Przepis określa, kogo obejmuje pojęcie pracowników Inspekcji Ochrony Środowiska oraz jakie przepisy prawa pracy mają zastosowanie do poszczególnych grup zatrudnionych. Zgodnie z ust. 1 są to osoby zatrudnione w Głównym Inspektoracie Ochrony Środowiska oraz w wojewódzkich inspektoratach ochrony środowiska.

Kluczowe znaczenie ma podział pracowników według zajmowanych stanowisk. Do osób zatrudnionych na stanowiskach urzędniczych, z wyjątkiem inspektorów Inspekcji Ochrony Środowiska, stosuje się przepisy ustawy o służbie cywilnej. Tę samą ustawę stosuje się do inspektorów, jednak z wyłączeniem jej art. 4. Oznacza to, że status tych dwóch grup pracowników został uregulowany w oparciu o tę samą ustawę, ale zakres jej zastosowania wobec inspektorów jest węższy.

**Pozostali pracownicy**, czyli osoby niewymienione w ust. 2, podlegają przepisom ustawy o pracownikach urzędów państwowych. Przepis różnicuje więc podstawę prawną zatrudnienia zależnie od stanowiska, a nie tylko od miejsca pracy. Ust. 3 został uchylony, dlatego nie ustanawia obecnie żadnych zasad dotyczących pracowników Inspekcji. W praktyce art. 8d porządkuje zakres stosowania dwóch ustaw wobec pracowników obu rodzajów inspektoratów i wskazuje, że stanowisko inspektora wiąże się z odrębnym zakresem stosowania przepisów o służbie cywilnej.

o Inspekcji Ochrony Środowiska

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/1991/335/text/U/D19910335Lj.pdf

Przepis określa zasady przyznawania kuratorowi zawodowemu gratyfikacji jubileuszowej, czyli świadczenia zależnego od długości pracy. Uprawnienie powstaje po osiągnięciu określonego stażu, a wysokość gratyfikacji jest wyrażona jako procent wynagrodzenia miesięcznego. Zgodnie z ustępem 1 świadczenie wynosi: **75% po 20 latach pracy, 100% po 25 latach, 150% po 30 latach, 200% po 35 latach, 300% po 40 latach oraz 400% po 45 latach pracy**.

Przy ustalaniu stażu uwzględnia się wszystkie wcześniej zakończone okresy zatrudnienia. Wliczeniu podlegają również inne okresy, ale tylko wtedy, gdy odrębne przepisy nakazują zaliczać je do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze. Oznacza to, że podstawą ustalenia prawa do świadczenia jest łączny okres wynikający z zakończonego zatrudnienia oraz okresów uznawanych na podstawie odrębnych przepisów.

Ustęp 3 nie opisuje szczegółowo sposobu ustalania podstawy ani procedury wypłaty, lecz odsyła w tym zakresie do przepisów dotyczących nagród jubileuszowych, o których mowa w przepisach o pracownikach urzędów państwowych. Regulacja wyznacza więc zarówno kolejne progi stażowe i odpowiadające im kwoty procentowe, jak i zasady uwzględniania okresów pracy oraz stosowania przepisów pomocniczych przy obliczaniu i wypłacie świadczenia.

o kuratorach sądowych.

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2001/1071/text/U/D20011071Lj.pdf

Przepis określa zakres osób, wobec których ustawa przewiduje ograniczenia w prowadzeniu działalności gospodarczej. Obejmuje zarówno osoby zajmujące najwyższe stanowiska, jak i pracowników wykonujących zadania kierownicze, kontrolne, nadzorcze lub związane z wydawaniem decyzji administracyjnych.

Wśród wskazanych grup znajdują się pracownicy urzędów państwowych, w tym członkowie korpusu służby cywilnej, zajmujący wymienione stanowiska kierownicze oraz stanowiska równorzędne pod względem płacowym. Ograniczenia dotyczą także niektórych członków korpusu służby cywilnej zatrudnionych w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw finansów publicznych i w jednostkach organizacyjnych Krajowej Administracji Skarbowej. Przepis obejmuje ponadto osoby związane z Najwyższą Izbą Kontroli, Prokuratorią Generalną Rzeczypospolitej Polskiej, Komisją Nadzoru Finansowego oraz Komisją Rozwoju i Bezpieczeństwa Sztucznej Inteligencji.

Osobno wymieniono pracowników regionalnych izb obrachunkowych i samorządowych kolegiów odwoławczych, osoby pełniące funkcje w gminach, powiatach, województwach i związku metropolitalnym, a także członków zarządu Narodowego Banku Polskiego i wskazanych pracowników tego banku. Zakres przepisu obejmuje również kierownictwo banków państwowych, przedsiębiorstw państwowych, określonych spółek z udziałem Skarbu Państwa oraz agencji państwowych.

Znaczenie praktyczne ma szczegółowe powiązanie ograniczeń z pełnioną funkcją, zajmowanym stanowiskiem albo zakresem wykonywanych zadań. Lista obejmuje także osoby wydające decyzje administracyjne w imieniu organów samorządowych oraz osoby, wobec których ustawa szczególna wprost przewiduje takie ograniczenia.

o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne.

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/1997/679/text/U/D19970679Lj.pdf

Przepis określa kompetencję Prezesa Prokuratorii Generalnej do ustalania, w drodze zarządzenia, dwóch dokumentów dotyczących funkcjonowania Prokuratorii Generalnej: regulaminu wewnętrznego urzędowania oraz kodeksu dobrych praktyk.

Regulamin powinien określać w szczególności **tryb wykonywania zadań i czynności** w Prokuratorii Generalnej. Oznacza to, że ma wskazywać sposób organizacji realizacji zadań oraz podejmowania czynności w ramach tej instytucji. Drugim wyraźnie wskazanym elementem regulaminu jest organizacja czasu pracy. Obejmuje ona rozkład czasu pracy w tygodniu, wymiar czasu pracy w poszczególnych dniach, a także godziny rozpoczynania i kończenia pracy w poszczególnych dniach tygodnia. Przy ustalaniu tych zasad należy uwzględnić zasady dotyczące pracowników urzędów państwowych.

Odrębnym dokumentem jest **kodeks dobrych praktyk**. Przepis nie określa jego szczegółowej treści, wskazuje jednak, że również ten dokument ustala Prezes Prokuratorii Generalnej w drodze zarządzenia.

Znaczenie przepisu polega na powierzeniu Prezesowi kompetencji do uregulowania wewnętrznego sposobu działania Prokuratorii Generalnej oraz organizacji jej pracy. Regulamin ma obejmować zarówno wykonywanie zadań i czynności, jak i praktyczne kwestie związane z czasem pracy, natomiast kodeks dobrych praktyk stanowi drugi, odrębnie wymieniony element regulacji ustalanej przez Prezesa.

o Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2016/2261/text/U/D20162261Lj.pdf

Przepis określa dwie podstawowe zasady dotyczące czasu pracy radcy. Po pierwsze, jego czas pracy jest wyznaczany przez zakres zadań oraz czynności służbowych wykonywanych w ramach obowiązków służbowych. Oznacza to, że punktem odniesienia dla organizacji pracy radcy są rzeczywiste zadania, które ma on realizować, a nie wyłącznie sztywno wskazany rozkład czasu.

Po drugie, elastyczne powiązanie czasu pracy z zadaniami nie może prowadzić do przekroczenia norm określonych w ustawie o pracownikach urzędów państwowych, wskazanej w tym przepisie. Regulacja wyznacza więc granicę, której nie można przekroczyć niezależnie od liczby i charakteru powierzonych czynności.

Znaczenie przepisu polega na połączeniu zadaniowego sposobu określania czasu pracy z ustawowym limitem. Radca powinien wykonywać swoje zadania w ramach czasu odpowiadającego ich zakresowi i charakterowi, ale organizacja tych obowiązków pozostaje ograniczona normami wynikającymi z ustawy wskazanej w przepisie. Rozwiązanie to wiąże zakres pracy radcy z jego obowiązkami służbowymi, jednocześnie zabezpieczając przed przekraczaniem obowiązujących norm czasu pracy.

Przepis określa zasady przyznawania radcy dodatku za wieloletnią pracę, a także sposób ustalania stażu, od którego zależy jego wysokość. Dodatek jest powiązany z miesięcznym wynagrodzeniem zasadniczym. Po 5 latach pracy wynosi 5% tego wynagrodzenia, a następnie wzrasta o 1% za każdy kolejny rok pracy, maksymalnie do 20%. Oznacza to, że wysokość świadczenia zależy od udokumentowanego okresu pracy, ale po osiągnięciu wskazanego limitu dalsze lata nie powodują zwiększenia dodatku.

Do stażu uprawniającego do dodatku wlicza się wszystkie wcześniejsze, zakończone okresy zatrudnienia. Uwzględnieniu podlegają również inne udowodnione okresy, jeżeli odrębne przepisy przewidują ich zaliczenie do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze. Przepis wprowadza jednak wyłączenia. Do tego stażu nie zalicza się okresów zatrudnienia w Polskiej Partii Robotniczej, Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej ani w organach bezpieczeństwa państwa w rozumieniu wskazanej w przepisie ustawy.

Szczegółowe zasady zaliczania zakończonych okresów zatrudnienia, a także okresy, za które dodatek przysługuje, i terminy jego wypłaty określi Prezes Rady Ministrów w drodze rozporządzenia. Regulacja wyznacza więc podstawowe zasady nabywania prawa do dodatku i jego limit, natomiast szczegóły dotyczące dokumentowania stażu oraz wypłaty pozostawia przepisom wykonawczym, z uwzględnieniem zasad obowiązujących przy takim dodatku dla pracowników urzędów państwowych.

Przepis określa zasady zatrudniania w Urzędzie Prokuratorii Generalnej osób, które nie są radcami ani referendarzami. Wskazuje, że mogą tam pracować między innymi asystenci radców, biegli i tłumacze, a więc osoby wykonujące zadania pomocnicze, specjalistyczne lub związane z obsługą działalności urzędu.

Szczególne wymagania dotyczą asystenta radcy. Na tym stanowisku może zostać zatrudniona osoba o nieskazitelnym charakterze, która spełnia warunki wskazane w art. 54 ust. 1 pkt 1-3 i 5. Zakres jej zadań obejmuje przygotowywanie czynności radcy w postępowaniach przed sądami, trybunałami i innymi organami orzekającymi. Asystent może także wykonywać inne czynności związane z realizacją zadań Prokuratorii Generalnej.

Przepis ustanawia również ograniczenie dotyczące zatrudnienia. W Prokuratorii Generalnej nie może zostać zatrudniona osoba pozostająca z pracownikiem tej instytucji w relacji, która uprawniałaby ją do odmowy składania zeznań na podstawie art. 261 § 1 ustawy wskazanej w przepisie. Ograniczenie to odnosi się do samej możliwości zatrudnienia.

Prezes Prokuratorii Generalnej może przyznać pracownikom innym niż radcowie i referendarze nagrody za szczególne osiągnięcia w pracy zawodowej. Nagrody są finansowane z funduszu nagród, o którym mowa w art. 46 ust. 2, a ich przyznanie ma charakter uznaniowy, ponieważ przepis posługuje się sformułowaniem „może przyznać”.

W sprawach nieuregulowanych w tym przepisie do wskazanej grupy pracowników stosuje się ustawę o pracownikach urzędów państwowych, a następnie, w zakresie w niej nieuregulowanym, Kodeks pracy. Ustęp 6 określa więc kolejność stosowania przepisów uzupełniających.

Przepis zmienia ustawę o pracownikach urzędów państwowych w dwóch powiązanych zakresach. Obie zmiany dotyczą **Biura Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców** oraz **Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców**.

Po pierwsze, w art. 1 ust. 1 dodany zostaje pkt 7b. Wprowadza on do wyliczenia zawartego w tym przepisie Biuro Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców. Oznacza to, że Biuro zostaje wskazane wprost wśród podmiotów objętych regulacją tego przepisu.

Po drugie, w art. 36 ust. 5 dodany zostaje pkt 9c. Przepis ten wskazuje Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców jako właściwego dla urzędników Biura Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców. W efekcie w ustawie pojawia się wyraźne przyporządkowanie dotyczące urzędników tego Biura.

Zmiany mają charakter uzupełniający i dostosowujący. Z jednej strony ustawa wymienia samo Biuro, z drugiej określa powiązanie Rzecznika z urzędnikami tego Biura. Dzięki temu oba elementy, Biuro oraz Rzecznik, zostają uwzględnione w odpowiednich przepisach ustawy o pracownikach urzędów państwowych.ంత్రి

Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo przedsiębiorców oraz inne ustawy dotyczące działalności gospodarczej

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2018/650/text/O/D20180650.pdf

w sprawie zasad ustalania przez kierowników niektórych urzędów rozkładu czasu pracy w tygodniu oraz jego wymiaru w poszczególnych dniach tygodnia

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2025/512/text/O/D20250512.pdf

w sprawie zasad wynagradzania pracowników Kancelarii Prezesa Rady Ministrów

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2020/1846/text/O/D20201846.pdf

Pracownicy urzędów państwowych

Pracownicy urzędów państwowych w przepisach

o Inspekcji Ochrony Środowiska1 przepis

o kuratorach sądowych.1 przepis

o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne.1 przepis

o Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej4 przepisy

Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo przedsiębiorców oraz inne ustawy dotyczące działalności gospodarczej1 przepis

w sprawie zasad ustalania przez kierowników niektórych urzędów rozkładu czasu pracy w tygodniu oraz jego wymiaru w poszczególnych dniach tygodnia2 przepisy

w sprawie zasad wynagradzania pracowników Kancelarii Prezesa Rady Ministrów1 przepis