Zgodnie z art. 18 Kodeksu karnego skarbowego, sąd może udzielić zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności osobie podejrzanej o popełnienie przestępstwa skarbowego. W takim przypadku sąd orzeka karę grzywny, której kwotę musi uiścić sprawca. Ponadto, sąd może orzec przepadek przedmiotów jedynie w granicach, na jakie wyraził zgodę sprawca. Jeśli nie jest możliwe złożenie tych przedmiotów, sprawca musi uiścić równowartość pieniężną.

Ważne jest również, że prawomocny wyrok o zezwoleniu na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności nie jest wpisywany do Krajowego Rejestru Karnego. Ponadto, uiszczenie określonej kwoty tytułem kary grzywny za przestępstwo skarbowe w drodze dobrowolnego poddania się odpowiedzialności nie będzie stanowiło przesłanki recydywy skarbowej, o ile nie ma innych okoliczności wskazujących na recydywę, zgodnie z art. 37 § 1 pkt 4.

W skrócie, dobrowolne poddanie się odpowiedzialności w przypadku przestępstwa skarbowego może skutkować orzeczeniem kary grzywny oraz ewentualnym przepadkiem przedmiotów, na co musi wyrazić zgodę sprawca. Jednakże, taki wybór nie będzie skutkował wpisem do Krajowego Rejestru Karnego ani nie będzie stanowił przesłanki recydywy skarbowej, o ile nie ma innych okoliczności wskazujących na recydywę.

Kodeks karny skarbowy

Artykuł 187 Kodeksu Karnego Wykonawczego reguluje kwestie związane z przekazywaniem informacji o wyrokach sądowych dotyczących przepadku lub nawiązki na rzecz Skarbu Państwa. Zgodnie z tym artykułem, sąd po uprawomocnieniu się wyroku przesyła jego odpis lub wyciąg naczelnikowi urzędu skarbowego, który jest odpowiedzialny za wykonanie orzeczonego przepadku lub nawiązki na rzecz Skarbu Państwa.

Jeśli sąd zlecił wykonanie zabezpieczenia grożącego przepadku, grzywny, obowiązku naprawienia szkody, zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, świadczenia pieniężnego, nawiązki lub orzeczenia o kosztach sądowych naczelnikowi urzędu skarbowego zgodnie z innymi przepisami, to również po uprawomocnieniu się wyroku sąd przesyła informację o tym naczelnikowi urzędu skarbowego w celu wykonania orzeczonego przepadku lub nawiązki na rzecz Skarbu Państwa.

W przypadku przepadku, przedmiot, korzyść majątkowa lub ich równowartość przechodzą na własność Skarbu Państwa z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Natomiast w przypadku wytoczenia powództwa przeciwko Skarbowi Państwa, przedmioty objęte przepadkiem przechodzą na własność Skarbu Państwa z chwilą uprawomocnienia się wyroku oddalającego powództwo.

Kodeks karny wykonawczy

Kodeks postępowania karnego (kpk)

**Przepis nie obowiązuje.** Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo upadłościowe utraciło moc z dniem 1 października 2003 r. Obowiązującym dziś aktem o upadłości jest [ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe](/prawo-upadlosciowe). Poniższe omówienie opisuje stan prawny z okresu, w którym przepis obowiązywał, i służy do czytania dawnych akt oraz starszego orzecznictwa.

Przepis przewidywał, że zapłata dokonana bezpośrednio upadłemu po obwieszczeniu o ogłoszeniu upadłości nie była wiążąca dla masy upadłości. Oznaczało to, że sama zapłata do rąk upadłego nie wystarczała, aby można było uznać ją za skuteczną wobec masy. Regulacja odnosiła się do uiszczeń dokonanych po obwieszczeniu, a więc po publicznym przekazaniu informacji o ogłoszeniu upadłości. Przepis przewidywał jednak dwa wyjątki. Zapłata pozostawała wiążąca dla masy, jeżeli jej równowartość została przekazana do masy upadłości. Ochronę zachowywała również osoba, która zapłaciła upadłemu, jeżeli w chwili uiszczenia nie mogła wiedzieć o ogłoszeniu upadłości. Ocena tej sytuacji odnosiła się więc do wiedzy uiszczającego w momencie zapłaty, a nie do późniejszych informacji. Regulacja rozstrzygała w ten sposób, kiedy świadczenie przekazane upadłemu mogło być uznane za skuteczne wobec masy upadłości.

Prawo upadłościowe

**Przepis nie obowiązuje.** Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo upadłościowe utraciło moc z dniem 1 października 2003 r. Obowiązującym dziś aktem o upadłości jest [ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe](/prawo-upadlosciowe). Poniższe omówienie opisuje stan prawny z okresu, w którym przepis obowiązywał, i służy do czytania dawnych akt oraz starszego orzecznictwa.

Przepis przewidywał, że gdy czynność upadłego była bezskuteczna, do masy upadłości należało zwrócić wszystko, co wskutek tej czynności ubyło z jego majątku. Do masy powinno było także trafić to, co nie weszło do tego majątku z powodu tej czynności. Zasada ta obejmowała również sytuację, w której bezskuteczność wynikała z powództwa wierzyciela. Jeżeli zwrot rzeczy lub innego składnika majątku w naturze nie był możliwy, masa upadłości powinna była otrzymać jego równowartość w pieniądzach. Przepis regulował również rozliczenie świadczenia wzajemnego spełnionego przez osobę trzecią. Takie świadczenie powinno było zostać jej zwrócone, jeżeli znajdowało się w masie upadłości oddzielnie od pozostałego majątku albo jeżeli masa upadłości wzbogaciła się o to świadczenie. Gdy żaden z tych warunków nie zachodził, osoba trzecia miała prawo zgłosić do masy upadłości wierzytelność wynikającą z tego rozliczenia. Oznaczało to, że nie uzyskiwała wtedy zwrotu świadczenia w naturze ani jego równowartości na zasadach przewidzianych w pierwszej części przepisu, lecz mogła dochodzić zaspokojenia jako wierzyciel masy.

Przepis wyjaśnia, co należy rozumieć przez przeciętne uposażenie policjantów używane przy zasadach określonych wcześniej w rozporządzeniu. Chodzi o przeciętne miesięczne uposażenie wskazane w ustawie, ale pomniejszone o jedną dwunastą równowartości nagrody rocznej. Oznacza to, że przy tym wyliczeniu nagroda roczna nie jest uwzględniana w całości, lecz wyłącza się jej miesięczną część odpowiadającą 1/12 wartości.

Równowartość

Równowartość w przepisach

Kodeks karny skarbowy1 przepis

Kodeks karny wykonawczy3 przepisy

Kodeks postępowania karnego (kpk)2 przepisy

Prawo upadłościowe2 przepisy

w sprawie nagród i zapomóg dla policjantów oraz tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów1 przepis