Kodeks spółek handlowych (ksh)

**Przepis nie obowiązuje.** Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo upadłościowe utraciło moc z dniem 1 października 2003 r. Obowiązującym dziś aktem o upadłości jest [ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe](/prawo-upadlosciowe). Poniższe omówienie opisuje stan prawny z okresu, w którym przepis obowiązywał, i służy do czytania dawnych akt oraz starszego orzecznictwa.

Przepis przewidywał, że ogłoszenia upadłości mógł żądać sam dłużnik albo każdy z jego wierzycieli. Oznaczało to, że wszczęcie postępowania mogło zależeć zarówno od inicjatywy osoby, która miała długi, jak i od działania podmiotu, któremu dłużnik był zobowiązany zapłacić. Uprawnienie wierzyciela nie było w tym przepisie ograniczone do określonego rodzaju wierzytelności ani do jednego wierzyciela. Oprócz dłużnika i wierzycieli przepis wskazywał osoby uprawnione zależnie od formy organizacyjnej podmiotu. W przypadku spółki jawnej, partnerskiej, komandytowej oraz komandytowo-akcyjnej żądanie mogli zgłosić także każdy wspólnik, partner lub akcjonariusz. W odniesieniu do osoby prawnej i innej jednostki organizacyjnej uprawnienie przysługiwało każdemu, kto miał prawo reprezentować taki podmiot samodzielnie albo łącznie z innymi osobami. Decydujące było więc posiadanie prawa do reprezentacji, a nie samo zatrudnienie w danej jednostce lub pełnienie w niej dowolnej funkcji. W stosunku do przedsiębiorstwa państwowego żądanie mogło dodatkowo pochodzić od organu założycielskiego oraz organu uprawnionego do reprezentowania Skarbu Państwa. Jeżeli osoba prawna albo jedna ze wskazanych spółek znajdowała się w likwidacji, takie uprawnienie miał również każdy z likwidatorów. Przepis obejmował zatem także sytuacje, w których podmiot był już formalnie przeznaczony do zakończenia działalności, a jego sprawy prowadziły osoby odpowiedzialne za likwidację.

Partner

Partner w przepisach

Kodeks spółek handlowych (ksh)6 przepisów

Prawo upadłościowe1 przepis