Przerwanie przedawnienia

Przerwanie przedawnienia to zdarzenie określone w przepisach, które powoduje zakończenie dotychczasowego biegu terminu przedawnienia i rozpoczęcie go na nowo albo odroczenie rozpoczęcia nowego biegu do zakończenia określonego postępowania. Dotyczy przede wszystkim roszczeń cywilnoprawnych, ale występuje także w prawie pracy, prawie podatkowym i prawie wekslowym.

Przerwanie różni się od zawieszenia przedawnienia. Zawieszenie polega na czasowym wstrzymaniu biegu terminu, który po ustaniu przeszkody jest kontynuowany. Przerwanie co do zasady powoduje, że wcześniejszy okres nie jest uwzględniany, a termin biegnie od początku.

W prawie cywilnym do przerwania może dojść w szczególności wskutek czynności podjętej przed sądem lub innym właściwym organem w celu dochodzenia, ustalenia, zaspokojenia albo zabezpieczenia roszczenia. Skutek może wywołać również uznanie roszczenia przez osobę zobowiązaną. Jeżeli przerwanie nastąpiło w związku z postępowaniem, nowy bieg przedawnienia rozpoczyna się dopiero po jego zakończeniu. W innych przypadkach termin co do zasady biegnie na nowo bezpośrednio po zdarzeniu powodującym przerwanie.

Znaczenie przerwania zależy od rodzaju stosunku prawnego i liczby osób, których dotyczy. Przy zobowiązaniach solidarnych przerwanie przedawnienia wobec jednego dłużnika nie musi oddziaływać na pozostałych dłużników. Odmiennie może kształtować się sytuacja wierzycieli solidarnych, gdy przepisy wiążą skutek przerwania z całością zobowiązania. Szczególne reguły obowiązują także przy roszczeniach ze stosunku pracy, odpowiedzialności podatkowej osób trzecich oraz zobowiązaniach wekslowych.

W praktyce przerwanie przedawnienia może zachować możliwość skutecznego dochodzenia należności, ponieważ zapobiega upływowi terminu według dotychczasowego okresu. Samo wystąpienie określonego zdarzenia nie zawsze jednak powoduje taki skutek, decydują jego charakter, właściwość organu, cel czynności oraz regulacje odnoszące się do danego rodzaju roszczenia.