Przepis określa podstawowe zasady organizacji samorządu zawodowego ratowników medycznych. Ratownicy medyczni są zorganizowani w samorządzie, a przynależność do niego jest obowiązkowa. Oznacza to, że samorząd obejmuje wszystkich ratowników medycznych spełniających warunek wskazany w przepisie, czyli wpisanych do rejestru, o którym mowa w art. 137.

Samorząd zachowuje niezależność przy wykonywaniu swoich zadań, jednak jego działalność musi odbywać się zgodnie z przepisami prawa. Jednostką organizacyjną samorządu posiadającą osobowość prawną jest Krajowa Izba Ratowników Medycznych. Tworzą ją ratownicy medyczni wpisani do wskazanego rejestru. Przepis przyznaje Krajowej Radzie kompetencję do określenia siedziby tej izby.

Regulacja wskazuje również organ sprawujący nadzór nad działalnością samorządu. Jest nim minister właściwy do spraw zdrowia, przy czym nadzór może być wykonywany wyłącznie w zakresie i w formach określonych w ustawie. Przepis wyznacza więc jednocześnie samorządową, niezależną formę organizacji ratowników medycznych oraz ustawowe ramy kontroli państwowej. W znaczeniu praktycznym porządkuje to trzy podstawowe kwestie: obowiązkową przynależność do samorządu, istnienie jego posiadającej osobowość prawną jednostki organizacyjnej oraz relację między niezależnością samorządu a nadzorem ministra.

o zawodzie ratownika medycznego oraz samorządzie ratowników medycznych

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2022/2705/text/U/D20222705Lj.pdf

Przepis określa szeroki zakres zadań samorządu ratowników medycznych, obejmujący zarówno ochronę prawidłowego wykonywania zawodu, jak i sprawy związane z kwalifikacjami, odpowiedzialnością oraz rozwojem zawodowym ratowników medycznych. Samorząd sprawuje pieczę nad należytym i sumiennym wykonywaniem zawodu, ustanawia zasady etyki zawodowej i dba o ich przestrzeganie.

Do jego kompetencji należy przyznawanie prawa wykonywania zawodu, uznawanie kwalifikacji oraz wydawanie zaświadczeń potwierdzających kwalifikacje zawodowe. Samorząd może także zawieszać i pozbawiać prawa wykonywania zawodu, a także ograniczać zakres czynności wykonywanych w zawodzie. Prowadzi postępowania dotyczące odpowiedzialności zawodowej oraz niezdolności do wykonywania zawodu ratownika medycznego.

Przepis wskazuje również zadania o charakterze reprezentacyjnym i rozwojowym. Samorząd reprezentuje ratowników medycznych, chroni ich interesy zawodowe i działa na rzecz stałego podnoszenia kwalifikacji. Uczestniczy w ustalaniu i aktualizacji standardów oraz wytycznych w ratownictwie medycznym, a także sprawuje nadzór nad doskonaleniem zawodowym.

Zakres działalności obejmuje ponadto edukację zdrowotną i promocję zdrowia oraz prowadzenie rejestrów, o których mowa w art. 137 i art. 144. Samorząd współpracuje z samorządami zawodów medycznych, innymi organizacjami reprezentującymi te zawody w kraju i za granicą oraz z organami państw członkowskich, w sprawach określonych w ustawie. W praktyce przepis wyznacza więc główne obszary działania samorządu, od nadzoru nad wykonywaniem zawodu po reprezentowanie środowiska i współpracę instytucjonalną.

Przepis określa, jakie organy tworzą samorząd ratowników medycznych oraz kto może zasiadać w tych organach. Ustęp 1 zawiera zamknięty katalog sześciu organów samorządu:

1. **Krajowy Zjazd Ratowników Medycznych**, w dalszej części przepisu określany jako „Krajowy Zjazd”;
2. **Krajowa Rada**;
3. **Komisja Rewizyjna**;
4. **Sąd Dyscyplinarny**;
5. **Wyższy Sąd Dyscyplinarny**;
6. **Rzecznik Dyscyplinarny**.

Przepis rozróżnia więc organ określany jako „Krajowy Zjazd” oraz pozostałe organy, których nazwy wskazano odrębnie. Wśród nich znajdują się zarówno organy o nazwach związanych z działalnością samorządu, jak Krajowa Rada i Komisja Rewizyjna, jak i organy związane z odpowiedzialnością dyscyplinarną, czyli oba sądy dyscyplinarne oraz Rzecznik Dyscyplinarny. Sam przepis nie określa jednak kompetencji ani sposobu działania tych organów, ograniczając się do ich wymienienia.

Ustęp 2 ustanawia wymóg dotyczący składu organów. Członkiem organu samorządu może być tylko ratownik medyczny wpisany do rejestru, o którym mowa w art. 137. Oznacza to, że do członkostwa konieczne jest jednoczesne spełnienie dwóch warunków, posiadanie statusu ratownika medycznego oraz wpis do wskazanego rejestru. W praktyce przepis wyznacza zatem granicę dostępu do funkcji w organach samorządu i wiąże ją z formalnym wpisem do rejestru.

Przepis określa zasady uczestnictwa w Krajowym Zjeździe oraz w zgromadzeniach wojewódzkich ratowników medycznych, a także sposób wyboru delegatów i częstotliwość zwoływania Krajowego Zjazdu. W Krajowym Zjeździe uczestniczą delegaci wybrani przez zgromadzenia wojewódzkie. Z głosem doradczym mogą brać w nim udział również członkowie ustępujących organów samorządu, jeżeli nie są delegatami.

W zgromadzeniu wojewódzkim uczestniczą ratownicy medyczni zamieszkali w danym województwie. Osoba, która nie ma miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, może uczestniczyć w zgromadzeniu wojewódzkim wybranego przez siebie województwa. Delegaci są wybierani w głosowaniu z wykorzystaniem kart wyborczych, urządzeń elektronicznych albo systemu teleinformatycznego. Głosowanie z użyciem kart lub urządzeń elektronicznych odbywa się w rejonach wyznaczonych przez Krajową Radę dla poszczególnych części województwa.

Szczególna organizacja wyborów obowiązuje w województwie, w którym liczba ratowników medycznych przekracza 300 osób. W takim przypadku delegatów wybiera się na zebraniach rejonowych zgromadzenia wojewódzkiego, a Krajowa Rada dzieli województwo na rejony. Do Krajowej Rady należy również określenie zasad przeprowadzania wyborów oraz liczby delegatów z poszczególnych województw. Krajowa Rada zwołuje Krajowy Zjazd co 4 lata. Przepis wyznacza więc podstawowy model reprezentacji samorządu, wskazując zarówno krąg uczestników, jak i organizacyjne reguły wyboru delegatów.

Przepis określa zasady udostępniania danych z rejestru ratowników medycznych oraz zakres jawności tego rejestru. Krajowa Rada przekazuje dane objęte rejestrem, o którym mowa w art. 137, do dwóch systemów: systemu informacji w ochronie zdrowia oraz Systemu Wspomagania Dowodzenia Państwowego Ratownictwa Medycznego. Oznacza to, że dane z rejestru mogą zasilać systemy wykorzystywane w obszarze ochrony zdrowia i państwowego ratownictwa medycznego.

Jawność rejestru nie obejmuje wszystkich znajdujących się w nim informacji. Zgodnie z ust. 2 publicznie dostępne są wyłącznie dane wskazane w art. 140 pkt 2 lit. a, pkt 3 lit. c oraz pkt 4-7 i 9. Przy tych danych podawane jest również województwo, na którego terenie ratownik medyczny zamieszkuje. Zakres jawności został więc powiązany z konkretnymi kategoriami informacji wymienionymi w innym przepisie, a nie z całym rejestrem.

Ust. 3 wprowadza szczególną zasadę dotyczącą informacji o miejscu realizacji zadań zawodowych przez ratownika wykonującego je w jednostce organizacyjnej podległej Ministrowi Obrony Narodowej lub przez niego nadzorowanej. W takim przypadku ujawniana jest jedynie nazwa działu administracji rządowej, bez nazwy konkretnej jednostki. Przepis zapewnia tym samym przekazywanie danych do określonych systemów, jawność wybranych informacji oraz ograniczenie szczegółowości informacji dotyczących miejsca wykonywania zadań w strukturach podległych lub nadzorowanych przez Ministra Obrony Narodowej.

Przepis ustanawia szczególne wyłączenie dotyczące ratowników medycznych, którzy udzielają świadczeń w sposób czasowy i okazjonalny. Wyłączenie ma zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy świadczenia są udzielane w ramach umów międzynarodowych zawartych z państwem członkowskim, a celem tych umów jest współpraca transgraniczna w zakresie ratownictwa medycznego.

W takich okolicznościach do wskazanych ratowników nie stosuje się art. 144-149. Oznacza to, że zakres zastosowania tych przepisów został ograniczony w odniesieniu do ściśle określonej sytuacji. Przepis nie obejmuje wszystkich świadczeń udzielanych przez ratowników medycznych ani każdej współpracy międzynarodowej. Konieczne jest łączne spełnienie wskazanych warunków: świadczenia muszą być udzielane czasowo, okazjonalnie i w ramach umowy międzynarodowej zawartej z państwem członkowskim, której przedmiotem jest współpraca transgraniczna w zakresie ratownictwa medycznego.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na tym, że wobec osób działających w opisanym modelu nie stosuje się przepisów art. 144-149. Wyłączenie ma charakter przedmiotowy i sytuacyjny, ponieważ odnosi się do udzielania świadczeń w konkretnych warunkach, a nie do każdej aktywności zawodowej ratownika medycznego. Poza tymi warunkami sam przepis nie przewiduje wyłączenia.

Przepis określa warunki, które muszą być spełnione łącznie, aby można było wykonywać zawód ratownika medycznego. Obejmują one zarówno cechy i sytuację osobistą kandydata, jak i odpowiednie wykształcenie lub kwalifikacje oraz formalne uprawnienie do wykonywania zawodu.

Wymagane są: pełna zdolność do czynności prawnych, stan zdrowia pozwalający na wykonywanie zawodu oraz znajomość języka polskiego w mowie i piśmie w zakresie niezbędnym do pracy. Kandydat powinien także dawać rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu. Przepis wskazuje w szczególności, że przeszkodą jest prawomocne skazanie za umyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego albo za umyślne przestępstwo skarbowe.

Kwalifikacje można potwierdzić na kilka sposobów. Są nimi między innymi ukończenie odpowiednich studiów i uzyskanie tytułu licencjata lub magistra, ukończenie właściwego kształcenia przygotowującego do zawodu albo uzyskanie dyplomu po nauce w szkole policealnej. Przepis obejmuje również dyplomy zagraniczne uznane w Rzeczypospolitej Polskiej, kwalifikacje uznane na podstawie przepisów dotyczących kwalifikacji zawodowych oraz kwalifikacje uzyskane w Zjednoczonym Królestwie i uznane przez Krajową Radę Ratowników Medycznych.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na tym, że samo ukończenie kształcenia nie wystarcza. Konieczne jest jednoczesne spełnienie wymogów osobistych, posiadanie odpowiednich kwalifikacji i prawa wykonywania zawodu ratownika medycznego. мәҗбур

Przepis określa szczególne zasady dotyczące ratownika medycznego, o którym mowa w art. 18 ust. 1, jeżeli udziela on świadczeń w ściśle określonych warunkach. Wyjątek obejmuje wyłącznie świadczenia udzielane **czasowo i okazjonalnie**, a ponadto tylko wtedy, gdy są one wykonywane w ramach umów międzynarodowych zawartych z państwem członkowskim. Umowy te muszą służyć współpracy transgranicznej w zakresie ratownictwa medycznego.

Jeżeli wszystkie te przesłanki są spełnione, ratownik medyczny nie składa Krajowej Radzie dokumentów, o których mowa w art. 18 ust. 1. Przepis wyłącza także stosowanie art. 18-20. Oznacza to, że wskazany w nim sposób wykonywania świadczeń nie jest objęty obowiązkami i rozwiązaniami przewidzianymi w tych przepisach.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na ograniczeniu formalności związanych z czasowym i okazjonalnym udzielaniem świadczeń w ramach współpracy transgranicznej. Wyłączenie nie ma charakteru ogólnego, ponieważ dotyczy tylko ratownika wskazanego w art. 18 ust. 1 oraz świadczeń spełniających wszystkie warunki wymienione w tym przepisie. Stałe lub inne niż czasowe i okazjonalne udzielanie świadczeń, a także działania poza zakresem takich umów międzynarodowych, nie zostały objęte opisanym wyjątkiem.

Przepis określa, w jaki sposób można uznać za spełniony obowiązek wskazany w art. 2 pkt 3. Wymienia kilka równorzędnych podstaw. Jest nią ukończenie w języku polskim studiów na kierunku lub specjalności „ratownictwo medyczne” albo „medycyna ratunkowa”, a także studiów przygotowujących do wykonywania zawodu ratownika medycznego. Spełnienie obowiązku może nastąpić również po ukończeniu, z kształceniem w języku polskim, publicznej szkoły policealnej lub niepublicznej szkoły policealnej o uprawnieniach szkoły publicznej.

Przepis dopuszcza także wykazanie znajomości języka polskiego w mowie i w piśmie w zakresie niezbędnym do wykonywania zawodu ratownika medycznego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jako szczególny sposób potwierdzenia tej znajomości wskazuje pozytywne złożenie egzaminu z języka polskiego zorganizowanego i przeprowadzonego przez Krajową Radę. Nie jest to jednak jedyna forma potwierdzenia, ponieważ przepis mówi również o uzyskaniu dokumentu potwierdzającego znajomość języka.

Krajowa Rada ocenia dokumenty dotyczące znajomości języka polskiego. Przy ocenie bierze pod uwagę zakres umiejętności w mowie i w piśmie wymagany do wykonywania zawodu ratownika medycznego. Zakres ten ma być określony w przepisach wydanych na podstawie art. 6. W praktyce przepis wskazuje więc zarówno wykształcenie prowadzące do spełnienia obowiązku, jak i alternatywną ścieżkę opartą na potwierdzeniu odpowiedniej znajomości języka polskiego.

Przepis określa, jakie czynności i aktywności są uznawane za wykonywanie zawodu ratownika medycznego. Podstawowy zakres obejmuje przede wszystkim udzielanie świadczeń zdrowotnych, w tym medycznych czynności ratunkowych, samodzielnie albo na zlecenie lekarza. Do zadań ratownika należy także zabezpieczanie osób w miejscu zdarzenia, przeciwdziałanie zwiększaniu się liczby osób w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego, transport takich osób oraz udzielanie im wsparcia psychicznego. Ratownik może również stwierdzić zgon, do którego doszło podczas określonej w przepisie akcji medycznej.

Za wykonywanie zawodu uznaje się ponadto aktywności związane z kształceniem, doskonaleniem zawodowym i organizowaniem zajęć z zakresu kwalifikowanej pierwszej pomocy, medycznych czynności ratunkowych oraz pierwszej pomocy. Katalog obejmuje także badania naukowe i prace rozwojowe, kierowanie ratownikami medycznymi lub dyspozytorami medycznymi, a także pracę administracyjną lub służbę związaną z organizowaniem, przygotowywaniem albo nadzorowaniem świadczeń zdrowotnych w zakresie ratownictwa medycznego. Wykonywaniem zawodu jest również praca na stanowisku perfuzjonisty po ukończeniu właściwego kursu oraz działalność w organach samorządu ratowników medycznych lub na jego rzecz.

**Przystąpienie do kursu z zakresu perfuzji wymaga spełnienia łącznie określonych warunków:** co najmniej dwuletniego zatrudnienia w dziale lub zespole perfuzji, wykonania w tym czasie minimum 200 krążeń pozaustrojowych pod nadzorem uprawnionego perfuzjonisty oraz przedstawienia opinii kierownika właściwej jednostki. Opinia musi zawierać dane kandydata, numer prawa wykonywania zawodu oraz dane i funkcję osoby ją wystawiającej.

Przepis określa, w jakich miejscach i ramach organizacyjnych ratownik medyczny wykonuje zadania zawodowe, o których mowa w art. 33 ust. 1 pkt 1. Nie ogranicza ich wyłącznie do podmiotów leczniczych. Obejmuje także służby, formacje, jednostki organizacyjne oraz działania o charakterze ratowniczym, ochronnym i transportowym.

Wskazany katalog obejmuje w szczególności:

- podmioty lecznicze, a także transport sanitarny i transport medyczny,
- ratownictwo górskie, narciarskie, wodne, górnicze, morskie i lotnicze,
- jednostki podległe Ministrowi Obrony Narodowej oraz jednostki ochrony przeciwpożarowej włączone do krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego, podczas działań ratowniczych, ćwiczeń i szkoleń,
- działania kontrterrorystyczne oraz zadania Policji, Służby Ochrony Państwa, Straży Granicznej i Służby Więziennej,
- lotniska, izby wytrzeźwień, wyodrębnione oddziały prewencji, jednostki kontrterrorystyczne Policji oraz stanowisko dyspozytora medycznego.

Przepis wskazuje również konkretne struktury i rodzaje zadań, w których może być wykonywana praca ratownika, od działań operacyjnych służb po zadania realizowane w Akademii Policji w Szczytnie i szkołach policyjnych. Znaczenie praktyczne regulacji polega na wyraźnym określeniu szerokiego zakresu środowisk zawodowych ratownika medycznego, obejmującego zarówno system ochrony zdrowia, jak i wyspecjalizowane służby oraz formacje realizujące zadania ratownicze, ochronne i porządkowe.

Przepis określa organizację i podstawowe warunki przeszkolenia. Trwa ono **6 miesięcy** i odbywa się na podstawie programu przeszkolenia. Miejscem jego realizacji może być zespół ratownictwa medycznego albo szpitalny oddział ratunkowy. Oznacza to, że przeszkolenie jest prowadzone w jednostkach bezpośrednio związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w ramach systemu ratownictwa medycznego.

Przeszkolenie musi odbywać się w wymiarze odpowiadającym pełnemu wymiarowi czasu pracy. Jego istotnym elementem jest udzielanie świadczeń zdrowotnych pod nadzorem osoby posiadającej odpowiednie doświadczenie zawodowe. Nadzór może sprawować inny ratownik medyczny, lekarz systemu albo pielęgniarka systemu, w rozumieniu wskazanych w przepisie definicji zawartych w ustawie o Państwowym Ratownictwie Medycznym. Każda z tych osób musi mieć co najmniej **5-letnie doświadczenie zawodowe**.

Regulacja łączy więc trzy wymagania: określony czas trwania, realizację według programu oraz wykonywanie czynności w pełnym wymiarze czasu pracy pod nadzorem doświadczonego przedstawiciela właściwego zawodu medycznego. W praktyce przeszkolenie ma przebiegać w rzeczywistym środowisku udzielania świadczeń, a nadzór ma zapewniać udział osoby z odpowiednio długim doświadczeniem zawodowym. Przepis wskazuje także zamknięty katalog osób uprawnionych do sprawowania takiego nadzoru, obejmujący ratownika medycznego, lekarza systemu i pielęgniarkę systemu.

Przepis określa sposób organizacji przeszkolenia ratownika medycznego, wskazując zarówno podstawę ustalenia jego szczegółowych warunków, jak i możliwość uzyskania pomocy w wyborze podmiotu leczniczego prowadzącego przeszkolenie.

Zgodnie z ust. 1 warunki odbywania przeszkolenia nie są opisane w samym przepisie. Mają zostać określone w umowie zawartej przez ratownika medycznego z podmiotem leczniczym, który jest dysponentem jednostki w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym i jednocześnie prowadzi przeszkolenie. Umowa stanowi więc podstawowy dokument regulujący przebieg przeszkolenia w konkretnym podmiocie. To w niej powinny zostać ujęte szczegółowe zasady odbywania przeszkolenia, ponieważ przepis pozostawia ich ustalenie stronom umowy.

Ust. 2 przewiduje dodatkowy mechanizm dla ratownika medycznego, który złoży odpowiedni wniosek. W takiej sytuacji Krajowa Rada, działając w porozumieniu z dysponentem jednostki, wskazuje podmiot leczniczy, w którym ratownik może odbyć przeszkolenie. Współdziałanie Krajowej Rady z dysponentem jednostki oznacza, że wskazanie podmiotu następuje z uwzględnieniem podmiotu prowadzącego takie przeszkolenie.

Praktyczne znaczenie przepisu polega na rozdzieleniu dwóch kwestii. **Umowa określa szczegółowe warunki samego przeszkolenia**, natomiast na wniosek ratownika Krajowa Rada może wskazać miejsce jego odbycia. Przepis wyraźnie wiąże tę możliwość z wnioskiem ratownika oraz z porozumieniem z dysponentem jednostki.

Przepis określa zasady tworzenia i zatwierdzania programu medycznego kursu kwalifikacyjnego ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Sam kurs odbywa się na podstawie tego programu, który wyznacza jego organizację, zakres oraz sposób oceny efektów kształcenia. Program nie ogranicza się do wskazania tematów zajęć, lecz obejmuje także założenia organizacyjno-programowe, plan nauczania, wykaz umiejętności wynikowych, treści nauczania, wskazówki metodyczne oraz standardy dotyczące kadry i bazy dydaktycznej.

Istotnym elementem jest określenie w programie rodzaju i celu kształcenia, czasu trwania kursu, sposobu jego organizacji oraz sposobu sprawdzania efektów kształcenia. Dzięki temu program pełni funkcję szczegółowej podstawy prowadzenia kursu i oceny uzyskanych umiejętności. Uwzględnienie standardów dotyczących kadry i bazy dydaktycznej odnosi się również do warunków, w jakich kształcenie ma być realizowane.

Za opracowanie programu odpowiada zespół powołany przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych. W jego skład wchodzą funkcjonariusze posiadający kwalifikacje i doświadczenie zawodowe w zakresie ratownictwa medycznego oraz eksperci z doświadczeniem zawodowym i dorobkiem naukowym w zakresie medycyny ratunkowej i medycyny pola walki. Przepis łączy więc praktyczną znajomość ratownictwa z wiedzą ekspercką.

Ostatecznie program zatwierdza minister właściwy do spraw wewnętrznych, ale przed zatwierdzeniem musi zasięgnąć opinii ministra właściwego do spraw zdrowia. W praktyce oznacza to, że program jest przygotowywany przez określony zespół, podlega opiniowaniu i dopiero następnie uzyskuje formalne zatwierdzenie.-

Przepis określa, kto może prowadzić kurs kwalifikacyjny oraz jakie warunki organizacyjne i dydaktyczne musi zapewnić podmiot prowadzący. Kursy te prowadzą uczelnie kształcące na kierunku ratownictwo medyczne oraz CMKP, z zastrzeżeniem wynikającym z art. 33 ust. 2 pkt 6. Oznacza to, że krąg podmiotów wskazanych w przepisie jest określony przez rodzaj prowadzonej działalności dydaktycznej albo status CMKP, a jednocześnie podlega wskazanemu ograniczeniu.

Na podmioty prowadzące kurs nałożono trzy podstawowe obowiązki:

1. zapewnienie realizacji programu kursu kwalifikacyjnego,
2. zapewnienie kadry dydaktycznej posiadającej odpowiednie kwalifikacje,
3. zapewnienie bazy dydaktycznej dostosowanej do programu kursu kwalifikacyjnego.

Wymogi te dotyczą różnych aspektów prowadzenia kursu. Pierwszy odnosi się do wykonania programu, drugi do osób odpowiedzialnych za zajęcia, a trzeci do zaplecza potrzebnego do przeprowadzenia kształcenia. Wszystkie zostały wskazane łącznie, dlatego przepis obejmuje zarówno treść i organizację kursu, jak i kwalifikacje kadry oraz warunki lokalowe lub techniczne wykorzystywane w jego realizacji. W praktyce regulacja wyznacza minimalne warunki, które musi spełniać uczelnia albo CMKP prowadzące kurs kwalifikacyjny, oraz wskazuje, że odpowiedzialność za ich zapewnienie spoczywa na organizatorze kursu.

Przepis określa sposób formalnej oceny wniosku, o którym mowa w art. 97 ust. 1, oraz rolę zespołu ekspertów w opiniowaniu spełnienia przez podmiot warunków wskazanych w art. 95 pkt 1-5. Pierwszym etapem jest weryfikacja formalna dokonywana przez dyrektora CMKP. Obejmuje ona wniosek oraz dokumenty załączone zgodnie z art. 97 ust. 2 pkt 1.

Jeżeli we wniosku zostaną stwierdzone braki formalne, dyrektor CMKP wzywa do ich uzupełnienia. Termin na wykonanie tego wezwania wynosi 14 dni od dnia otrzymania wniosku. Niedotrzymanie tego terminu wiąże się z pozostawieniem sprawy bez rozpoznania, dlatego uzupełnienie braków jest warunkiem dalszego procedowania wniosku.

Do uzyskania opinii dotyczącej spełnienia warunków z art. 95 pkt 1-5 dyrektor CMKP powołuje zespół ekspertów. W jego skład wchodzą: przedstawiciele Krajowej Rady, dwóch ekspertów z zakresu ratownictwa medycznego zgłoszonych przez konsultanta krajowego w dziedzinie medycyny ratunkowej oraz przedstawiciel CMKP. Skład zespołu łączy więc udział reprezentantów wskazanych podmiotów z wiedzą specjalistyczną z zakresu ratownictwa medycznego.

Zespół opiniuje wnioski zależnie od potrzeby, jednak nie rzadziej niż raz na kwartał. Opinię przekazuje dyrektorowi CMKP niezwłocznie po jej sporządzeniu, nie później niż w ciągu 7 dni od tego dnia. Przepisy dopuszczają także opiniowanie w trybie obiegowym, z wykorzystaniem dostępnych systemów teleinformatycznych lub systemów łączności. Tweet.

Ratownictwo

Ratownictwo w przepisach

o zawodzie ratownika medycznego oraz samorządzie ratowników medycznych16 przepisów