Siedlisko przyrodnicze

Siedlisko przyrodnicze to określony obszar lądowy albo wodny, który wyróżnia się zestawem cech opisujących jego położenie, warunki nieożywione oraz występujące na nim organizmy. Może mieć charakter naturalny, półnaturalny albo antropogeniczny, a więc może powstać i funkcjonować bez istotnej ingerencji człowieka, być częściowo przez człowieka ukształtowany lub pozostawać wyraźnie związany z działalnością człowieka. Nie chodzi zatem wyłącznie o miejsce występowania konkretnego gatunku, lecz o rozpoznawalny typ środowiska, określany przez łączne występowanie właściwości geograficznych, abiotycznych i biotycznych.

Najważniejsze elementy pojęcia to:

• przestrzeń obejmująca ląd lub wodę,
• charakter środowiska, który może być naturalny, częściowo przekształcony albo antropogeniczny,
• specyficzne cechy geograficzne, takie jak położenie lub ukształtowanie obszaru,
• cechy abiotyczne, czyli dotyczące nieożywionej części środowiska, na przykład podłoża, wody, światła czy warunków klimatycznych,
• cechy biotyczne, związane z organizmami żyjącymi na danym obszarze i wzajemnymi zależnościami między nimi.

W ustawie o ochronie zwierząt wykorzystywanych do celów naukowych lub edukacyjnych pojęcie to jest rozumiane poprzez odesłanie do przepisów o ochronie przyrody. Oznacza to, że przy interpretacji regulacji posługujących się tym terminem należy stosować jednolite, przyrodnicze znaczenie, a nie potoczne rozumienie słowa „siedlisko”. Definicja pomaga ustalić, że ochronie lub ocenie może podlegać nie tylko pojedynczy organizm, lecz także środowisko o określonej strukturze i charakterystyce.

W praktyce pojęcie ma znaczenie przy opisywaniu wpływu działań na środowisko, rozważaniu wystąpienia szkody w środowisku oraz określaniu obszarów i typów siedlisk wymagających ochrony w ramach sieci Natura 2000. Pojawia się również w regulacjach dotyczących wprowadzania niektórych zwierząt do środowiska, ponieważ takie działania mogą oddziaływać na istniejące warunki przyrodnicze i zależności między organizmami.