskazuje również terytorialny zasięg badania i porządkuje jego ramy czasowe. Dzięki temu stanowi punkt wyjścia do określenia sposobu realizacji całego przedsięwzięcia, od prac przygotowawczych aż do opracowania rezultatów.

o narodowym spisie powszechnym ludności i mieszkań w 2021 r.

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2019/1775/text/U/D20191775Lj.pdf

Przepis określa zakres zadań Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego związanych ze spisem powszechnym. Obejmuje on zarówno działania prowadzące do przeprowadzenia spisu, jak i czynności podejmowane po jego zakończeniu. Z przepisu wynika, że Prezes odpowiada za trzy podstawowe etapy organizacji tego przedsięwzięcia:

- **przygotowanie spisu powszechnego**, czyli działania poprzedzające jego przeprowadzenie,
- **zorganizowanie i przeprowadzenie spisu powszechnego**, a więc zapewnienie jego realizacji,
- **opracowanie wyników spisu powszechnego oraz udostępnianie i rozpowszechnianie wynikowych informacji statystycznych**.

Znaczenie przepisu polega na wskazaniu jednego podmiotu odpowiedzialnego za cały wymieniony zakres prac. Odpowiedzialność ta nie kończy się wraz z zebraniem danych. Obejmuje również ich opracowanie, a następnie udostępnianie i rozpowszechnianie informacji statystycznych będących wynikiem spisu. W praktyce przepis łączy więc organizację samego spisu z przygotowaniem jego rezultatów i zapewnieniem dostępu do wynikowych informacji statystycznych. Jego konstrukcja pokazuje, że spis powszechny jest traktowany jako proces obejmujący przygotowanie, realizację oraz opracowanie i przekazanie wyników. Punkty 1 i 2 rozdzielają te zadania, wskazując z jednej strony czynności organizacyjne, a z drugiej działania dotyczące wyników spisu.

Przepis określa zakres prac spisowych, wskazując siedem rodzajów działań składających się na ten zakres. Obejmuje on zarówno czynności poprzedzające sam spis, jak i działania podejmowane po jego przeprowadzeniu. Wymienione elementy to:

- prace przygotowawcze,
- spisy próbne,
- spis powszechny,
- badania kontrolne,
- opracowanie wyników spisu powszechnego,
- badania uzupełniające,
- udostępnianie i rozpowszechnianie wynikowych informacji statystycznych.

Znaczenie przepisu polega na uporządkowaniu i wyraźnym wyodrębnieniu podstawowych obszarów prac spisowych. Nie ograniczają się one do przeprowadzenia spisu powszechnego. Obejmują także przygotowanie do tego działania, wykorzystanie spisów próbnych, prowadzenie badań kontrolnych i uzupełniających oraz opracowanie uzyskanych wyników. Ostatnim wskazanym elementem jest udostępnianie i rozpowszechnianie wynikowych informacji statystycznych. Przepis przedstawia więc pełny zakres prac związanych ze spisem, od etapu przygotowań, przez czynności badawcze i opracowanie rezultatów, aż po przekazywanie informacji statystycznych. Wymienienie tych kategorii pozwala ustalić, że pojęcie prac spisowych obejmuje różne rodzaje czynności, a nie tylko czynności bezpośrednio związane z przeprowadzeniem spisu powszechnego.

Przepis określa zasady przekazywania danych na potrzeby prac przygotowawczych do spisu. Obejmuje ono dane pochodzące zarówno z sektora publicznego, jak i z niepublicznych systemów informacyjnych.

W szczególności wskazano podmioty prowadzące:

- rejestry urzędowe oraz systemy informacyjne administracji publicznej,
- niepubliczne systemy informacyjne, w tym dostawców publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych.

Zakres obowiązku nie wynika wyłącznie z samego art. 12. Przepis odsyła do załącznika nr 2 do ustawy, który określa podmioty zobowiązane do przekazania danych Prezesowi Głównego Urzędu Statystycznego, a także rodzaj danych i terminy ich przekazania. Załącznik ten stanowi więc podstawę ustalenia, kto, jakie informacje i kiedy powinien przekazać w ramach prac spisowych.

Szczególne znaczenie ma regulacja dotycząca dostawców publicznie dostępnych usług komunikacji głosowej. Przekazanie przez nich Prezesowi Głównego Urzędu Statystycznego danych, o których mowa w ust. 22 załącznika nr 2, nie stanowi naruszenia tajemnicy komunikowania się w sieciach telekomunikacyjnych, wskazanej w art. 386 ust. 1 ustawy - Prawo komunikacji elektronicznej. W praktyce przepis wiąże obowiązek przekazania określonych danych z wyraźnym przesądzeniem, że takie przekazanie, w zakresie opisanym w art. 12, nie jest traktowane jako naruszenie tej tajemnicy.

Przepis określa sposób prowadzenia spisu powszechnego oraz sytuacje, w których dopuszczalne jest zastosowanie statystycznych metod szacowania danych. Zasadą jest przeprowadzanie spisu **metodą obserwacji pełnej**, co wynika z ust. 1. Oznacza to, że podstawową metodą realizacji spisu ma być pełne pozyskiwanie danych objętych spisem, bez zastępowania tej metody szacowaniem statystycznym jako rozwiązaniem standardowym.

Ust. 2 przewiduje możliwość zastosowania statystycznych metod szacowania danych w ramach spisu powszechnego, ale wiąże ją z wystąpieniem określonych przesłanek. Chodzi o przypadek, gdy **brakuje pełnego zakresu danych**, albo gdy zebranie danych w pełnym zakresie wymagałoby poniesienia **nadmiernie wysokich kosztów**. Przepis wskazuje więc dwa odrębne powody, które mogą uzasadniać odejście od pełnego pozyskania danych na rzecz ich oszacowania metodami statystycznymi.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na połączeniu dwóch sposobów postępowania. W pierwszej kolejności spis ma opierać się na obserwacji pełnej. Jeżeli jednak nie jest dostępny pełny zakres danych lub ich zebranie byłoby nadmiernie kosztowne, możliwe staje się wykorzystanie metod statystycznych do oszacowania brakujących albo niepozyskanych danych. Przepis nie określa w tym miejscu szczegółowych metod szacowania ani zasad obliczeń, wskazuje jedynie podstawową metodę spisu i warunki zastosowania rozwiązania statystycznego.

Przepis określa, w jaki sposób osoba fizyczna objęta spisem powszechnym przekazuje dane. Wskazuje trzy metody udziału w spisie, różniące się sposobem kontaktu oraz wykorzystywanymi narzędziami.

Pierwszą metodą jest **samospis internetowy**. Polega on na samodzielnym przekazaniu danych za pośrednictwem interaktywnej aplikacji dostępnej na stronie internetowej Głównego Urzędu Statystycznego. Drugą metodą jest **wywiad bezpośredni**, przeprowadzany przez rachmistrza spisowego z wykorzystaniem urządzenia mobilnego wyposażonego w oprogramowanie dedykowane do przeprowadzenia spisu powszechnego. Trzecią metodą jest **wywiad telefoniczny**, również przeprowadzany przez rachmistrza spisowego.

W przypadku wywiadu telefonicznego przepis dopuszcza wykorzystanie jednego z dwóch narzędzi: oprogramowania dedykowanego do przeprowadzenia spisu powszechnego, zainstalowanego na komputerze, albo urządzenia mobilnego wyposażonego w takie oprogramowanie. Oznacza to, że przepis porządkuje zarówno podstawowe formy przekazywania danych, jak i środki techniczne używane przy kontaktach z rachmistrzem.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na jasnym wyodrębnieniu kanałów przekazywania danych. Obejmuje ona samodzielne wypełnienie aplikacji internetowej oraz dwa sposoby przeprowadzenia wywiadu przez rachmistrza, bezpośrednio albo telefonicznie. Definicje zawarte w przepisie pozwalają stosować skrócone określenia „samospis internetowy”, „wywiad bezpośredni” i „wywiad telefoniczny” w dalszej części regulacji.

Przepis określa podstawowy sposób realizacji obowiązku udziału osoby fizycznej objętej spisem powszechnym. Co do zasady obowiązek ten polega na samodzielnym przeprowadzeniu „samospisu internetowego”. Oznacza to, że osoba objęta spisem powinna przekazać wymagane informacje za pośrednictwem wskazanej formy internetowej, a nie pozostawić wykonania tego obowiązku bez działania.

Osoba przeprowadzająca samospis jest zobowiązana udzielić odpowiedzi zgodnie z zasadami określonymi w art. 28 ust. 1. Przepis wiąże więc obowiązek samego dokonania samospisu z obowiązkiem prawidłowego udzielenia odpowiedzi według zasad wskazanych w tym przepisie. Ustępy 2 i 4 są uchylone, dlatego nie ustanawiają obecnie dodatkowych reguł na podstawie tego artykułu.

Ustęp 5 przewiduje rozwiązanie dla osoby, która nie może wykonać samospisu internetowego. Dotyczy to w szczególności sytuacji związanej ze stanem zdrowia albo uzasadnionym interesem tej osoby. W takim przypadku należy zgłosić ten fakt służbom statystyki publicznej, telefonując na podany do publicznej wiadomości numer infolinii spisowej. Zgłoszenie powinno nastąpić nie później niż w terminie wskazanym w tym przepisie.

W praktyce regulacja rozróżnia zatem podstawowy sposób wykonania obowiązku, czyli samospis internetowy, oraz tryb zgłoszenia przeszkody uniemożliwiającej jego przeprowadzenie. Sam fakt istnienia takiej przeszkody nie zastępuje przewidzianego zgłoszenia, ponieważ przepis wymaga poinformowania właściwych służb w określony sposób i w określonym terminie.

Przepis zapewnia osobom fizycznym, które nie mają odpowiednich warunków technicznych i materialnych, możliwość dokonania samospisu internetowego przy użyciu sprzętu udostępnionego bezpłatnie. Chodzi o pomieszczenia wyposażone w komputer oraz oprogramowanie wystarczające do przeprowadzenia samospisu.

Pomieszczenia są udostępniane w jednostkach służb statystyki publicznej, a także w urzędach obsługujących wójtów, burmistrzów i prezydentów miast oraz w gminnych jednostkach organizacyjnych. Powinny być dostępne dla osób niepełnosprawnych, co oznacza, że organizacja punktów musi uwzględniać możliwość skorzystania z nich przez osoby o szczególnych potrzebach.

Osoba objęta spisem może złożyć wniosek o pomoc w obsłudze interaktywnej aplikacji, o której mowa w art. 14a pkt 1. Pomoc ta jest udzielana podczas przeprowadzania samospisu w udostępnionym pomieszczeniu. Za zapewnienie dostępu i pomocy odpowiadają, zależnie od zakresu działania, Generalny Komisarz Spisowy, zastępca właściwego wojewódzkiego komisarza spisowego albo właściwy gminny komisarz spisowy.

Przepis określa również obieg informacji o punktach. Gminni komisarze spisowi przekazują dane o pomieszczeniach zastępcom wojewódzkich komisarzy spisowych. Ci sporządzają listy pomieszczeń dla podległego obszaru i przekazują je Generalnemu Komisarzowi Spisowemu, który publikuje zbiorczą listę na stronie internetowej Głównego Urzędu Statystycznego. Dzięki temu osoba zainteresowana może ustalić, gdzie znajduje się dostępne miejsce do wykonania samospisu oraz uzyskania niezbędnego wsparcia.

Przepis określa, kto jest uprawniony do przeprowadzania wywiadów bezpośrednich i telefonicznych w ramach spisu powszechnego. Czynności te wykonują rachmistrze spisowi, należący do jednej z dwóch wskazanych kategorii.

Pierwszą grupę stanowią pracownicy jednostek służb statystyki publicznej, w tym ankieterzy statystyczni, o których mowa w art. 28 ust. 4 ustawy o statystyce publicznej. Muszą oni zostać wyznaczeni przez zastępców właściwych wojewódzkich komisarzy spisowych. Ich zadaniem jest zebranie danych od osób fizycznych objętych spisem.

Drugą grupę tworzą osoby fizyczne powołane przez zastępców właściwych wojewódzkich komisarzy spisowych w wyniku naborów przeprowadzonych na zasadach i w trybie określonych w ustawie. Również te osoby zbierają dane od osób fizycznych objętych spisem, a współpraca z nimi odbywa się na warunkach określonych w ustawie.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na wskazaniu zarówno wykonawców wywiadów, jak i podstawy ich udziału w zbieraniu danych. Samo przeprowadzanie wywiadów nie jest więc przypisane dowolnym osobom, lecz pracownikom wyznaczonym przez właściwe organy albo osobom powołanym po przeprowadzeniu naboru. Ustęp 2 został uchylony, dlatego nie zawiera obecnie dodatkowej regulacji dotyczącej rachmistrzów spisowych ani sposobu przeprowadzania wywiadów.

Przepis porządkuje podstawowe pojęcia używane w ustawie, dzięki czemu określa zakres i znaczenie najważniejszych działań oraz źródeł danych związanych ze spisem. „Narodowy spis powszechny ludności i mieszkań” został zdefiniowany jako proces obejmujący planowanie, zbieranie, łączenie, ocenę, rozpowszechnianie i analizę danych demograficznych, społecznych, ekonomicznych oraz dotyczących zasobów mieszkaniowych. Proces ten ma być prowadzony dla najniższych poziomów agregacji danych, w oznaczonym czasie, w odniesieniu do osób fizycznych znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Przepis wyjaśnia także pojęcie „spisu próbnego”. Obejmuje ono prace organizacyjne i przeprowadzenie takiego spisu, których celem jest sprawdzenie rozwiązań metodologicznych, organizacyjnych i technicznych planowanych do wykorzystania w spisie powszechnym.

Istotne znaczenie ma wskazanie rodzajów systemów i rejestrów, które mogą być związane z gromadzeniem informacji. „Niepubliczne systemy informacyjne” to systemy prowadzone przez podmioty inne niż określone organy i podmioty wskazane w przepisie, działające między innymi w obszarze energii, wody i ścieków, paliw gazowych, ciepła, telekomunikacji oraz zarządzania nieruchomościami. „Rejestry urzędowe” i „systemy informacyjne administracji publicznej” są natomiast określone przez odesłanie do przepisów o statystyce publicznej.

Definicja „obiektu zbiorowego zakwaterowania” obejmuje zespoły pomieszczeń zajęte przez zakład świadczący usługi hotelarskie, opiekuńczo-wychowawcze, zdrowotne lub inne związane z zamieszkaniem większej liczby osób, a także obiekty instytucji wyznaniowych. Dzięki tym definicjom przepis wskazuje, jak rozumieć zakres spisu, jego etap próbny oraz kategorie miejsc i systemów wykorzystywanych przy gromadzeniu danych.

Przepis określa zasady przetwarzania i ochrony danych zebranych podczas prac związanych z organizacją i przeprowadzeniem spisu powszechnego, określanych jako „prace spisowe”. Dane te mają być przetwarzane zgodnie z zasadami wskazanymi w art. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 223/2009, dotyczącymi statystyki europejskiej.

Za zapewnienie ochrony danych odpowiada Prezes Głównego Urzędu Statystycznego. Ochrona obejmuje dane gromadzone w ramach wszystkich prac spisowych, a więc zarówno etap organizacyjny, jak i przeprowadzenie samego spisu.

Przepis dopuszcza również łączenie danych spisowych z danymi zebranymi w innych badaniach statystycznych, w tym w ramach powszechnego spisu rolnego. Oznacza to, że dane mogą być zestawiane z innymi zasobami statystycznymi, jeżeli służy to realizacji prac statystycznych objętych tym przepisem.

Szczególną ochroną objęto dane jednostkowe identyfikowalne, czyli takie, które dotyczą jednostek możliwych do rozpoznania. Podlegają one **bezwzględnej ochronie** na zasadach określonych w art. 10 ustawy o statystyce publicznej. W praktyce art. 6 ustanawia więc jednocześnie podstawowe reguły postępowania z danymi spisowymi, odpowiedzialność Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego za ich ochronę, możliwość ich łączenia z danymi z innych badań oraz szczególny reżim ochrony danych identyfikowalnych.

Przepis określa, do jakich celów mogą być wykorzystywane dane zebrane w ramach prac spisowych. Ich zastosowanie obejmuje dwa podstawowe obszary. Po pierwsze, dane służą do przygotowywania **opracowań, zestawień i analiz statystycznych**. Oznacza to, że zgromadzone informacje stanowią podstawę dalszego opracowania statystycznego, w różnych formach dostosowanych do potrzeb analitycznych i prezentacyjnych. Po drugie, dane są wykorzystywane do tworzenia i aktualizacji przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego **operatu do badań statystycznych**.

Operat, o którym mowa w przepisie, jest tworzony nie tylko na początku, lecz także aktualizowany z wykorzystaniem danych pochodzących z prac spisowych. Przepis wskazuje więc zarówno bieżące wykorzystanie danych do analiz i zestawień, jak i ich znaczenie dla organizacji oraz przygotowywania badań statystycznych. Zakres regulacji jest konkretny, ponieważ odnosi się do danych zebranych w ramach prac spisowych i wymienia zamknięty katalog wskazanych sposobów ich wykorzystania.

W praktyce przepis łączy funkcję analityczną z funkcją organizacyjną. Dane służą opracowywaniu informacji statystycznych, a jednocześnie wspierają tworzenie i utrzymywanie operatu wykorzystywanego do badań statystycznych. Za tworzenie i aktualizację tego operatu odpowiada Prezes Głównego Urzędu Statystycznego. W przepisie nie określono natomiast szczegółowych metod opracowywania danych ani formy samych zestawień, analiz i operatu.

Przepis określa sposób rozpowszechniania wyników danych zebranych w spisie powszechnym oraz obowiązek poinformowania o planowanych publikacjach. Wyniki opracowanych danych nie są wskazane jako udostępniane w dowolnej formie. Ustawa przewiduje ich rozpowszechnianie w postaci **wynikowych informacji statystycznych**, o których mowa w art. 14 ust. 1 ustawy o statystyce publicznej. Oznacza to, że przedmiotem publikacji są informacje powstałe w wyniku opracowania danych zebranych w spisie.

Drugi element przepisu dotyczy harmonogramu publikowania tych informacji. Za jego zamieszczenie odpowiada Prezes Głównego Urzędu Statystycznego, a miejscem publikacji jest strona internetowa Głównego Urzędu Statystycznego. Przepis wskazuje więc zarówno podmiot odpowiedzialny za udostępnienie harmonogramu, jak i konkretny kanał jego publikacji.

W praktyce regulacja rozdziela dwie kwestie: **wyniki spisu** są rozpowszechniane jako wynikowe informacje statystyczne, natomiast **harmonogram ich publikowania** ma zostać zamieszczony na stronie internetowej Głównego Urzędu Statystycznego. Dzięki temu sposób prezentacji wyników oraz miejsce uzyskania informacji o planowanych publikacjach wynikają bezpośrednio z przepisu. Ustęp 1 określa formę rozpowszechniania wyników, a ustęp 2 wskazuje odpowiedzialny organ i miejsce publikacji harmonogramu.

Przepis określa sposób postępowania w sprawach, których nie uregulowano w ustawie o narodowym spisie powszechnym ludności i mieszkań. W takim zakresie nakazuje odpowiednie stosowanie przepisów ustawy o statystyce publicznej. Oznacza to, że ustawa o statystyce publicznej pełni funkcję uzupełniającą wobec regulacji dotyczących spisu, ale tylko wtedy, gdy dana kwestia nie została rozstrzygnięta wprost w tej ustawie.

Kluczowe znaczenie ma zwrot „stosuje się odpowiednio”. Nie chodzi o automatyczne przeniesienie każdego przepisu ustawy o statystyce publicznej, lecz o wykorzystanie jej regulacji w zakresie właściwym dla sprawy nieuregulowanej i z uwzględnieniem charakteru przepisów o spisie. Pierwszeństwo mają zatem postanowienia ustawy o narodowym spisie powszechnym ludności i mieszkań. Dopiero brak odpowiedniej regulacji w tym akcie otwiera możliwość sięgnięcia do przepisów ustawy o statystyce publicznej.

Praktycznie przepis tworzy mechanizm uzupełniania regulacji. Pozwala zachować spójność zasad stosowanych w obszarze statystyki publicznej także w sprawach związanych ze spisem, bez konieczności szczegółowego powtarzania w ustawie wszystkich rozwiązań. Zakres tego odesłania jest ograniczony do spraw nieuregulowanych, dlatego nie może służyć do pomijania ani modyfikowania wyraźnych postanowień ustawy o narodowym spisie powszechnym ludności i mieszkań.

Przepis określa zasady opracowania, przyjmowania i realizacji Programu otwierania danych. Program ma służyć zwiększeniu ilości oraz poprawie jakości informacji sektora publicznego i danych prywatnych, a także metadanych opisujących ich strukturę, jeżeli są udostępniane w portalu danych.

Za opracowanie programu odpowiada minister właściwy do spraw informatyzacji. Przygotowując dokument, uwzględnia on w szczególności:

- aktualny stan danych udostępnianych jako otwarte dane i obowiązujący stan prawny,
- kierunki rozwoju polityki otwartych danych oraz wyniki przeglądu tej polityki,
- możliwości finansowania projektowanych rozwiązań,
- możliwości wspierania nowoczesnych technologii wykorzystujących otwarte dane,
- współpracę z interesariuszami otwartych danych.

Samo opracowanie programu nie oznacza jeszcze jego przyjęcia. Zgodnie z ust. 2 program przyjmuje Rada Ministrów, działając na wniosek ministra właściwego do spraw informatyzacji, w drodze uchwały. Dokument jest przyjmowany na okres siedmiu lat, przy czym w tym czasie może zostać zmieniony.

Ust. 4 wskazuje podstawowych realizatorów programu, którymi są członkowie Rady Ministrów oraz Prezes Głównego Urzędu Statystycznego. Jednocześnie ust. 5 dopuszcza realizację programu także przez inne podmioty. W praktyce przepis tworzy więc ramy dla planowania polityki otwartych danych, określa czynniki brane pod uwagę przy jej kształtowaniu oraz wskazuje podmioty odpowiedzialne za wdrażanie przyjętych rozwiązań.

o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2021/1641/text/U/D20211641Lj.pdf

Przepis określa rolę pełnomocników do spraw otwartości danych w zwiększaniu ilości i poprawie jakości informacji sektora publicznego udostępnianych w portalu danych w celu ponownego wykorzystywania. Pełnomocnicy mają więc wspierać organizację działań związanych z dostępnością i użytecznością tych informacji.

Obowiązek powołania pełnomocnika dotyczy urzędu obsługującego ministra kierującego działem administracji rządowej, Kancelarii Prezesa Rady Ministrów oraz Głównego Urzędu Statystycznego. Pełnomocnik ustanowiony w urzędzie obsługującym ministra albo w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów działa również w organach i jednostkach organizacyjnych podległych właściwemu ministrowi albo Prezesowi Rady Ministrów i przez nich nadzorowanych. W innych urzędach obsługujących podmioty zobowiązane powołanie pełnomocnika jest dopuszczalne, ale nie zostało określone jako obowiązkowe.

Pełnomocnika powołuje i odwołuje kierownik jednostki organizacyjnej. W zakresie wykonywanych zadań pełnomocnik podlega mu bezpośrednio, co wskazuje na bezpośrednią podległość organizacyjną i odpowiedzialność kierownika za obsadę tej funkcji. Jednocześnie przepis zapewnia pełnomocnikowi zaplecze niezbędne do pracy. Ministerstwo albo inny urząd, w którym go powołano, zapewnia obsługę merytoryczną, organizacyjno-prawną, techniczną oraz kancelaryjno-biurową. Rozwiązanie to porządkuje odpowiedzialność za rozwój informacji udostępnianych w portalu danych i wskazuje jednostki odpowiedzialne za wykonywanie tych zadań.

Statystyka

Statystyka w przepisach

o narodowym spisie powszechnym ludności i mieszkań w 2021 r.14 przepisów

o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego2 przepisy