Kodeks cywilny

Art. 317 Kodeksu karnego (KK) jest przepisem, który reguluje stosowanie przepisów Kodeksu karnego wobec żołnierzy oraz pracowników wojska, a także innych osób w określonych przypadkach. Przepis ten pełni kluczową rolę w zapewnieniu spójności i jednolitości stosowania prawa karnego w kontekście wojskowym. Poniżej przedstawiam szczegółowy komentarz do tego artykułu.

### 1. Stosowanie przepisów części ogólnej i szczególnej Kodeksu karnego wobec żołnierzy

Pierwsze zdanie art. 317 KK stanowi, że przepisy części ogólnej i szczególnej Kodeksu karnego stosuje się do żołnierzy, chyba że część wojskowa zawiera przepisy odmienne. Oznacza to, że żołnierze podlegają ogólnym przepisom prawa karnego, chyba że przepisy wojskowe przewidują inne regulacje.

#### Przykład:
Jeżeli żołnierz popełni przestępstwo, które nie jest specyficznie uregulowane w części wojskowej Kodeksu karnego, zastosowanie będą miały przepisy ogólne i szczególne Kodeksu karnego. Natomiast, jeśli przestępstwo jest uregulowane w części wojskowej, to te przepisy mają pierwszeństwo.

### 2. Stosowanie przepisów art. 356-363 oraz przepisów ogólnych dotyczących żołnierzy do pracowników wojska

Drugie zdanie art. 317 KK rozszerza stosowanie przepisów art. 356-363 oraz przepisów ogólnych dotyczących żołnierzy na pracowników wojska. Przepisy te dotyczą m.in. przestępstw przeciwko obowiązkom służbowym oraz przestępstw przeciwko porządkowi wojskowemu.

#### Przykład:
Jeżeli pracownik wojska popełni przestępstwo określone w art. 356-363 KK, to przepisy te będą miały zastosowanie wobec niego w taki sam sposób, jak wobec żołnierzy. Dodatkowo, przepisy ogólne dotyczące żołnierzy, takie jak odpowiedzialność za nieprzestrzeganie rozkazów, będą stosowane odpowiednio do pracowników wojska.

### 3. Stosowanie przepisów części wojskowej do innych osób

Ostatnie zdanie art. 317 KK przewiduje możliwość stosowania przepisów części wojskowej także do innych osób, jeżeli ustawa tak stanowi. Oznacza to, że w pewnych sytuacjach przepisy wojskowe mogą być stosowane do osób, które nie są żołnierzami ani pracownikami wojska, jeśli przewiduje to ustawa.

#### Przykład:
Ustawa może przewidywać, że w określonych sytuacjach, np. w czasie stanu wojennego, przepisy wojskowe będą stosowane także do cywilów, którzy współpracują z wojskiem lub przebywają na terenach objętych działaniami wojskowymi.

### Podsumowanie

Art. 317 Kodeksu karnego jest kluczowym przepisem, który zapewnia spójność stosowania prawa karnego w kontekście wojskowym. Przepis ten określa, że żołnierze podlegają ogólnym przepisom Kodeksu karnego, chyba że przepisy wojskowe stanowią inaczej. Ponadto, rozszerza stosowanie przepisów dotyczących żołnierzy na pracowników wojska oraz przewiduje możliwość stosowania przepisów wojskowych do innych osób w określonych przypadkach. Dzięki temu przepisowi, prawo karne może być skutecznie stosowane w specyficznych warunkach wojskowych, zapewniając odpowiednią ochronę porządku prawnego.

Kodeks karny

Art. 20 Kodeksu karnego skarbowego (KKS) stanowi kluczowy przepis regulujący stosowanie przepisów Kodeksu karnego (KK) do przestępstw skarbowych. Przepis ten wprowadza zasadę, że do przestępstw skarbowych nie mają zastosowania przepisy części ogólnej oraz rozdziału XXXVIII Kodeksu karnego, z pewnymi wyjątkami określonymi w § 2.

#### § 1. Wyłączenie stosowania przepisów części ogólnej i rozdziału XXXVIII Kodeksu karnego

Zasadniczo, przepisy części ogólnej Kodeksu karnego oraz przepisy rozdziału XXXVIII (dotyczącego przestępstw przeciwko obrotowi gospodarczemu) nie mają zastosowania do przestępstw skarbowych. Wyłączenie to ma na celu zapewnienie odrębności regulacji dotyczących przestępstw skarbowych, które są specyficzne i wymagają szczególnego podejścia.

#### § 2. Wyjątki od wyłączenia

Jednakże, art. 20 § 2 KKS wprowadza szereg wyjątków, wskazując konkretne przepisy części ogólnej Kodeksu karnego, które mają odpowiednie zastosowanie do przestępstw skarbowych. Wyjątki te obejmują m.in.:

- **Art. 18 § 2 i 3 KK** - dotyczące form współudziału w przestępstwie.
- **Art. 19 KK** - dotyczący usiłowania.
- **Art. 20-24 KK** - dotyczące odpowiedzialności za przestępstwa popełnione przez osoby prawne i jednostki organizacyjne.
- **Art. 27 § 1 KK** - dotyczący eksperymentu, z zastrzeżeniem, że w przypadku przestępstw skarbowych dopuszczalny jest tylko eksperyment ekonomiczny lub techniczny.
- **Art. 40 § 1, art. 41, art. 43 § 2, art. 43c KK** - dotyczące środków karnych.
- **Art. 57, art. 58 § 1 i 2a, art. 60 § 1 i 2 KK** - dotyczące nadzwyczajnego złagodzenia kary.
- **Art. 62-63 KK** - dotyczące warunkowego zawieszenia wykonania kary.
- **Art. 66 § 1, art. 67-70 KK** - dotyczące warunkowego umorzenia postępowania.
- **Art. 72-77 KK** - dotyczące obowiązków i zakazów związanych z warunkowym umorzeniem postępowania.
- **Art. 78 § 1 i 3, art. 80 § 1 i 3 KK** - dotyczące przedawnienia karalności.
- **Art. 81-83 KK** - dotyczące zatarcia skazania.
- **Art. 85-89a KK** - dotyczące kar łącznych.
- **Art. 90, art. 93b-93g KK** - dotyczące środków zabezpieczających.
- **Art. 103 § 1, art. 106-108, art. 114-114a KK** - dotyczące przedawnienia wykonania kary i środków karnych.

#### Przepisy dotyczące żołnierzy

Dodatkowo, art. 20 KKS wskazuje, że do żołnierzy, którzy dopuścili się przestępstwa skarbowego, stosuje się odpowiednio także przepisy art. 318, 321, 322 § 1 i 3, 323, 324 § 1, 326-333, 335 oraz 336 Kodeksu karnego. Przepisy te dotyczą specyficznych kwestii związanych z odpowiedzialnością karną żołnierzy.

#### Odstąpienie od wymierzenia kary

W przypadku określonym w art. 21 § 3 Kodeksu karnego, sąd może także odstąpić od wymierzenia kary lub środka karnego wymienionego w art. 22 § 2 pkt 2, 3, 5 i 6 KKS, chyba że przepadek dotyczy przedmiotów określonych w art. 29 pkt 4 KKS.

#### Dobrowolność

Wymieniona w art. 23 Kodeksu karnego przesłanka „dobrowolności” nie ma zastosowania do przestępstw skarbowych. Oznacza to, że w kontekście przestępstw skarbowych nie można powoływać się na dobrowolne odstąpienie od popełnienia przestępstwa jako okoliczność łagodzącą.

#### Eksperyment

W przypadku określonym w art. 27 § 1 Kodeksu karnego, dopuszczalny eksperyment dotyczy tylko eksperymentu ekonomicznego lub technicznego. Oznacza to, że inne formy eksperymentów nie są dopuszczalne w kontekście przestępstw skarbowych.

#### Przepisy dotyczące osób wymienionych w art. 53 § 36 KKS

Przepisy części ogólnej Kodeksu karnego, wymienione w § 2 oraz w art. 21 § 3, art. 26 § 4, art. 40 § 1 i art. 45, stosuje się odpowiednio także do osób wymienionych w art. 53 § 36 KKS, które dopuściły się przestępstwa skarbowego, chyba że część wojskowa Kodeksu karnego zawiera odmienne przepisy ogólne.

### Podsumowanie

Art. 20 Kodeksu karnego skarbowego wprowadza istotne wyłączenia i wyjątki dotyczące stosowania przepisów Kodeksu karnego do przestępstw skarbowych. Przepis ten zapewnia, że specyfika przestępstw skarbowych jest odpowiednio uwzględniona, jednocześnie umożliwiając stosowanie niektórych przepisów części ogólnej Kodeksu karnego w odpowiednich przypadkach.

Kodeks karny skarbowy

Kodeks karny wykonawczy

Art. 480^1 Kodeksu postępowania cywilnego (k.p.c.) wprowadza istotne regulacje dotyczące wydawania nakazu zapłaty oraz dalszego postępowania w przypadku jego uchylenia lub braku podstaw do jego wydania. Poniżej przedstawiam szczegółowy komentarz do tego przepisu.

### 1. Nakaz zapłaty

Nakaz zapłaty jest szczególną formą orzeczenia sądowego, które może być wydane w postępowaniu nakazowym lub upominawczym. Art. 480^1 k.p.c. stanowi, że sąd wydaje nakaz zapłaty, jeżeli powód dochodzi roszczenia pieniężnego albo świadczenia innych rzeczy zamiennych. Oznacza to, że nakaz zapłaty może być wydany zarówno w przypadku roszczeń pieniężnych, jak i roszczeń dotyczących rzeczy zamiennych, takich jak towary określone co do gatunku.

### 2. Przypadki szczególne

Przepis ten przewiduje również możliwość wydania nakazu zapłaty w innych przypadkach, jeżeli przepis szczególny tak stanowi. Oznacza to, że ustawodawca może wprowadzić dodatkowe regulacje, które pozwalają na wydanie nakazu zapłaty w sytuacjach nieobjętych ogólnymi zasadami.

### 3. Utrata mocy lub uchylenie nakazu zapłaty

W przypadku utraty mocy lub uchylenia nakazu zapłaty, sąd rozpoznaje sprawę według przepisów ogólnych lub w postępowaniu odrębnym właściwym dla danej sprawy. Oznacza to, że sprawa wraca do standardowego trybu postępowania cywilnego, chyba że przepisy szczególne przewidują inny skutek.

### 4. Brak podstaw do wydania nakazu zapłaty

Jeżeli sąd stwierdzi brak podstaw do wydania nakazu zapłaty, również rozpoznaje sprawę według przepisów ogólnych lub w postępowaniu odrębnym właściwym dla danej sprawy. W praktyce oznacza to, że sprawa nie kończy się na etapie postępowania nakazowego, ale przechodzi do dalszego rozpoznania.

### 5. Przepisy szczególne

Przepis szczególny może przewidywać inny skutek niż rozpoznanie sprawy według przepisów ogólnych. Przykładem może być umorzenie postępowania. W takich przypadkach sąd jest zobowiązany do stosowania się do tych przepisów szczególnych.

### Podsumowanie

Art. 480^1 k.p.c. wprowadza jasne zasady dotyczące wydawania nakazu zapłaty oraz dalszego postępowania w przypadku jego uchylenia lub braku podstaw do jego wydania. Przepis ten zapewnia elastyczność w postępowaniu sądowym, umożliwiając sądowi dostosowanie trybu postępowania do specyfiki danej sprawy. Jednocześnie, poprzez odwołanie do przepisów szczególnych, umożliwia ustawodawcy wprowadzenie dodatkowych regulacji, które mogą wpływać na przebieg postępowania.

Kodeks postępowania cywilnego

Kodeks pracy

Art. 48 Kodeksu wykroczeń (KW) stanowi kluczowy przepis, który reguluje stosowanie przepisów części ogólnej Kodeksu wykroczeń do wykroczeń przewidzianych w innych ustawach. Przepis ten ma fundamentalne znaczenie dla spójności i jednolitości systemu prawa wykroczeń w Polsce.

### Treść przepisu:
„Przepisy części ogólnej Kodeksu wykroczeń stosuje się do wykroczeń przewidzianych w innych ustawach, jeżeli ustawy te nie zawierają przepisów odmiennych.”

### Analiza przepisu:

1. **Zasada subsydiarności**:
   Art. 48 KW wprowadza zasadę subsydiarności przepisów części ogólnej Kodeksu wykroczeń. Oznacza to, że przepisy te mają zastosowanie do wykroczeń określonych w innych ustawach, o ile te ustawy nie zawierają własnych, odmiennych regulacji. Jest to mechanizm zapewniający spójność prawną, który zapobiega lukom prawnym i zapewnia jednolite stosowanie prawa.

2. **Część ogólna Kodeksu wykroczeń**:
   Część ogólna Kodeksu wykroczeń zawiera fundamentalne zasady dotyczące odpowiedzialności za wykroczenia, takie jak zasady odpowiedzialności, okoliczności wyłączające odpowiedzialność, zasady wymiaru kary, przedawnienie, itp. Dzięki art. 48 KW, te zasady mają zastosowanie również do wykroczeń przewidzianych w innych ustawach, co zapewnia jednolitość i przewidywalność systemu prawnego.

3. **Odmienne przepisy w innych ustawach**:
   Ustawodawca przewidział możliwość, że inne ustawy mogą zawierać przepisy odmienne od tych zawartych w części ogólnej Kodeksu wykroczeń. W takim przypadku, przepisy tych ustaw mają pierwszeństwo. Jest to wyraz autonomii legislacyjnej, która pozwala na dostosowanie regulacji do specyfiki określonych dziedzin prawa.

4. **Praktyczne znaczenie**:
   W praktyce, art. 48 KW ma istotne znaczenie dla organów ścigania, sądów oraz innych podmiotów stosujących prawo. Dzięki temu przepisowi, w przypadku braku szczególnych regulacji w innych ustawach, można sięgnąć do sprawdzonych i ugruntowanych zasad zawartych w części ogólnej Kodeksu wykroczeń. To z kolei ułatwia proces stosowania prawa i zapewnia jego spójność.

### Przykłady zastosowania:
- **Ustawa o ochronie środowiska**: Jeśli ustawa ta przewiduje określone wykroczenia, ale nie reguluje szczegółowo zasad odpowiedzialności, zastosowanie znajdą przepisy części ogólnej Kodeksu wykroczeń.
- **Ustawa o ruchu drogowym**: W przypadku wykroczeń drogowych, jeśli ustawa nie zawiera odmiennych przepisów dotyczących np. przedawnienia, zastosowanie będą miały przepisy Kodeksu wykroczeń.

### Podsumowanie:
Art. 48 Kodeksu wykroczeń pełni funkcję integracyjną w systemie prawa wykroczeń, zapewniając spójność i jednolitość stosowania przepisów. Dzięki niemu, przepisy części ogólnej Kodeksu wykroczeń mają zastosowanie do wykroczeń przewidzianych w innych ustawach, chyba że te ustawy zawierają własne, odmienne regulacje. Jest to mechanizm, który ułatwia stosowanie prawa i zapewnia jego przewidywalność, co jest kluczowe dla prawidłowego funkcjonowania systemu prawnego.

Kodeks wykroczeń (kw)

Art. 66a ustawy o finansach publicznych reguluje kwestie przedawnienia zobowiązań do zwrotu środków finansowych, które zostały przyznane w ramach różnych funduszy unijnych. Przepis ten jest kluczowy dla beneficjentów środków unijnych, jak również dla organów administracji publicznej odpowiedzialnych za zarządzanie tymi funduszami.

#### Przedawnienie zobowiązań

Zgodnie z art. 66a, zobowiązanie do zwrotu środków przedawnia się z upływem 5 lat. Termin ten liczy się od dnia, w którym decyzja o zwrocie środków stała się ostateczna, albo od dnia wypłaty salda końcowego, w zależności od tego, który z tych terminów nastąpi później.

#### Decyzje administracyjne

Przepis odnosi się do dwóch rodzajów decyzji administracyjnych:
1. Decyzji, o której mowa w art. 189 ust. 3b ustawy o finansach publicznych.
2. Decyzji, o której mowa w art. 207 ust. 9 tej samej ustawy.

Obie te decyzje dotyczą sytuacji, w których beneficjent środków unijnych jest zobowiązany do ich zwrotu z powodu nieprawidłowości w ich wykorzystaniu.

#### Wypłata salda

Przepis odnosi się również do wypłaty salda końcowego, o którym mowa w różnych rozporządzeniach unijnych, w tym:
- Art. 100 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1060.
- Art. 89 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006.
- Art. 86 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1198/2006.
- Art. 141 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013.

Wypłata salda końcowego jest momentem, od którego liczy się termin przedawnienia, jeżeli nastąpi później niż ostateczność decyzji administracyjnej.

#### Przepisy odpowiednie

Art. 66a ust. 2 stanowi, że przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio do środków, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 2 ustawy o finansach publicznych. Oznacza to, że zasady przedawnienia określone w ust. 1 mają zastosowanie również do innych środków finansowych, które są wymienione w art. 5 ust. 3 pkt 2.

### Znaczenie praktyczne

Przepis ten ma istotne znaczenie praktyczne zarówno dla beneficjentów środków unijnych, jak i dla organów administracji publicznej. Dla beneficjentów oznacza to, że po upływie 5 lat od określonych zdarzeń nie będą już zobowiązani do zwrotu środków. Dla organów administracji publicznej przepis ten wyznacza ramy czasowe, w których mogą dochodzić zwrotu środków.

### Podsumowanie

Art. 66a ustawy o finansach publicznych wprowadza jasne zasady dotyczące przedawnienia zobowiązań do zwrotu środków unijnych. Przepis ten jest kluczowy dla zapewnienia pewności prawnej zarówno dla beneficjentów, jak i dla organów administracji publicznej. Warto zwrócić uwagę na różne momenty, od których liczy się termin przedawnienia, co może mieć istotne znaczenie w praktyce.

o finansach publicznych

Art. 84 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pełni istotną funkcję w kontekście legislacyjnym, zapewniając ciągłość prawną i eliminując potencjalne luki prawne, które mogłyby powstać w wyniku uchylenia wcześniejszych przepisów.

Komentarz do artykułu 84 można podzielić na kilka kluczowych aspektów:

1. **Zasada Kontynuacji Prawnej**:
   Artykuł ten wprowadza zasadę kontynuacji prawnej, która jest niezbędna w procesie legislacyjnym. Uchylenie przepisów starej ustawy i wprowadzenie nowych przepisów mogłoby prowadzić do sytuacji, w której pewne kwestie prawne nie byłyby uregulowane. Artykuł 84 zapobiega takim sytuacjom, wskazując, że w przypadku odwołań do uchylonych przepisów, należy stosować odpowiednie przepisy nowej ustawy.

2. **Eliminacja Luk Prawnych**:
   Przepisy prawa muszą być spójne i kompletne, aby mogły być skutecznie stosowane. Artykuł 84 eliminuje ryzyko powstania luk prawnych, które mogłyby wyniknąć z odwołań do przepisów uchylonych. Dzięki temu, nawet jeśli w innych aktach prawnych pojawiają się odniesienia do przepisów uchylonej ustawy, są one automatycznie zastępowane odpowiednimi przepisami nowej ustawy.

3. **Przejrzystość i Pewność Prawa**:
   Przepis ten zwiększa przejrzystość i pewność prawa. Adresaci norm prawnych, w tym organy administracji publicznej, inwestorzy oraz obywatele, mają jasność co do tego, jakie przepisy są stosowane w danej sytuacji. To z kolei ułatwia procesy administracyjne i sądowe, minimalizując ryzyko interpretacyjnych niejasności.

4. **Technika Legislacyjna**:
   Artykuł 84 jest przykładem dobrej techniki legislacyjnej, która uwzględnia konieczność zapewnienia ciągłości prawnej. Wprowadzenie takiego przepisu jest standardową praktyką w sytuacjach, gdy dochodzi do uchylenia i zastąpienia całych ustaw lub ich istotnych części.

5. **Zakres Stosowania**:
   Warto również zwrócić uwagę na zakres stosowania tego artykułu. Dotyczy on sytuacji, w których inne przepisy prawa odwołują się do przepisów uchylonej ustawy lub ogólnie do przepisów tej ustawy. W takich przypadkach, zamiast uchylonych przepisów, stosuje się odpowiednie przepisy nowej ustawy. Jest to istotne dla prawidłowego funkcjonowania systemu prawnego, ponieważ zapewnia, że wszystkie odwołania do przepisów są aktualne i zgodne z obowiązującym stanem prawnym.

Podsumowując, artykuł 84 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest kluczowym elementem zapewniającym spójność i ciągłość prawną w kontekście zmian legislacyjnych. Dzięki niemu system prawny jest bardziej przejrzysty i funkcjonalny, co ma bezpośrednie przełożenie na efektywność jego stosowania.

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

Art. 341 Ordynacji podatkowej stanowi kluczowy przepis, który ma na celu ujednolicenie i uporządkowanie stosowania przepisów dotyczących zobowiązań podatkowych. Przepis ten wskazuje, że w sytuacjach, gdy inne przepisy prawne odwołują się do „ustawy o zobowiązaniach podatkowych” lub ogólnie do przepisów dotyczących zobowiązań podatkowych, należy stosować przepisy działu III Ordynacji podatkowej.

Komentarz do Art. 341 Ordynacji podatkowej:

1. **Cel przepisu**:
   - Art. 341 ma na celu zapewnienie spójności i jednolitości w stosowaniu przepisów dotyczących zobowiązań podatkowych. Wprowadza on jasność prawną, eliminując ewentualne niejasności wynikające z odwołań do przepisów, które mogą być różnie interpretowane.

2. **Zakres stosowania**:
   - Przepis ten ma zastosowanie w sytuacjach, gdy inne akty prawne, zarówno ustawy, jak i rozporządzenia, odwołują się do „ustawy o zobowiązaniach podatkowych” lub ogólnie do przepisów dotyczących zobowiązań podatkowych. W takich przypadkach należy stosować przepisy działu III Ordynacji podatkowej, który reguluje zobowiązania podatkowe.

3. **Dział III Ordynacji podatkowej**:
   - Dział III Ordynacji podatkowej obejmuje przepisy dotyczące powstawania, ustalania, wygasania oraz zabezpieczania zobowiązań podatkowych. Zawiera on szczegółowe regulacje dotyczące m.in. momentu powstania zobowiązania podatkowego, terminów płatności, odsetek za zwłokę, ulg w spłacie zobowiązań oraz zabezpieczeń wykonania zobowiązań podatkowych.

4. **Praktyczne znaczenie**:
   - Dzięki Art. 341, podatnicy oraz organy podatkowe mają jasność co do tego, które przepisy należy stosować w przypadku odwołań do zobowiązań podatkowych. Przepis ten eliminuje ryzyko stosowania przepisów, które mogłyby być sprzeczne lub niezgodne z aktualnym stanem prawnym.

5. **Konsekwencje prawne**:
   - Niezastosowanie się do Art. 341 i stosowanie przepisów innych niż te zawarte w dziale III Ordynacji podatkowej może prowadzić do błędów w interpretacji i stosowaniu prawa podatkowego. Może to skutkować nieprawidłowym ustaleniem zobowiązań podatkowych, co z kolei może prowadzić do sporów podatkowych i konieczności ich rozstrzygania przed organami podatkowymi lub sądami administracyjnymi.

Podsumowując, Art. 341 Ordynacji podatkowej pełni istotną rolę w systemie prawa podatkowego, zapewniając jednolitość i spójność w stosowaniu przepisów dotyczących zobowiązań podatkowych. Jest to przepis, który ma na celu ułatwienie zarówno podatnikom, jak i organom podatkowym prawidłowego stosowania prawa.

Ordynacja podatkowa

Prawo o stowarzyszeniach

Przepis ustanawia zasadę uzupełniania regulacji dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy w zakładach graficznych. Jeżeli dane zagadnienie nie zostało opisane w tym rozporządzeniu, należy stosować przepisy ogólne dotyczące bezpieczeństwa i higieny pracy. Oznacza to, że brak szczegółowej regulacji w przepisach odnoszących się do zakładów graficznych nie oznacza braku obowiązujących zasad. W takiej sytuacji zastosowanie znajdują odpowiednie przepisy ogólne.

Przepisy ogólne

Przepisy ogólne w przepisach

Kodeks cywilny2 przepisy

Kodeks karny1 przepis

Kodeks karny skarbowy1 przepis

Kodeks karny wykonawczy1 przepis

Kodeks postępowania cywilnego2 przepisy

Kodeks pracy1 przepis

Kodeks wykroczeń (kw)1 przepis

o finansach publicznych1 przepis

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym1 przepis

Ordynacja podatkowa1 przepis

Prawo o stowarzyszeniach1 przepis

w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy w zakładach graficznych.1 przepis