Państwa członkowskie

„Państwa członkowskie” to określenie używane w ustawie w znaczeniu obejmującym dwie grupy państw. Pierwszą stanowią państwa należące do Unii Europejskiej. Drugą są państwa należące do Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu, ale tylko te, które są stronami umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym. Oznacza to, że zakres tego pojęcia nie ogranicza się wyłącznie do państw Unii Europejskiej i obejmuje również wskazane państwa EFTA, jeżeli spełniają dodatkowy warunek związany z uczestnictwem w Europejskim Obszarze Gospodarczym.

Jest to definicja zakresowa, która wskazuje, jakie państwa należy uwzględniać przy stosowaniu przepisów ustawy. Nie chodzi więc o ogólne, potoczne rozumienie państw członkowskich, lecz o konkretny krąg państw wyznaczony przez przynależność do Unii Europejskiej albo przez jednoczesne członkostwo w EFTA i status strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

W ustawie o nadzorze uzupełniającym nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń, zakładami reasekuracji i firmami inwestycyjnymi wchodzącymi w skład konglomeratu finansowego pojęcie to służy ustaleniu, wobec jakich państw stosuje się określone rozwiązania dotyczące nadzoru nad podmiotami działającymi w ramach konglomeratów finansowych. Ma to praktyczne znaczenie przy ocenie, czy dany podmiot lub jego działalność mieści się w obszarze objętym współpracą i mechanizmami nadzorczymi przewidzianymi dla wskazanej grupy państw. Dzięki ustawowej definicji organy i uczestnicy rynku posługują się jednolitym kryterium, bez potrzeby każdorazowego ustalania znaczenia tego terminu.

Pojęcie „państwa członkowskie” występuje także w innych przepisach, między innymi dotyczących rzeczników patentowych. W każdym przypadku istotne jest jednak sprawdzenie przepisu zawierającego definicję albo odsyłającego do odpowiedniego znaczenia, ponieważ zakres tego terminu może zależeć od konkretnej ustawy.