Art. 1. Wolność sumienia i wyznania oraz równość obywateli

1. Rzeczpospolita Polska zapewnia każdemu obywatelowi wolność sumienia i wyznania.

2. Wolność sumienia i wyznania obejmuje swobodę wyboru religii lub przekonań oraz wyrażania ich indywidualnie i zbiorowo, prywatnie i publicznie.

3. Obywatele wierzący wszystkich wyznań oraz niewierzący mają równe prawa w życiu państwowym, politycznym, gospodarczym, społecznym i kulturalnym.

Komentarz do Art. 1.

Przepis ustanawia podstawową gwarancję wolności sumienia i wyznania, wskazując, że Rzeczpospolita Polska zapewnia ją każdemu obywatelowi. Ochrona ta dotyczy zarówno sfery wewnętrznych przekonań, jak i sposobu ich wyrażania.

Wolność sumienia i wyznania obejmuje przede wszystkim swobodę wyboru religii lub przekonań. Oznacza to, że przepis chroni możliwość opowiedzenia się za określoną religią, innymi przekonaniami albo pozostawania niewierzącym. Zakres wolności obejmuje także wyrażanie religii lub przekonań. Może ono mieć charakter indywidualny albo zbiorowy, a także odbywać się prywatnie lub publicznie. Przepis nie ogranicza więc tej wolności wyłącznie do osobistych, nieujawnianych przeżyć.

Istotnym elementem regulacji jest również zasada równości. Obejmuje ona obywateli wierzących wszystkich wyznań oraz obywateli niewierzących. Wszystkim tym osobom przysługują równe prawa w życiu państwowym, politycznym, gospodarczym, społecznym i kulturalnym.

Praktyczne znaczenie przepisu polega na połączeniu dwóch gwarancji: ochrony swobodnego kształtowania i ujawniania własnych przekonań oraz zakazu różnicowania obywateli ze względu na ich stosunek do religii. Regulacja obejmuje zarówno osoby należące do wyznań, jak i niewierzące, a ochroną objęte są różne dziedziny życia publicznego i społecznego.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1989 r. poz. 155.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

prawa obywatelskie

wyznania

Art. 2.