Art. 121a Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.) wprowadza zasadę odpowiedniego stosowania przepisów art. 117-121 k.p.a. do ugody zawartej przed mediatorem. Aby w pełni zrozumieć znaczenie tego przepisu, należy przyjrzeć się zarówno jego treści, jak i kontekstowi, w jakim został wprowadzony.

**1. Kontekst normatywny:**

Przepisy art. 117-121 k.p.a. regulują kwestie związane z ugodą administracyjną, w tym jej zawarcie, treść, zatwierdzenie przez organ administracji publicznej oraz skutki prawne. Wprowadzenie art. 121a k.p.a. ma na celu rozszerzenie tych regulacji na ugody zawierane w ramach mediacji, co jest zgodne z ogólną tendencją do promowania alternatywnych metod rozwiązywania sporów (ADR).

**2. Mediacja w postępowaniu administracyjnym:**

Mediacja jest jednym z narzędzi ADR, które umożliwia stronom sporu osiągnięcie porozumienia przy udziale neutralnej osoby trzeciej - mediatora. W postępowaniu administracyjnym mediacja może być szczególnie przydatna w sytuacjach, gdzie istnieje możliwość osiągnięcia kompromisu, a strony są gotowe do współpracy.

**3. Odpowiednie stosowanie przepisów:**

Art. 121a k.p.a. nakazuje odpowiednie stosowanie przepisów art. 117-121 k.p.a. do ugody zawartej przed mediatorem. Oznacza to, że przepisy te nie są stosowane wprost, ale z uwzględnieniem specyfiki mediacji. W praktyce oznacza to, że:

- **Art. 117 k.p.a.** dotyczący zawarcia ugody administracyjnej będzie miał zastosowanie do ugody zawartej przed mediatorem, z uwzględnieniem roli mediatora jako osoby wspierającej strony w osiągnięciu porozumienia.
- **Art. 118 k.p.a.** dotyczący treści ugody będzie miał zastosowanie do ugody mediacyjnej, przy czym mediator może pomóc stronom w sformułowaniu postanowień ugody w sposób jasny i precyzyjny.
- **Art. 119 k.p.a.** dotyczący zatwierdzenia ugody przez organ administracji publicznej będzie miał zastosowanie do ugody mediacyjnej, co oznacza, że ugoda taka musi być zatwierdzona przez właściwy organ, aby nabrała mocy prawnej.
- **Art. 120 k.p.a.** dotyczący skutków prawnych ugody będzie miał zastosowanie do ugody mediacyjnej, co oznacza, że ugoda taka będzie miała moc prawną równą decyzji administracyjnej.
- **Art. 121 k.p.a.** dotyczący możliwości uchylenia lub zmiany ugody będzie miał zastosowanie do ugody mediacyjnej, co oznacza, że ugoda taka może być uchylona lub zmieniona na zasadach określonych w tym przepisie.

**4. Znaczenie praktyczne:**

Wprowadzenie art. 121a k.p.a. ma istotne znaczenie praktyczne, ponieważ umożliwia stronom postępowania administracyjnego korzystanie z mediacji jako efektywnego narzędzia rozwiązywania sporów. Mediacja może przyczynić się do szybszego i mniej konfliktowego zakończenia postępowania, co jest korzystne zarówno dla stron, jak i dla organów administracji publicznej.

**5. Podsumowanie:**

Art. 121a k.p.a. wprowadza zasadę odpowiedniego stosowania przepisów dotyczących ugody administracyjnej do ugody zawartej przed mediatorem. Przepis ten promuje mediację jako alternatywną metodę rozwiązywania sporów w postępowaniu administracyjnym, co może przyczynić się do zwiększenia efektywności i sprawiedliwości postępowania. W praktyce oznacza to, że ugody mediacyjne będą miały podobny status prawny jak ugody administracyjne, pod warunkiem ich zatwierdzenia przez właściwy organ administracji publicznej.

Kodeks postępowania administracyjnego

Art. 64 Kodeksu postępowania administracyjnego (KPA) reguluje kwestie formalne związane z podaniami składanymi do organów administracji publicznej. Przepis ten ma na celu zapewnienie, że podania będą kompletne i zawierały wszystkie niezbędne informacje, co umożliwi ich prawidłowe rozpatrzenie. Komentarz do tego artykułu można podzielić na dwie główne części, odpowiadające dwóm różnym sytuacjom opisanym w przepisie.

### 1. Brak adresu wnoszącego

Pierwsza część art. 64 KPA odnosi się do sytuacji, gdy w podaniu nie wskazano adresu wnoszącego i nie ma możliwości ustalenia tego adresu na podstawie posiadanych danych. W takim przypadku podanie pozostawia się bez rozpoznania.

#### Komentarz:
- **Znaczenie adresu**: Adres wnoszącego jest kluczowym elementem podania, ponieważ umożliwia organowi administracji publicznej kontakt z wnoszącym, przesyłanie korespondencji oraz informowanie o dalszym toku postępowania.
- **Brak możliwości ustalenia adresu**: Przepis ten zakłada, że organ administracji publicznej powinien podjąć próbę ustalenia adresu wnoszącego na podstawie posiadanych danych. Jeśli jednak nie jest to możliwe, podanie nie może być rozpatrzone.
- **Skutek prawny**: Pozostawienie podania bez rozpoznania oznacza, że organ administracji publicznej nie podejmuje żadnych działań w sprawie, co może skutkować brakiem możliwości realizacji praw lub interesów wnoszącego.

### 2. Inne braki formalne

Druga część art. 64 KPA dotyczy sytuacji, gdy podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa. W takim przypadku organ administracji publicznej ma obowiązek wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.

#### Komentarz:
- **Inne wymagania formalne**: Mogą to być różne braki, takie jak brak podpisu, niewłaściwe oznaczenie organu, brak wymaganych załączników itp.
- **Wezwanie do usunięcia braków**: Organ administracji publicznej musi poinformować wnoszącego o brakach formalnych i wyznaczyć termin na ich usunięcie. Termin ten nie może być krótszy niż siedem dni, co daje wnoszącemu realną możliwość dokonania wymaganych uzupełnień.
- **Pouczenie o skutkach nieusunięcia braków**: Wezwanie musi zawierać pouczenie o skutkach nieusunięcia braków, czyli o pozostawieniu podania bez rozpoznania. Jest to istotne z punktu widzenia ochrony praw wnoszącego, który musi być świadomy konsekwencji swojego działania lub zaniechania.
- **Skutek prawny**: Jeśli wnoszący nie usunie braków w wyznaczonym terminie, podanie pozostaje bez rozpoznania, co oznacza, że organ administracji publicznej nie podejmuje dalszych działań w sprawie.

### Podsumowanie

Art. 64 KPA pełni ważną funkcję w zapewnieniu prawidłowego przebiegu postępowania administracyjnego. Przepis ten chroni zarówno interesy organów administracji publicznej, jak i wnoszących podania, poprzez zapewnienie, że podania będą kompletne i zawierały wszystkie niezbędne informacje do ich rozpatrzenia. Jednocześnie przepis ten wprowadza mechanizmy ochronne dla wnoszących, takie jak obowiązek wezwania do usunięcia braków i pouczenia o skutkach ich nieusunięcia, co ma na celu zapewnienie, że wnoszący będą mieli realną możliwość naprawienia swoich błędów.

Kodeks postępowania cywilnego

Art. 86 Kodeksu pracy reguluje fundamentalne zasady dotyczące wypłaty wynagrodzenia pracownikom. Przepis ten ma na celu zapewnienie przejrzystości i pewności w zakresie realizacji zobowiązań płacowych pracodawcy wobec pracowników. Poniżej przedstawiam szczegółowy komentarz do tego artykułu.

### Miejsce, termin i czas wypłaty wynagrodzenia

Przepis ten nakłada na pracodawcę obowiązek wypłaty wynagrodzenia w miejscu, terminie i czasie określonych w regulaminie pracy lub w innych przepisach prawa pracy. Oznacza to, że pracodawca musi przestrzegać ustalonych zasad dotyczących wypłaty wynagrodzenia, które mogą być zawarte w regulaminie pracy, układzie zbiorowym pracy, indywidualnej umowie o pracę lub innych przepisach prawa pracy.

### Forma wypłaty wynagrodzenia

Art. 86 Kodeksu pracy stanowi, że wynagrodzenie powinno być wypłacane w formie pieniężnej. Jest to zasada ogólna, która ma na celu zapewnienie pracownikowi swobodnego dysponowania swoim wynagrodzeniem. Przepis dopuszcza jednak częściowe spełnienie wynagrodzenia w innej formie niż pieniężna, ale tylko wtedy, gdy przewidują to ustawowe przepisy prawa pracy lub układ zbiorowy pracy. Przykładem może być świadczenie w naturze, które jest dopuszczalne w niektórych sektorach gospodarki.

### Wypłata na rachunek płatniczy

Zgodnie z art. 86 Kodeksu pracy, wynagrodzenie powinno być wypłacane na wskazany przez pracownika rachunek płatniczy. Jest to rozwiązanie, które ma na celu ułatwienie i przyspieszenie procesu wypłaty wynagrodzenia oraz zwiększenie bezpieczeństwa finansowego pracownika. Pracownik ma jednak prawo złożyć wniosek o wypłatę wynagrodzenia do rąk własnych. Wniosek ten może być złożony w postaci papierowej lub elektronicznej, co daje pracownikowi elastyczność w wyborze formy komunikacji z pracodawcą.

### Wnioski praktyczne

1. **Pracodawcy** powinni dokładnie określić w regulaminie pracy miejsce, termin i czas wypłaty wynagrodzenia, aby uniknąć nieporozumień i potencjalnych sporów z pracownikami.
2. **Pracownicy** powinni być świadomi swoich praw dotyczących formy i sposobu wypłaty wynagrodzenia. W przypadku chęci otrzymywania wynagrodzenia do rąk własnych, powinni złożyć odpowiedni wniosek.
3. **Obie strony** powinny dążyć do jasnej komunikacji i przestrzegania ustalonych zasad, aby zapewnić sprawne i zgodne z prawem realizowanie zobowiązań płacowych.

Podsumowując, art. 86 Kodeksu pracy jest kluczowym przepisem, który reguluje zasady wypłaty wynagrodzenia, zapewniając pracownikom odpowiednie zabezpieczenie ich praw oraz nakładając na pracodawców obowiązek przestrzegania określonych procedur.

Kodeks pracy

Art. 16 Kodeksu wykroczeń wprowadza instytucję stanu wyższej konieczności, która jest jedną z okoliczności wyłączających odpowiedzialność za wykroczenie. Przepis ten ma na celu ochronę osób, które w sytuacji bezpośredniego zagrożenia podejmują działania mające na celu uchylenie tego zagrożenia, nawet jeśli w wyniku tych działań dochodzi do naruszenia prawa.

### Warunki zastosowania stanu wyższej konieczności

1. **Bezpośrednie niebezpieczeństwo**: Przede wszystkim, działanie musi być podjęte w celu uchylenia bezpośredniego niebezpieczeństwa grożącego dobru chronionemu prawem. Bezpośredniość niebezpieczeństwa oznacza, że zagrożenie jest realne i natychmiastowe, a jego skutki mogą nastąpić w krótkim czasie.

2. **Brak możliwości uniknięcia niebezpieczeństwa w inny sposób**: Kolejnym warunkiem jest brak możliwości uniknięcia niebezpieczeństwa w inny sposób. Oznacza to, że osoba działająca w stanie wyższej konieczności nie ma alternatywnych, legalnych środków do uchylenia zagrożenia.

3. **Proporcjonalność dóbr**: Dobro poświęcone nie może przedstawiać wartości oczywiście większej niż dobro ratowane. Jest to kluczowy element oceny, czy działanie było proporcjonalne. Przykładowo, nie można poświęcić życia ludzkiego w celu ratowania mienia o niewielkiej wartości.

### Wyjątek od zastosowania stanu wyższej konieczności

Przepis § 1 art. 16 nie ma zastosowania, gdy sprawca poświęca dobro, które ma szczególny obowiązek chronić nawet z narażeniem się na niebezpieczeństwa osobiste. Dotyczy to sytuacji, w których osoba ma prawny obowiązek ochrony określonego dobra, niezależnie od ryzyka dla siebie. Przykładem mogą być funkcjonariusze służb ratunkowych, którzy mają obowiązek ratowania życia i zdrowia innych osób, nawet jeśli wiąże się to z narażeniem własnego życia.

### Praktyczne zastosowanie

W praktyce, ocena, czy działanie mieści się w granicach stanu wyższej konieczności, jest często skomplikowana i wymaga analizy konkretnego przypadku. Sąd musi ocenić, czy wszystkie przesłanki zostały spełnione, a także czy działanie było proporcjonalne i konieczne w danej sytuacji.

### Podsumowanie

Art. 16 Kodeksu wykroczeń stanowi ważny mechanizm ochrony osób, które w sytuacjach kryzysowych podejmują działania mające na celu ochronę dóbr prawnych. Jednocześnie, przepis ten wprowadza istotne ograniczenia, aby zapobiec nadużyciom i zapewnić, że działania podejmowane w stanie wyższej konieczności są rzeczywiście uzasadnione i proporcjonalne.

Kodeks wykroczeń (kw)

Art. 58 ustawy o finansach publicznych reguluje kwestie związane z umarzaniem, odraczaniem terminów oraz rozkładaniem na raty spłat należności Skarbu Państwa i innych jednostek sektora finansów publicznych. Przepis ten określa, które organy są uprawnione do podejmowania takich decyzji oraz w jakiej formie powinny być one dokonywane.

#### Uprawnione organy

1. **Minister właściwy do spraw aktywów państwowych** - jest uprawniony do umarzania, odraczania terminów oraz rozkładania na raty należności Skarbu Państwa wynikających ze stosunków prawnych, w zakresie których jest on właściwy.

2. **Wojewoda** - posiada kompetencje w odniesieniu do należności Skarbu Państwa wynikających z realizowanych przez niego zadań z zakresu wykonywania uprawnień przysługujących Skarbowi Państwa.

3. **Kierownik państwowej jednostki budżetowej** - może podejmować decyzje w odniesieniu do należności przypadających tej jednostce budżetowej, pod warunkiem że wartość należności głównej nie przekracza 40 000 zł.

4. **Dysponent państwowego funduszu celowego** - jest uprawniony do podejmowania decyzji w odniesieniu do należności tego funduszu.

5. **Dysponent części budżetowej** - ma kompetencje w pozostałych przypadkach, które nie są objęte kompetencjami wyżej wymienionych organów.

#### Forma i podstawy prawne

Decyzje o umorzeniu należności, odroczeniu terminu spłaty lub rozłożeniu płatności na raty muszą być dokonywane w formie pisemnej i na podstawie przepisów prawa cywilnego. W szczególnych przypadkach, określonych w art. 56 ust. 1 pkt 1, 2 i 4, umorzenie należności następuje w formie jednostronnego oświadczenia woli. W przypadku, o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 3, umorzenie może nastąpić w formie jednostronnego oświadczenia woli, jeżeli uzyskanie oświadczenia woli dłużnika jest niemożliwe albo znacznie utrudnione.

#### Odsetki i inne należności uboczne

Przepisy dotyczące umarzania, odraczania i rozkładania na raty spłat należności głównych stosuje się odpowiednio do odsetek oraz innych należności ubocznych.

#### Wyjątki

Przepisów art. 58 oraz art. 55-57 nie stosuje się do należności, w przypadku których odrębne przepisy regulują umarzanie, odraczanie terminów spłaty lub rozkładanie na raty spłaty tych należności.

#### Należności o niskiej wartości

Dysponent części budżetowej lub dysponent państwowego funduszu celowego może wyrazić zgodę na niedochodzenie należności budżetu państwa o charakterze cywilnoprawnym, której kwota wraz z odsetkami nie przekracza 100 zł. W przypadku należności z tytułu rekompensaty, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych, decyzja o niedochodzeniu należności może być podjęta, jeżeli jej kwota jest równa świadczeniu pieniężnemu w rozumieniu tej ustawy albo większa od tego świadczenia.

#### Agencje wykonawcze

Agencje wykonawcze mogą nie dochodzić należności z tytułu rekompensaty, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych, jeżeli jej kwota jest równa świadczeniu pieniężnemu w rozumieniu tej ustawy albo większa od tego świadczenia.

### Podsumowanie

Art. 58 ustawy o finansach publicznych precyzyjnie określa kompetencje różnych organów w zakresie umarzania, odraczania i rozkładania na raty należności Skarbu Państwa oraz innych jednostek sektora finansów publicznych. Przepis ten wprowadza również mechanizmy umożliwiające elastyczne zarządzanie należnościami o niskiej wartości, co może przyczynić się do efektywniejszego zarządzania finansami publicznymi.

o finansach publicznych

o Krajowym Rejestrze Sądowym

Art. 22 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów reguluje kwestie związane z wygaśnięciem decyzji dotyczących koncentracji przedsiębiorstw, jeśli koncentracja nie zostanie dokonana w określonym terminie. Przepis ten ma na celu zapewnienie, że decyzje dotyczące koncentracji są realizowane w odpowiednim czasie, co jest kluczowe dla utrzymania konkurencyjności na rynku.

#### 1. Wygaśnięcie decyzji

Zgodnie z art. 22, decyzje wydane na podstawie art. 18, art. 19 ust. 1 lub art. 20 ust. 2 wygasają, jeżeli koncentracja nie zostanie dokonana w terminie 2 lat od dnia ich wydania. Oznacza to, że przedsiębiorcy mają określony czas na realizację koncentracji, po upływie którego decyzja traci swoją moc prawną. Jest to mechanizm, który zapobiega sytuacjom, w których przedsiębiorcy zwlekają z realizacją koncentracji, co mogłoby prowadzić do niepewności na rynku.

#### 2. Możliwość przedłużenia terminu

Przepis przewiduje możliwość przedłużenia terminu na dokonanie koncentracji o dodatkowy rok. Przedłużenie to jest możliwe na wniosek przedsiębiorcy uczestniczącego w koncentracji, który musi zostać złożony nie później niż 30 dni przed upływem pierwotnego terminu. Warunkiem przedłużenia jest wykazanie przez przedsiębiorcę, że nie nastąpiła zmiana okoliczności, która mogłaby spowodować istotne ograniczenie konkurencji na rynku.

#### 3. Postępowanie wyjaśniające

Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (UOKiK) ma prawo przeprowadzić postępowanie wyjaśniające przed wydaniem postanowienia o przedłużeniu terminu. Postępowanie to ma na celu zweryfikowanie, czy rzeczywiście nie doszło do zmiany okoliczności, które mogłyby wpłynąć na konkurencję na rynku.

#### 4. Odmowa przedłużenia terminu

W przypadku odmowy przedłużenia terminu, przedsiębiorcy muszą ponownie zgłosić zamiar koncentracji Prezesowi UOKiK i uzyskać zgodę na jej dokonanie zgodnie z zasadami i trybem określonymi w ustawie. Jest to istotne zabezpieczenie, które ma na celu ponowną ocenę wpływu planowanej koncentracji na rynek, w kontekście aktualnych warunków rynkowych.

#### 5. Znaczenie przepisu

Art. 22 pełni kluczową rolę w zapewnieniu dynamicznego i konkurencyjnego rynku. Przepis ten wymusza na przedsiębiorcach terminowe realizowanie decyzji dotyczących koncentracji, co z kolei pozwala na bieżąco monitorować i kontrolować wpływ takich koncentracji na rynek. Dodatkowo, możliwość przedłużenia terminu, ale tylko pod określonymi warunkami, zapewnia elastyczność, jednocześnie chroniąc rynek przed potencjalnymi negatywnymi skutkami koncentracji.

#### Podsumowanie

Art. 22 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów jest istotnym narzędziem w rękach Prezesa UOKiK, które pozwala na skuteczne zarządzanie procesami koncentracji przedsiębiorstw. Przepis ten balansuje między potrzebą elastyczności dla przedsiębiorców a koniecznością ochrony konkurencji na rynku, co jest kluczowe dla zdrowego funkcjonowania gospodarki.

o ochronie konkurencji i konsumentów

Ordynacja podatkowa

#### 1. Uprawnienia osób niepełnosprawnych

Art. 8 Prawa o ruchu drogowym wprowadza szczególne uprawnienia dla osób niepełnosprawnych, które legitymują się kartą parkingową. Przepis ten umożliwia im niestosowanie się do niektórych znaków drogowych dotyczących zakazu ruchu lub postoju, w zakresie określonym przepisami, o których mowa w art. 7 ust. 3a. Jest to istotne ułatwienie, które ma na celu poprawę mobilności osób niepełnosprawnych oraz ich integrację społeczną.

#### 2. Zakres stosowania

Przepis ten stosuje się nie tylko do osób niepełnosprawnych kierujących pojazdem, ale również do:
- kierujących pojazdem, którzy przewożą osobę niepełnosprawną legitymującą się kartą parkingową,
- kierujących pojazdem należącym do placówki zajmującej się opieką, rehabilitacją lub edukacją osób niepełnosprawnych, przewożących osoby mające znacznie ograniczone możliwości samodzielnego poruszania się.

#### 3. Umieszczenie karty parkingowej

Karta parkingowa musi być umieszczona za przednią szybą pojazdu w sposób umożliwiający odczytanie jej numeru i daty ważności. W przypadku pojazdów bez przedniej szyby, karta powinna być umieszczona w widocznym miejscu w przedniej części pojazdu.

#### 4. Wydawanie karty parkingowej

Karta parkingowa jest wydawana:
- osobom niepełnosprawnym zaliczonym do znacznego albo umiarkowanego stopnia niepełnosprawności mającym znacznie ograniczone możliwości samodzielnego poruszania się,
- osobom niepełnosprawnym, które nie ukończyły 16 roku życia, mającym znacznie ograniczone możliwości samodzielnego poruszania się,
- placówkom zajmującym się opieką, rehabilitacją lub edukacją osób niepełnosprawnych.

#### 5. Procedura wydawania karty

Karta parkingowa jest wydawana za opłatą przez przewodniczącego powiatowego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności. Wydanie karty następuje na podstawie orzeczenia o niepełnosprawności, orzeczenia o stopniu niepełnosprawności lub orzeczenia o wskazaniach do ulg i uprawnień.

#### 6. Okres ważności karty

Karta parkingowa wydawana jest na okres ważności orzeczenia, jednak nie dłużej niż na 5 lat dla osób fizycznych i na 3 lata dla placówek.

#### 7. Zwrot karty

W przypadku zaprzestania wykorzystywania pojazdu do przewozu osób niepełnosprawnych, karta parkingowa musi być niezwłocznie zwrócona organowi, który ją wydał. Karta traci ważność po upływie terminu ważności, w przypadku zgłoszenia jej utraty, zwrotu, likwidacji placówki lub śmierci osoby, której wydano kartę.

#### 8. Opłaty i dochody budżetowe

Opłata za wydanie karty parkingowej nie może przekroczyć 1% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej. Dochody z opłat stanowią dochód budżetu państwa.

#### 9. Rozporządzenia wykonawcze

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego, w porozumieniu z odpowiednimi ministrami, określa w drodze rozporządzenia wzór oraz tryb wydawania kart parkingowych, zasady nadawania numerów, tryb postępowania w sprawie zwrotu kart oraz wzór wniosku o wydanie karty. Minister określa również rodzaj placówek uprawnionych do uzyskania karty oraz wysokość opłaty za jej wydanie.

### Podsumowanie

Art. 8 Prawa o ruchu drogowym stanowi istotne narzędzie wspierające mobilność osób niepełnosprawnych. Przepisy te są szczegółowo uregulowane, aby zapewnić jednolitą procedurę wydawania i użytkowania kart parkingowych, co ma na celu ułatwienie życia osobom z ograniczoną zdolnością poruszania się oraz ich integrację społeczną.

Prawo o ruchu drogowym

Spółkę wodną można rozwiązać dwiema drogami: własną decyzją jej członków albo wbrew nim, decyzją starosty. Przesłanki rozwiązania przymusowego zostały wyliczone i poza nie starosta wyjść nie może.

### Najważniejsze punkty

- Droga dobrowolna to uchwała walnego zgromadzenia; przepis nie stawia jej dodatkowych warunków.
- Droga przymusowa wymaga decyzji starosty oraz zaistnienia jednej z trzech wskazanych przesłanek.
- Pierwsza przesłanka to naruszanie przez działalność spółki przepisów prawa lub postanowień statutu.
- Druga to upływ terminu, na jaki ustanowiono zarząd komisaryczny, przy jednoczesnym niedokonaniu przez walne zgromadzenie wyboru nowego zarządu.
- Trzecia to spadek liczby członków poniżej progu wymaganego dla spółki wodnej.
- Rozwiązanie następuje w formie decyzji, podlega więc regułom właściwym dla decyzji administracyjnych, łącznie z prawem do jej zaskarżenia.

### W praktyce

Dwie z trzech przesłanek dają się usunąć działaniem samej spółki: wyborem zarządu przed upływem terminu zarządu komisarycznego albo uzupełnieniem składu członkowskiego. Usunięcie stanu naruszenia przed wydaniem decyzji odbiera staroście podstawę do rozwiązania spółki.

Przepis prawa

Przepis prawa w przepisach

Kodeks postępowania administracyjnego3 przepisy

Kodeks postępowania cywilnego3 przepisy

Kodeks pracy1 przepis

Kodeks wykroczeń (kw)1 przepis

o finansach publicznych1 przepis

o Krajowym Rejestrze Sądowym1 przepis

o ochronie konkurencji i konsumentów1 przepis

Ordynacja podatkowa1 przepis

Prawo o ruchu drogowym1 przepis

Prawo wodne2 przepisy

o gospodarce nieruchomościami1 przepis