Kodeks karny wykonawczy

Kodeks postępowania cywilnego

Przepis ustanawia podstawową gwarancję wolności sumienia i wyznania, wskazując, że Rzeczpospolita Polska zapewnia ją każdemu obywatelowi. Ochrona ta dotyczy zarówno sfery wewnętrznych przekonań, jak i sposobu ich wyrażania.

Wolność sumienia i wyznania obejmuje przede wszystkim **swobodę wyboru religii lub przekonań**. Oznacza to, że przepis chroni możliwość opowiedzenia się za określoną religią, innymi przekonaniami albo pozostawania niewierzącym. Zakres wolności obejmuje także wyrażanie religii lub przekonań. Może ono mieć charakter indywidualny albo zbiorowy, a także odbywać się prywatnie lub publicznie. Przepis nie ogranicza więc tej wolności wyłącznie do osobistych, nieujawnianych przeżyć.

Istotnym elementem regulacji jest również zasada równości. Obejmuje ona obywateli wierzących wszystkich wyznań oraz obywateli niewierzących. Wszystkim tym osobom przysługują równe prawa w życiu państwowym, politycznym, gospodarczym, społecznym i kulturalnym.

Praktyczne znaczenie przepisu polega na połączeniu dwóch gwarancji: ochrony swobodnego kształtowania i ujawniania własnych przekonań oraz zakazu różnicowania obywateli ze względu na ich stosunek do religii. Regulacja obejmuje zarówno osoby należące do wyznań, jak i niewierzące, a ochroną objęte są różne dziedziny życia publicznego i społecznego.

o gwarancjach wolności sumienia i wyznania.

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/1989/155/text/U/D19890155Lj.pdf

Przepis określa status duchownych i osób zakonnych kościołów oraz innych związków wyznaniowych w relacji do państwa i innych obywateli. Obejmuje osoby ustanowione zgodnie z przepisami prawa wewnętrznego danego kościoła lub związku wyznaniowego.

Zgodnie z ust. 1 osoby te korzystają z praw i podlegają obowiązkom na równi z innymi obywatelami we wszystkich dziedzinach życia państwowego, politycznego, gospodarczego, społecznego i kulturalnego. Jednocześnie są, w ramach obowiązujących przepisów ustaw, zwolnione z obowiązków niemożliwych do pogodzenia z pełnieniem funkcji duchownego lub osoby zakonnej. Zwolnienie dotyczy więc obowiązków, których wykonywanie kolidowałoby z pełnioną funkcją, i jest związane z granicami określonymi w ustawach.

Ust. 2 przyznaje tym osobom prawo do noszenia stroju duchownego. Jest to odrębne, wyraźnie wskazane uprawnienie, odnoszące się do zewnętrznego wykonywania lub manifestowania pełnionej funkcji.

Ust. 3 przesądza natomiast, że uprawnienia i obowiązki osób duchownych wynikające z prawa państwowego określają odrębne ustawy. Przepis wskazuje zatem ogólne zasady równego traktowania, szczególne zwolnienie związane z funkcją oraz prawo do stroju duchownego, a szczegółowe unormowania dotyczące praw i obowiązków pozostawia innym ustawom.

Prawa obywatelskie

Prawa obywatelskie w przepisach

Kodeks karny wykonawczy1 przepis

Kodeks postępowania cywilnego1 przepis

o gwarancjach wolności sumienia i wyznania.2 przepisy