Kodeks postępowania cywilnego

Kodeks postępowania karnego (kpk)

Nikt nie może być zobowiązany do ujawnienia informacji dotyczących jego osoby, jeżeli taki obowiązek nie wynika z ustawy. Oznacza to, że podstawą żądania takich informacji musi być przepis ustawy, a nie samo żądanie władzy publicznej lub innego podmiotu. Władze publiczne mogą pozyskiwać, gromadzić i udostępniać informacje o obywatelach tylko w zakresie niezbędnym w demokratycznym państwie prawnym. Przepis przyznaje każdemu prawo dostępu do urzędowych dokumentów i zbiorów danych, które go dotyczą. Ustawa może jednak określić ograniczenia tego prawa. Każdy może także żądać sprostowania informacji nieprawdziwych lub niepełnych. Może domagać się również usunięcia informacji zebranych w sposób sprzeczny z ustawą. Szczegółowe zasady oraz tryb gromadzenia i udostępniania informacji ma określać ustawa.

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej

o księgach wieczystych i hipotece

Przepis pozwala poprawić oczywiste błędy pisarskie i rachunkowe w orzeczeniu lub postanowieniu w każdym czasie. Sprostowanie następuje w formie postanowienia. W przypadku protokołu sposób poprawy zależy od momentu wykrycia błędu. Jeżeli omyłkę zauważono przed podpisaniem protokołu, osoba, która go sporządza, opisuje ją w protokole. Jeżeli błąd ujawniono po podpisaniu, konieczne jest wydanie postanowienia. Sprostowanie może nastąpić z urzędu albo na wniosek pokrzywdzonego, ukaranego lub obwinionego. Po śmierci obwinionego z takim wnioskiem mogą wystąpić jego małżonek, krewni w linii prostej, rodzeństwo, osoba, która go przysposobiła, albo osoba przez niego przysposobiona. Na postanowienie dotyczące sprostowania nie przysługuje odwołanie. Sprostowania dokonuje przełożony dyscyplinarny albo rzecznik dyscyplinarny, który popełnił omyłkę.

o Policji

Redaktor naczelny musi opublikować sprostowanie w tej samej formie, w której ukazał się materiał prasowy. W elektronicznej formie dziennika lub czasopisma należy to zrobić w ciągu 3 dni roboczych od otrzymania sprostowania. W dzienniku sprostowanie powinno znaleźć się w najbliższym numerze przygotowywanym do druku. Jeżeli nie jest to technicznie możliwe, może zostać opublikowane w następnym numerze, jednak nie później niż w ciągu 7 dni od jego otrzymania. W czasopiśmie publikuje się je w najbliższym przygotowywanym numerze albo w numerze następnym. W przekazie zawierającym dźwięk lub obraz i dźwięk sprostowanie powinno pojawić się w najbliższym przekazie tego samego rodzaju. Jeżeli możliwy termin publikacji przekracza 6 miesięcy, na żądanie osoby, która nadesłała sprostowanie, trzeba dodatkowo opublikować je w ciągu miesiąca od otrzymania, w odpowiednim ze względu na odbiorców dzienniku. Koszty publikacji ponosi wydawca prasy, w której zamieszczono materiał. Strony mogą jednak na piśmie ustalić inne terminy. W drukach periodycznych sprostowanie powinno ukazać się w tym samym dziale i taką samą czcionką jak materiał, którego dotyczy, pod widocznym tytułem „Sprostowanie”. W przekazie dźwiękowym lub audiowizualnym należy je wyraźnie zapowiedzieć oraz nadać w przekazie tego samego rodzaju i o tej samej porze. Bez zgody osoby, która nadesłała sprostowanie, nie można skracać jego tekstu ani wprowadzać w nim innych zmian. Sprostowania nie wolno komentować w tym samym numerze, przekazie ani tego samego dnia w elektronicznej formie dziennika lub czasopisma. Możliwa jest jedynie prosta zapowiedź polemiki lub wyjaśnień.

Prawo prasowe

Redaktor naczelny musi odmówić publikacji sprostowania, gdy sprostowanie nie jest rzeczowe albo nie odnosi się do faktów. Odmowa jest również obowiązkowa, gdy sprostowanie zostało nadane lub złożone po terminie, nie zostało podpisane, nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 31a ust. 4-7, zawiera treść karalną albo podważa fakty stwierdzone prawomocnym orzeczeniem dotyczącym osoby, która domaga się publikacji sprostowania. Redaktor naczelny może odmówić publikacji, gdy sprostowanie dotyczy wiadomości już wcześniej sprostowanej, zostało wystosowane przez osobę, której nie dotyczą fakty przedstawione w prostowanym materiale, z wyjątkiem sytuacji określonych w art. 31a ust. 2, albo zawiera sformułowania powszechnie uznawane za wulgarne lub obelżywe. W tych przypadkach przepis pozostawia redaktorowi naczelnemu możliwość odmowy, a nie nakłada na niego takiego obowiązku. O odmowie redaktor naczelny musi niezwłocznie, nie później niż w ciągu 7 dni od otrzymania sprostowania, zawiadomić wnioskodawcę na piśmie. Zawiadomienie powinno wskazywać odmowę i jej przyczyny. Jeżeli odmowa wynika z nierzeczowości lub braku odniesienia do faktów, zawarcia treści karalnej albo podważania faktów ustalonych prawomocnym orzeczeniem, należy także wskazać fragmenty, których nie można opublikować. Jeżeli wnioskodawca zastosuje się do wskazań redaktora naczelnego, redaktor nie może odmówić publikacji. Przy poprawionym sprostowaniu termin, o którym mowa w art. 31a ust. 3, liczy się od doręczenia zawiadomienia o odmowie i jej przyczynach.

Jeżeli redaktor naczelny odmówił opublikowania sprostowania, zainteresowany podmiot wskazany w art. 31a ust. 1 lub 2 może wytoczyć powództwo o jego opublikowanie. Takie powództwo jest również możliwe wtedy, gdy sprostowanie nie ukazało się w terminie określonym w art. 32 ust. 1-3 albo zostało opublikowane z naruszeniem art. 32 ust. 4 lub 5. Przepis przyznaje więc uprawnienie do dochodzenia opublikowania sprostowania w trzech sytuacjach: odmowy publikacji, braku publikacji w wymaganym terminie albo publikacji dokonanej niezgodnie ze wskazanymi wymaganiami. Uprawnienie to przysługuje zainteresowanemu podmiotowi, o którym mowa w art. 31a ust. 1 lub 2. Roszczenie o opublikowanie sprostowania nie jest bezterminowe. Wygasa, jeżeli nie będzie dochodzone w ciągu roku od dnia opublikowania materiału prasowego. Przepis wskazuje zatem, że początek tego rocznego okresu wyznacza dzień publikacji materiału prasowego, a nie dzień odmowy opublikowania sprostowania ani dzień, w którym sprostowanie powinno się ukazać.

Jeżeli nikt nie wniesie zarzutów do planu podziału, sędzia-komisarz zatwierdza ten plan. Oznacza to, że brak zarzutów pozwala na przejście bezpośrednio do zatwierdzenia planu przez sędziego-komisarza. Jeżeli zarzuty zostaną wniesione, plan podziału nie jest od razu prostowany ani zatwierdzany. Najpierw musi się uprawomocnić postanowienie sędziego-komisarza dotyczące tych zarzutów. Dopiero po tym etapie możliwe jest sprostowanie i zatwierdzenie planu podziału. Jeżeli postanowienie w sprawie zarzutów zostanie zaskarżone, sprostowanie i zatwierdzenie planu następuje dopiero po wydaniu postanowienia przez sąd. Przepis wskazuje również, które rozstrzygnięcia podlegają obwieszczeniu. Obwieszcza się postanowienie o zatwierdzeniu planu podziału. Obwieszcza się także prawomocne postanowienia dotyczące sprostowania planu podziału oraz jego zmiany. Z przepisu wynika więc, że ogłoszeniu podlegają zarówno rozstrzygnięcie zatwierdzające plan, jak i prawomocne rozstrzygnięcia odnoszące się do jego sprostowania lub zmiany.

Prawo upadłościowe

Przepis wskazuje, gdzie odnotowuje się wszelkie modyfikacje informacji znajdujących się w rejestrze. Jeżeli wpis zostanie zmieniony, poprawiony albo uzupełniony, informacja o tym trafia do jego części trzeciej. W tej samej części zapisuje się również fakt wykreślenia wpisu. Dzięki temu część trzecia służy do rejestrowania zmian dotyczących wcześniejszych wpisów.

w sprawie krajowego rejestru utraconych dóbr kultury

Przepis określa, jak poprawić błąd w księdze ewidencyjnej. Dotychczasowej treści nie należy usuwać w sposób, który uniemożliwia jej odczytanie. Błędny zapis trzeba przekreślić, a następnie wpisać prawidłową treść, pozostawiając wcześniejszy wpis czytelnym. Osoba dokonująca poprawki musi również wskazać datę oraz złożyć czytelny podpis. Dzięki temu można ustalić zakres zmiany, czas jej dokonania i osobę odpowiedzialną za sprostowanie.

w sprawie ksiąg ewidencyjnych prowadzonych przez podmioty gospodarcze wyspecjalizowane w zakresie obrotu zabytkami na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

Jeżeli lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wydał zaświadczenie lekarskie w wyniku kontroli, wcześniejsze zaświadczenie związane z tą kontrolą nie może zostać sprostowane przez lekarza, który je wystawił. Oznacza to, że wystawiający nie może poprawić tego dokumentu w trybie sprostowania. Zakaz obejmuje zaświadczenie powiązane z zaświadczeniem wydanym po kontroli.

w sprawie trybu i sposobu orzekania o czasowej niezdolności do pracy, wystawiania zaświadczenia lekarskiego oraz trybu i sposobu sprostowania błędu w zaświadczeniu lekarskim

Sprostowanie

Sprostowanie w przepisach

Kodeks postępowania cywilnego1 przepis

Kodeks postępowania karnego (kpk)1 przepis

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej1 przepis

o księgach wieczystych i hipotece1 przepis

o Policji1 przepis

Prawo prasowe3 przepisy

Prawo upadłościowe1 przepis

w sprawie krajowego rejestru utraconych dóbr kultury1 przepis

w sprawie ksiąg ewidencyjnych prowadzonych przez podmioty gospodarcze wyspecjalizowane w zakresie obrotu zabytkami na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej1 przepis

w sprawie trybu i sposobu orzekania o czasowej niezdolności do pracy, wystawiania zaświadczenia lekarskiego oraz trybu i sposobu sprostowania błędu w zaświadczeniu lekarskim1 przepis