Art. 110 Kodeksu cywilnego stanowi fundamentalną normę prawną dotyczącą obliczania terminów w sytuacjach, gdy ustawa, orzeczenie sądu, decyzja organu państwowego lub czynność prawna określa termin, ale nie precyzuje sposobu jego obliczania. Przepis ten pełni istotną rolę w zapewnieniu pewności prawa i jednolitości stosowania przepisów dotyczących terminów.

1. **Zakres zastosowania**:
   - **Ustawa**: Przepis ten ma zastosowanie do wszelkich terminów określonych w ustawach, które nie zawierają własnych reguł obliczania terminów.
   - **Orzeczenie sądu**: Dotyczy terminów wynikających z wyroków, postanowień i innych orzeczeń sądowych.
   - **Decyzja organu państwowego**: Obejmuje decyzje administracyjne i inne akty wydawane przez organy władzy publicznej.
   - **Czynność prawna**: Odnosi się do terminów wynikających z umów i innych czynności prawnych dokonywanych przez strony.

2. **Znaczenie normy**:
   - Art. 110 Kodeksu cywilnego wprowadza jednolite zasady obliczania terminów, co jest kluczowe dla zachowania spójności i przewidywalności prawa.
   - Przepis ten odsyła do dalszych regulacji zawartych w Kodeksie cywilnym, które precyzują sposób obliczania terminów (art. 111-116).

3. **Praktyczne zastosowanie**:
   - W przypadku, gdy termin nie jest określony w sposób jasny, strony mogą odwołać się do przepisów Kodeksu cywilnego, aby ustalić właściwy sposób jego obliczania.
   - Przykładowo, jeśli umowa przewiduje termin wykonania zobowiązania, ale nie określa, czy chodzi o dni robocze czy kalendarzowe, zastosowanie znajdą przepisy Kodeksu cywilnego.

4. **Przepisy szczegółowe**:
   - Art. 111 Kodeksu cywilnego określa, że termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia.
   - Art. 112 Kodeksu cywilnego stanowi, że jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu.
   - Art. 113-116 Kodeksu cywilnego zawierają dalsze szczegółowe regulacje dotyczące obliczania terminów oznaczonych w tygodniach, miesiącach, latach oraz terminy kończące się w dni ustawowo wolne od pracy.

5. **Znaczenie dla praktyki prawniczej**:
   - Prawnicy, sędziowie oraz urzędnicy administracyjni muszą być świadomi tych przepisów, aby prawidłowo stosować i interpretować terminy w różnych kontekstach prawnych.
   - Znajomość tych zasad jest kluczowa dla prawidłowego funkcjonowania systemu prawnego i unikania sporów dotyczących terminów.

Podsumowując, Art. 110 Kodeksu cywilnego jest kluczowym przepisem, który zapewnia jednolite zasady obliczania terminów w sytuacjach, gdy nie są one określone w sposób szczegółowy. Jego zastosowanie ma na celu zapewnienie pewności prawa i spójności w stosowaniu przepisów dotyczących terminów.

Kodeks cywilny

Art. 240a ustawy o finansach publicznych wprowadza szczegółowe procedury i mechanizmy mające na celu zapewnienie stabilności finansowej jednostek samorządu terytorialnego (JST) w sytuacjach kryzysowych. Przepis ten jest kluczowy dla zachowania równowagi budżetowej i realizacji zadań publicznych przez JST, nawet w obliczu trudności finansowych.

#### 1. Wezwanie do opracowania programu postępowania naprawczego

W przypadku braku możliwości uchwalenia wieloletniej prognozy finansowej lub budżetu JST zgodnie z zasadami określonymi w art. 242-244, oraz zagrożenia realizacji zadań publicznych, kolegium regionalnej izby obrachunkowej (RIO) wzywa JST do opracowania i uchwalenia programu postępowania naprawczego. JST ma na to 45 dni od dnia otrzymania wezwania.

#### 2. Treść programu postępowania naprawczego

Program postępowania naprawczego musi zawierać:
- Analizę stanu finansów JST, w tym określenie przyczyn zagrożenia realizacji zadań publicznych.
- Plan przedsięwzięć naprawczych wraz z harmonogramem ich wprowadzania, zmierzających do usunięcia zagrożenia oraz zachowania relacji określonej w art. 242-244.
- Przewidywane efekty finansowe poszczególnych przedsięwzięć naprawczych, wraz z określeniem sposobu ich obliczania.

#### 3. Uchwalenie budżetu i wieloletniej prognozy finansowej

Organ stanowiący JST może uchwalić wieloletnią prognozę finansową oraz budżet jednostki, które nie zachowują relacji określonej w art. 242-244, pod warunkiem, że program postępowania naprawczego uzyskał pozytywną opinię RIO. Niezachowanie relacji może dotyczyć jedynie spłat zobowiązań istniejących na dzień uchwalenia programu oraz spłat pożyczki otrzymanej z budżetu państwa.

#### 4. Ograniczenia w okresie realizacji programu naprawczego

W okresie realizacji programu naprawczego JST nie może:
- Podejmować nowych inwestycji finansowanych kredytem, pożyczką lub emisją papierów wartościowych.
- Udzielać pomocy finansowej innym JST.
- Udzielać poręczeń, gwarancji i pożyczek.
- Ponosić wydatków na promocję jednostki.
- Ponosić wydatków z funduszu sołeckiego, chyba że są one konieczne do zakończenia realizacji zadania rozpoczętego przed dniem przyjęcia programu.
- Realizować zadań innych niż obligatoryjne, finansowanych ze środków własnych.

#### 5. Ograniczenia dotyczące diet radnych i wynagrodzeń zarządu

Od miesiąca następującego po przyjęciu programu naprawczego, do dnia zakończenia postępowania naprawczego, wysokość diet radnych i wydatków na wynagrodzenie zarządu JST nie może przekroczyć odpowiednich kwot z roku poprzedzającego rok, w którym została podjęta uchwała w sprawie programu.

#### 6. Działania w przypadku nieopracowania programu

Jeżeli JST nie opracuje programu postępowania naprawczego lub nie uzyska on pozytywnej opinii RIO, budżet jednostki ustala RIO. Budżet ten może być ustalony bez zachowania relacji określonej w art. 242-244. Zmiana tak ustalonego budżetu nie może powodować zwiększenia stopnia niezachowania relacji wynikającego z tego budżetu.

#### 7. Możliwość ustanowienia zarządu komisarycznego

W przypadku nieopracowania programu postępowania naprawczego lub braku pozytywnej opinii RIO, możliwe jest zawieszenie organów JST i ustanowienie zarządu komisarycznego. W takim przypadku program naprawczy jest opracowywany i przedstawiany do zaopiniowania RIO przez komisarza rządowego.

### Podsumowanie

Art. 240a ustawy o finansach publicznych wprowadza mechanizmy mające na celu zapewnienie stabilności finansowej JST w sytuacjach kryzysowych. Procedury te mają na celu nie tylko naprawę sytuacji finansowej, ale również zabezpieczenie realizacji zadań publicznych przez JST. Przepis ten jest istotnym narzędziem w zarządzaniu finansami publicznymi na poziomie lokalnym, zapewniającym odpowiedzialność i przejrzystość w gospodarowaniu środkami publicznymi.

o finansach publicznych

Art. 78g ustawy o finansach publicznych stanowi delegację ustawową dla Ministra Finansów do wydania rozporządzenia, które ma na celu szczegółowe uregulowanie kwestii związanych z przekazywaniem i przyjmowaniem wolnych środków w depozyt lub zarządzanie przez Ministra Finansów. Przepis ten jest kluczowy dla zapewnienia efektywnego i bezpiecznego zarządzania środkami publicznymi.

#### Zakres delegacji

Minister Finansów, na mocy tego przepisu, jest zobowiązany do określenia w rozporządzeniu:

1. **Szczegółowych warunków przekazywania i przyjmowania wolnych środków w depozyt lub zarządzanie**:
   - **Terminy przekazywania środków i terminy ich zwrotu**: Określenie precyzyjnych terminów jest kluczowe dla zapewnienia płynności finansowej jednostek sektora finansów publicznych oraz dla planowania budżetowego.
   - **Wysokość lub sposób obliczania oprocentowania środków**: Oprocentowanie jest istotnym elementem, który wpływa na decyzje jednostek dotyczące przekazywania środków w depozyt. Minister Finansów musi uwzględnić różne terminy, na jakie środki są przekazywane, co może wpływać na wysokość oprocentowania.
   - **Szczegółowe warunki rozwiązywania depozytów lub zwrotu środków przed terminem**: Przepis ten ma na celu zabezpieczenie interesów zarówno jednostek przekazujących środki, jak i Ministra Finansów, zapewniając elastyczność w zarządzaniu środkami.
   - **Sposób składania i wzory dyspozycji**: Ujednolicenie dokumentacji i procedur składania dyspozycji jest istotne dla zapewnienia sprawnego i transparentnego procesu zarządzania środkami.

#### Kryteria wydania rozporządzenia

Minister Finansów, wydając rozporządzenie, musi kierować się kilkoma kluczowymi kryteriami:

1. **Bezpieczeństwo środków publicznych**: Priorytetem jest ochrona środków publicznych przed ryzykiem utraty lub niewłaściwego zarządzania.
2. **Terminowa realizacja zadań finansowanych z tych środków**: Zapewnienie, że jednostki sektora finansów publicznych będą miały dostęp do środków w odpowiednich terminach, aby realizować swoje zadania.
3. **Zwiększenie efektywności zarządzania środkami publicznymi**: Optymalizacja zarządzania środkami w celu maksymalizacji korzyści finansowych dla sektora publicznego.
4. **Dbałość o finanse publiczne**: Odpowiedzialne zarządzanie środkami publicznymi w sposób, który minimalizuje koszty i maksymalizuje zyski.
5. **Ujednolicenie składanych dokumentów**: Standaryzacja dokumentacji i procedur w celu uproszczenia i usprawnienia procesów administracyjnych.
6. **Wykorzystanie systemów teleinformatycznych**: Wprowadzenie nowoczesnych technologii do procesów zarządzania środkami publicznymi, co może przyczynić się do zwiększenia efektywności i przejrzystości.

#### Znaczenie przepisu

Art. 78g ustawy o finansach publicznych jest istotnym elementem systemu zarządzania środkami publicznymi w Polsce. Przepis ten zapewnia ramy prawne dla efektywnego i bezpiecznego zarządzania wolnymi środkami jednostek sektora finansów publicznych, co jest kluczowe dla stabilności finansowej państwa. Minister Finansów, poprzez wydanie odpowiedniego rozporządzenia, ma możliwość dostosowania szczegółowych regulacji do zmieniających się warunków ekonomicznych i potrzeb jednostek sektora finansów publicznych, co pozwala na elastyczne i efektywne zarządzanie środkami publicznymi.

Art. 91a ustawy o finansach publicznych wprowadza mechanizm umożliwiający jednostkom samorządu terytorialnego (JST) pozyskiwanie dodatkowych środków finansowych poprzez przyjmowanie w depozyt wolnych środków od określonych podmiotów. Przepis ten ma na celu ułatwienie JST zarządzania deficytem budżetowym oraz rozchodami budżetowymi, co jest szczególnie istotne w kontekście stabilności finansowej i realizacji zadań publicznych.

**1. Podmioty uprawnione do przekazywania środków:**

Art. 91a wskazuje trzy kategorie podmiotów, które mogą przekazywać swoje wolne środki JST:
- Samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej, dla których podmiotem tworzącym jest JST.
- Samorządowe instytucje kultury.
- Samorządowe osoby prawne, o których mowa w art. 9 pkt 14 ustawy o finansach publicznych, z wyłączeniem wojewódzkich funduszy ochrony środowiska i gospodarki wodnej.

**2. Procedura przyjmowania środków:**

Przyjmowanie wolnych środków w depozyt przez JST wymaga spełnienia kilku warunków proceduralnych:
- Uchwała organu stanowiącego JST: JST musi podjąć uchwałę wyrażającą zgodę na przyjmowanie w depozyt wolnych środków. Uchwała ta jest podejmowana na wniosek zarządu JST.
- Umowa: Przyjęcie środków w depozyt musi być również uregulowane umową pomiędzy JST a podmiotem przekazującym środki.

**3. Treść uchwały:**

Uchwała organu stanowiącego JST może określać dodatkowe warunki dotyczące przyjmowania środków w depozyt, w tym:
- Warunki przyjmowania wolnych środków w depozyt.
- Wysokość lub sposób obliczania oprocentowania środków przyjętych w depozyt.

**4. Znaczenie i implikacje:**

Przepis ten ma istotne znaczenie dla zarządzania finansami publicznymi na poziomie lokalnym. Pozwala JST na elastyczne zarządzanie środkami finansowymi, co może przyczynić się do lepszego wykorzystania dostępnych zasobów oraz zmniejszenia kosztów związanych z obsługą deficytu budżetowego. Jednocześnie, podmioty przekazujące środki mogą uzyskać korzyści w postaci oprocentowania, co stanowi dodatkowy bodziec do korzystania z tego mechanizmu.

**5. Ograniczenia i wyłączenia:**

Warto zwrócić uwagę na wyłączenie wojewódzkich funduszy ochrony środowiska i gospodarki wodnej z możliwości przekazywania środków w depozyt. Jest to istotne ograniczenie, które ma na celu zapewnienie, że środki przeznaczone na ochronę środowiska i gospodarkę wodną będą wykorzystywane zgodnie z ich pierwotnym przeznaczeniem.

**Podsumowanie:**

Art. 91a ustawy o finansach publicznych wprowadza ważne narzędzie dla JST, umożliwiające lepsze zarządzanie finansami publicznymi poprzez przyjmowanie w depozyt wolnych środków od określonych podmiotów. Przepis ten wymaga jednak starannego przestrzegania procedur oraz uwzględnienia warunków określonych w uchwale organu stanowiącego JST, co ma na celu zapewnienie transparentności i efektywności tego mechanizmu.

Art. 309 ustawy o obronie Ojczyzny reguluje kwestie związane z rekompensatą kosztów ponoszonych przez pracodawców zatrudniających pracowników będących żołnierzami rezerwy lub żołnierzami Obrony Terytorialnej (OT) pełniącymi służbę wojskową rotacyjnie. Przepis ten ma na celu zminimalizowanie negatywnych skutków finansowych dla pracodawców wynikających z nieobecności pracowników powołanych do służby wojskowej.

#### 1. Zakres świadczenia
Świadczenie pieniężne przysługuje pracodawcy za dni, w których pracownik pełnił służbę wojskową. Ważne jest, że świadczenie to obejmuje wyłącznie rekompensatę kosztów, a nie wynagrodzenie poniesione przez pracodawcę na zatrudnienie nowego pracownika na czas określony w celu zastępstwa żołnierza lub powierzenie tego zastępstwa innemu pracownikowi. Obejmuje również wypłatę odprawy dla żołnierza OT, o której mowa w art. 306 ust. 2.

#### 2. Procedura wnioskowania
Pracodawca musi złożyć wniosek o wypłatę świadczenia do szefa wojskowego centrum rekrutacji właściwego ze względu na siedzibę pracodawcy. Wniosek musi być złożony nie później niż 90 dni od dnia zwolnienia żołnierza z pełnienia służby. Wniosek powinien zawierać szczegółowe informacje, takie jak:
- Nazwa i adres siedziby pracodawcy,
- Miejsce prowadzenia działalności,
- Adres e-mail pracodawcy,
- Numer identyfikacji podatkowej (NIP),
- Numer rachunku bankowego,
- Dane dotyczące żołnierza (imię, nazwisko, PESEL, adres zamieszkania, numer karty powołania, organ powołujący),
- Informacje o liczbie dni uwzględnianych do obliczenia kosztów,
- Rodzaj kosztów ujętych do wyliczenia.

#### 3. Ustalanie i wypłata świadczenia
Kwotę świadczenia ustala właściwy szef wojskowego centrum rekrutacji. W przypadku odmowy wypłaty świadczenia lub ustalenia kwoty niższej niż wskazana we wniosku, decyzja ta następuje w drodze decyzji administracyjnej. Maksymalna kwota świadczenia za każdy dzień pełnienia służby nie może przekraczać 1/22 dwuipółkrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw obowiązującego w kwartale bezpośrednio poprzedzającym termin powołania do służby.

#### 4. Proporcjonalność świadczenia
Jeżeli żołnierz jest zatrudniony u więcej niż jednego pracodawcy, świadczenie przysługuje wszystkim pracodawcom proporcjonalnie do poniesionych przez nich kosztów. Jednakże wysokość świadczenia dla jednego pracodawcy za każdy dzień pełnienia służby nie może przekraczać kwoty obliczonej na podstawie ust. 7.

#### 5. Finansowanie świadczeń
Wydatki z tytułu wypłaty świadczeń pokrywane są z budżetu państwa, z części, której dysponentem jest Minister Obrony Narodowej.

#### 6. Rozporządzenie wykonawcze
Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określi w drodze rozporządzenia szczegółowe zasady dotyczące:
- Zakresu informacji niezbędnych do dokonania rozliczenia,
- Sposobu obliczania poniesionych kosztów,
- Wzoru wniosku o wypłatę świadczenia,
- Sposobu dokumentowania przez pracodawcę poniesionych kosztów,
- Trybu wypłacania świadczenia.

Rozporządzenie to ma na celu zapewnienie sprawności i szybkości postępowania oraz zwrotu świadczenia.

### Podsumowanie
Art. 309 ustawy o obronie Ojczyzny wprowadza mechanizmy mające na celu ochronę interesów pracodawców zatrudniających pracowników będących żołnierzami rezerwy lub OT. Przepis ten jest istotny z punktu widzenia zarówno pracodawców, jak i pracowników, gdyż zapewnia rekompensatę kosztów ponoszonych przez pracodawców w związku z nieobecnością pracowników powołanych do służby wojskowej.

o obronie Ojczyzny

o ochronie konkurencji i konsumentów

Art. 3 ustawy o własności lokali reguluje kwestie związane z udziałem właścicieli lokali w nieruchomości wspólnej oraz zasady obliczania tego udziału. Poniżej przedstawiam szczegółowy komentarz do poszczególnych ustępów tego artykułu.

#### Ustęp 1
Właścicielowi lokalu przysługuje udział w nieruchomości wspólnej jako prawo związane z własnością lokalu. Oznacza to, że każdy właściciel lokalu automatycznie staje się współwłaścicielem części wspólnych nieruchomości, takich jak grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku poszczególnych właścicieli lokali. Jest to prawo związane z własnością lokalu, co oznacza, że nie można go oddzielić od tej własności.

#### Ustęp 2
Nie można żądać zniesienia współwłasności nieruchomości wspólnej, dopóki trwa odrębna własność lokali. Przepis ten zabezpiecza integralność nieruchomości wspólnej, uniemożliwiając jej podział na odrębne części, co mogłoby prowadzić do komplikacji prawnych i praktycznych w zarządzaniu nieruchomością.

#### Ustęp 3
Nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali. Przykłady takich części to klatki schodowe, windy, dachy, fundamenty, instalacje wodno-kanalizacyjne, elektryczne, gazowe, itp.

#### Ustęp 4
Udział właściciela lokalu wyodrębnionego w nieruchomości wspólnej odpowiada stosunkowi powierzchni użytkowej lokalu wraz z powierzchnią pomieszczeń przynależnych do łącznej powierzchni użytkowej wszystkich lokali wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi. Oznacza to, że udział w nieruchomości wspólnej jest proporcjonalny do powierzchni użytkowej lokalu i pomieszczeń przynależnych (np. piwnic, komórek lokatorskich).

#### Ustęp 5
Udział właściciela samodzielnych lokali niewyodrębnionych w nieruchomości wspólnej odpowiada stosunkowi powierzchni użytkowej tych lokali wraz z powierzchnią pomieszczeń przynależnych do łącznej powierzchni użytkowej wszystkich lokali wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi. Przepis ten odnosi się do sytuacji, gdy właściciel posiada kilka lokali, które nie zostały jeszcze wyodrębnione jako odrębne nieruchomości.

#### Ustęp 6
Na potrzeby stosowania ustawy przyjmuje się, że udział w nieruchomości wspólnej współwłaściciela lokalu w częściach ułamkowych odpowiada iloczynowi wielkości jego udziału we współwłasności lokalu i wielkości udziału we współwłasności nieruchomości wspólnej przypadającej na ten lokal. Przepis ten precyzuje sposób obliczania udziału w nieruchomości wspólnej w przypadku, gdy lokal jest współwłasnością kilku osób.

#### Ustęp 7
Do wyznaczenia stosunku, o którym mowa w ust. 3, niezbędne jest określenie, oddzielnie dla każdego samodzielnego lokalu, jego powierzchni użytkowej wraz z powierzchnią pomieszczeń do niego przynależnych. Przepis ten podkreśla konieczność dokładnego określenia powierzchni użytkowej każdego lokalu i pomieszczeń przynależnych, co jest podstawą do obliczenia udziału w nieruchomości wspólnej.

#### Ustęp 8
Jeżeli nieruchomość, z której wyodrębnia się własność lokali, stanowi grunt zabudowany kilkoma budynkami, udział właściciela lokalu wyodrębnionego w nieruchomości wspólnej odpowiada stosunkowi powierzchni użytkowej lokalu wraz z powierzchnią pomieszczeń przynależnych do łącznej powierzchni użytkowej wszystkich lokali wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi. Przepis ten odnosi się do sytuacji, gdy na jednej nieruchomości znajduje się więcej niż jeden budynek.

#### Ustęp 9
W wypadku gdy na podstawie jednej czynności prawnej dokonanej przez właściciela lub przez wszystkich współwłaścicieli nieruchomości następuje wyodrębnienie wszystkich lokali, wysokość udziałów, o których mowa w ust. 1, określają odpowiednio w umowie właściciel lub współwłaściciele. Przepis ten daje możliwość ustalenia wysokości udziałów w nieruchomości wspólnej w drodze umowy, co może być korzystne w przypadku wyodrębnienia wszystkich lokali jednocześnie.

#### Ustęp 10
W budynkach, w których nastąpiło wyodrębnienie własności co najmniej jednego lokalu i ustalenie wysokości udziałów w nieruchomości wspólnej bez uwzględnienia powierzchni pomieszczeń przynależnych lub w sposób inny niż określony w ust. 3, a przy wyodrębnianiu kolejnych lokali ustalano wysokość udziałów w nieruchomości wspólnej w taki sam sposób, do czasu wyodrębnienia ostatniego lokalu stosuje się zasady obliczania udziału w nieruchomości wspólnej takie, jak przy wyodrębnieniu pierwszego lokalu. Przepis ten ma na celu zachowanie spójności w obliczaniu udziałów w nieruchomości wspólnej w przypadku, gdy pierwsze wyodrębnienie lokalu zostało dokonane w sposób odbiegający od standardowych zasad.

#### Ustęp 11
Przepisu zdania poprzedzającego nie stosuje się, jeżeli wszyscy właściciele lokali wyodrębnionych i dotychczasowy właściciel nieruchomości dokonają w umowie nowego ustalenia wysokości udziałów w nieruchomości wspólnej. Przepis ten daje możliwość zmiany ustalonych wcześniej udziałów w nieruchomości wspólnej, pod warunkiem że wszyscy właściciele lokali wyodrębnionych oraz dotychczasowy właściciel nieruchomości wyrażą na to zgodę w drodze umowy.

### Podsumowanie
Art. 3 ustawy o własności lokali szczegółowo reguluje zasady obliczania i przyznawania udziałów w nieruchomości wspólnej. Przepisy te mają na celu zapewnienie sprawiedliwego i proporcjonalnego podziału nieruchomości wspólnej pomiędzy właścicieli lokali, co jest kluczowe dla prawidłowego zarządzania nieruchomością i utrzymania jej w należytym stanie.

o własności lokali

Prawo wodne

Przepis wskazuje, że wcześniejsze rozporządzenie dotyczące ustalania minimalnego rocznego poziomu zbierania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego przestaje obowiązywać. Oznacza to, że nie stanowi już podstawy do obliczania tego poziomu. Sam przepis nie określa nowych zasad ani nie wskazuje aktu, który miałby je zastąpić. Informuje wyłącznie o utracie mocy wcześniejszego rozporządzenia.

Sposób obliczania

Sposób obliczania w przepisach

Kodeks cywilny1 przepis

o finansach publicznych3 przepisy

o obronie Ojczyzny2 przepisy

o ochronie konkurencji i konsumentów1 przepis

o własności lokali1 przepis

Prawo wodne1 przepis

w sprawie metody oraz szczegółowego sposobu obliczania minimalnego rocznego poziomu zbierania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego1 przepis