Państwo trzecie

„Państwo trzecie” to określenie używane do wskazania kraju, który nie ma statusu państwa członkowskiego. Ustawowa definicja tego pojęcia znajduje się w art. 2 ustawy „Bankowy Fundusz Gwarancyjny, system gwarantowania depozytów oraz przymusowa restrukturyzacja”. Jest to definicja oparta na jednym kryterium: decydujące znaczenie ma brak członkostwa w odpowiedniej wspólnocie państw, a nie położenie geograficzne, ustrój, wielkość państwa ani jego relacje z Polską.

Pojęcie ma charakter porządkujący. Pozwala odróżnić państwa członkowskie od pozostałych państw na potrzeby przepisów dotyczących bezpieczeństwa systemu finansowego, gwarantowania depozytów i przymusowej restrukturyzacji. Dzięki temu możliwe jest jednoznaczne określenie, czy dana instytucja, organ lub podmiot znajduje się w państwie należącym do grupy państw członkowskich, czy poza nią. Rozróżnienie to może mieć znaczenie dla zakresu współpracy organów, wymiany informacji oraz stosowania określonych mechanizmów przewidzianych w ustawie. Samo zakwalifikowanie państwa jako trzeciego nie przesądza jednak o wszystkich skutkach prawnych, ponieważ zależą one od treści konkretnego przepisu.

W praktyce „państwo trzecie” jest więc kategorią prawną używaną do wyznaczania granicy między państwami członkowskimi a innymi państwami. Nie oznacza państwa o szczególnym statusie politycznym ani państwa pozostającego w sporze z Polską. Jest to po prostu państwo, które nie spełnia przesłanki członkostwa wskazanej w przepisach.

To samo określenie pojawia się także w innych regulacjach. Może wskazywać państwo, z którego pochodzi osoba zobowiązana do ustanowienia pełnomocnika do doręczeń, państwo będące partnerem wymiany informacji z organami ścigania, a także państwo, z którego delegowany jest kierowca wykonujący pracę w Polsce. W przepisach dotyczących międzynarodowego transportu drogowego służy natomiast do rozróżniania rodzajów przewozów i zezwoleń. W każdym z tych zastosowań podstawą jest przeciwstawienie państwa trzeciego państwu członkowskiemu.