Powódź

Powódź to w rozumieniu ustawy „Prawo wodne” zjawisko polegające na czasowym zalaniu wodą obszaru, który w zwykłych, normalnych warunkach pozostaje suchy. O uznaniu danego zdarzenia za powódź decyduje więc nie samo pojawienie się wody, lecz łączne wystąpienie kilku elementów: woda musi pokryć określony teren, zalanie powinno mieć przejściowy charakter, a obszar ten nie może być na co dzień terenem pokrytym wodą.

Definicja wskazuje również typowe źródła takiego zalania. Powódź może być skutkiem wezbrania wody w ciekach naturalnych, zbiornikach wodnych lub kanałach, a także podniesienia się wody od strony morza. Istotne jest, że przepisy nie ograniczają tego pojęcia wyłącznie do wylewu rzeki. Jednocześnie ustawowa definicja wyłącza sytuację, w której teren zostaje zalany wskutek wezbrania wody w systemie kanalizacyjnym. Takie zdarzenie nie jest powodzią w znaczeniu nadanym temu słowu przez Prawo wodne, nawet jeśli jego skutki mogą przypominać poważne podtopienie.

Takie określenie ma znaczenie dla stosowania przepisów dotyczących gospodarowania wodami i reagowania na zagrożenia związane z nadmiarem wody. Pozwala odróżnić powódź od innych przyczyn zalania oraz ustalić, czy do konkretnego zdarzenia można zastosować regulacje posługujące się tym pojęciem. W praktyce może to wpływać na ocenę obowiązków związanych z bezpieczeństwem obiektów, skutków ustaleń planistycznych oraz zasad postępowania w sytuacji zagrożenia.

Słowo „powódź” występuje także w innych przepisach. Ma znaczenie między innymi przy regulacjach dotyczących świadczeń związanych ze zwalczaniem zagrożeń, bezpiecznego użytkowania obiektów budowlanych, skutków ograniczenia korzystania z nieruchomości, zawieszenia spłaty niektórych kredytów mieszkaniowych oraz odszkodowań za straty powstałe w związku ze skierowaniem wód zalewowych na inny obszar. W każdym z tych przypadków ustawowa definicja pomaga ustalić, jakie zdarzenie może zostać zakwalifikowane jako powódź.