Powierzchnia kondygnacji

Powierzchnia kondygnacji to wielkość określająca, jaką część terenu zajmuje dana kondygnacja, gdy spojrzeć na nią z góry. W rozumieniu ustawy „Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne” nie chodzi więc o sumę powierzchni wszystkich pomieszczeń ani wyłącznie o powierzchnię użytkową. Punktem odniesienia jest poziomy rzut kondygnacji, czyli jej obrys widziany w projekcji na płaszczyznę poziomą.

Przy ustalaniu tej powierzchni bierze się pod uwagę zewnętrzny obrys ścian zewnętrznych kondygnacji. Oznacza to, że pomiar obejmuje obszar wyznaczony przez zewnętrzne krawędzie przegród budowlanych, a nie tylko przestrzeń znajdującą się wewnątrz pomieszczeń. Takie ujęcie pozwala uwzględnić całą część budynku zakrytą przez daną kondygnację, zgodnie z jej zewnętrznym zasięgiem.

Z obliczeń wyłącza się powierzchnię balkonów, loggii i tarasów. Elementy te mogą być związane z kondygnacją albo z niej dostępne, ale nie powiększają powierzchni kondygnacji w rozumieniu tej definicji. Wyłączenie ma znaczenie przy ustalaniu wyniku, ponieważ zapobiega wliczaniu do niego otwartych lub wysuniętych części budynku, które nie stanowią zasadniczego obrysu kondygnacji.

Najważniejsze elementy pojęcia:

• dotyczy jednej kondygnacji,
• jest określana na podstawie jej rzutu poziomego,
• pomiar przebiega po zewnętrznym obrysie ścian zewnętrznych,
• nie obejmuje balkonów, loggii ani tarasów.

Definicja służy ujednoliceniu sposobu określania rozmiaru kondygnacji na potrzeby przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ma praktyczne znaczenie przy opisywaniu i porównywaniu parametrów zabudowy oraz przy ocenie, jaką powierzchnię zajmuje budynek w odniesieniu do ustaleń planistycznych. Dzięki wskazaniu zarówno sposobu pomiaru, jak i elementów wyłączonych ustawodawca ogranicza różnice w interpretacji tego pojęcia. W konkretnym przypadku wynik zależy od prawidłowego ustalenia zewnętrznego obrysu danej kondygnacji oraz od rozpoznania, które części budynku są balkonem, loggią lub tarasem.