Sektor finansów

Sektor finansów to określenie używane w prawie dla opisania podmiotów i działalności związanych z gromadzeniem, zarządzaniem, przekazywaniem oraz inwestowaniem środków pieniężnych. Nie ma jednej, uniwersalnej definicji tego terminu obowiązującej we wszystkich dziedzinach prawa. Jego znaczenie zależy od kontekstu konkretnego przepisu.

Najważniejsze rozróżnienie dotyczy sektora finansów publicznych oraz sektora finansowego obejmującego podmioty działające na rynku finansowym.

Sektor finansów publicznych tworzą podmioty wskazane w ustawie o finansach publicznych. Należą do niego między innymi organy władzy publicznej, jednostki budżetowe, samorządowe zakłady budżetowe, agencje wykonawcze, instytucje gospodarki budżetowej, państwowe fundusze celowe oraz inne państwowe i samorządowe osoby prawne wykonujące zadania publiczne. Podmioty te gospodarują środkami publicznymi, a ich działalność podlega szczególnym zasadom planowania, rachunkowości, sprawozdawczości, kontroli zarządczej i audytu wewnętrznego. Do tego sektora odnosi się także regulacja państwowego długu publicznego, budżetu państwa oraz budżetów jednostek samorządu terytorialnego.

W innym znaczeniu sektor finansów obejmuje część rynku finansowego, w szczególności sektor bankowy, ubezpieczeniowy i inwestycyjny. Tworzą go między innymi instytucje kredytowe, zakłady ubezpieczeń, zakłady reasekuracji oraz firmy inwestycyjne. W przepisach dotyczących nadzoru uzupełniającego nad konglomeratami finansowymi sektory te są analizowane osobno, a następnie oceniane pod kątem powiązań kapitałowych, organizacyjnych i ryzyka.

Rozróżnienie ma znaczenie praktyczne, ponieważ wpływa na zakres obowiązków podmiotu, sposób nadzoru nad jego działalnością, zasady gospodarowania środkami oraz odpowiedzialność za naruszenie przepisów. Ustalenie, do którego sektora należy dany podmiot, może decydować także o stosowaniu szczególnych reguł dotyczących finansów publicznych, sprawozdawczości, kontroli lub stabilności rynku finansowego.