Powierzchnia biologicznie czynna

Powierzchnia biologicznie czynna to część terenu, która zachowuje zdolność do pełnienia funkcji przyrodniczych, przede wszystkim umożliwia naturalny rozwój roślin oraz zatrzymywanie i gromadzenie wód opadowych i roztopowych. Pojęcie to zostało zdefiniowane w ustawie „Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne” i służy do określania, jakie fragmenty nieruchomości mogą być uznane za przyrodniczo aktywne.

Do powierzchni biologicznie czynnej zalicza się w szczególności:

• teren pokryty roślinnością, który zapewnia jej naturalną wegetację i pozwala na retencję wody,
• obszary zajęte przez cieki lub zbiorniki wodne, z wyjątkiem basenów rekreacyjnych i przemysłowych,
• część tarasów, stropodachów oraz innych powierzchni, na których możliwa jest naturalna wegetacja roślin.

W przypadku tarasów, stropodachów i podobnych rozwiązań uwzględnia się 50% ich powierzchni, a dana powierzchnia musi mieć co najmniej 10 m2. Oznacza to, że nie każda powierzchnia urządzona z użyciem roślin automatycznie w całości zwiększa powierzchnię biologicznie czynną. Znaczenie ma zarówno jej charakter, czyli zdolność do wspierania roślinności lub retencji wód, jak i spełnienie wskazanego warunku dotyczącego wielkości.

W ustawie pojęcie to jest narzędziem oceny zagospodarowania terenu. Pozwala odróżnić powierzchnie uszczelnione i przeznaczone wyłącznie do użytkowania, takie jak typowe nawierzchnie czy baseny, od obszarów zachowujących funkcje przyrodnicze. Ma więc praktyczne znaczenie przy analizie projektowanego sposobu zagospodarowania nieruchomości, zwłaszcza gdy trzeba ustalić, jaka część terenu pozostaje dostępna dla roślin i wody. Uwzględnienie odpowiedniej powierzchni biologicznie czynnej sprzyja ograniczaniu skutków zabudowy, zachowaniu zieleni oraz naturalnej retencji wód opadowych i roztopowych.