Przerwa w karze

Przerwa w karze to czasowe wstrzymanie wykonywania kary pozbawienia wolności wobec osoby, która już odbywa karę w zakładzie karnym. Nie oznacza darowania kary, jej skrócenia ani zakończenia postępowania wykonawczego. Po ustaniu przyczyny przerwy skazany powinien powrócić do odbywania kary, a niewykorzystana część kary co do zasady pozostaje do wykonania.

Instytucja ta należy do prawa karnego wykonawczego i jest uregulowana przede wszystkim w Kodeksie karnym wykonawczym. O przerwie rozstrzyga sąd penitencjarny, badając sytuację skazanego i przyczyny, na które się powołuje. Przerwa może mieć charakter:

• obligatoryjny, gdy wykonanie kary jest niemożliwe z powodu poważnej choroby lub innych ważnych okoliczności,
• fakultatywny, gdy przemawiają za nią ważne względy rodzinne lub osobiste.

W drugim przypadku sąd ocenia między innymi rzeczywiste znaczenie wskazanych okoliczności, ich pilność oraz to, czy czasowe opuszczenie zakładu karnego jest uzasadnione. Przerwa jest udzielana na oznaczony czas i może wiązać się z określonymi obowiązkami lub warunkami. W szczególności skazany powinien przestrzegać wyznaczonego terminu powrotu oraz innych postanowień decyzji sądu.

Okres przerwy służy rozwiązaniu sytuacji, których nie można odpowiednio zabezpieczyć podczas pobytu w zakładzie karnym, na przykład związanych ze stanem zdrowia, koniecznością zapewnienia opieki członkom rodziny albo innymi szczególnie istotnymi zdarzeniami osobistymi. Sam fakt udzielenia przerwy nie pozbawia skazanego statusu osoby odbywającej karę. Samowolne opuszczenie miejsca odbywania kary lub niepowrócenie po zakończeniu przerwy może prowadzić do odpowiedzialności karnej na zasadach określonych w Kodeksie karnym.