Obszar zieleni publicznej

„Obszar zieleni publicznej” to pojęcie używane w ustawie „Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne” do określenia dostępnych dla ogółu terenów pełniących funkcję zieleni oraz wypoczynku. Nie każda powierzchnia porośnięta roślinnością spełnia jednak tę definicję. Muszą być spełnione określone warunki dotyczące charakteru terenu, jego dostępności, własności lub posiadania, wielkości oraz wyposażenia.

Za taki obszar może być uznany ogólnodostępny teren znajdujący się w posiadaniu jednostki samorządu terytorialnego albo Skarbu Państwa, o powierzchni co najmniej 0,05 ha. Teren powinien być pokryty roślinnością i wyposażony zarówno w infrastrukturę techniczną, jak i rekreacyjną. Chodzi więc o przestrzeń przygotowaną do wspólnego korzystania, a nie wyłącznie o niezagospodarowany fragment gruntu.

Ustawa wskazuje przykłady takich miejsc, między innymi park, zieleniec, ogród jordanowski oraz ogród zabytkowy. O zakwalifikowaniu decyduje jednak nie sama nazwa obiektu, lecz łączne spełnienie przesłanek wynikających z definicji. Z zakresu pojęcia wyłączono zieleń towarzyszącą określonym obiektom i terenom, w szczególności drogom, budynkom, składowiskom, lotniskom, dworcom kolejowym oraz obiektom przemysłowym. Oznacza to, że roślinność pełniąca jedynie funkcję uzupełniającą wobec takiego obiektu nie staje się przez to obszarem zieleni publicznej.

Definicja obejmuje również las, o którym mowa w przepisach ustawy o lasach wskazanych w jej treści. W praktyce pojęcie pozwala odróżnić publicznie dostępne, urządzone i zachowane dla wspólnego użytkowania tereny zieleni od prywatnych ogrodów, przypadkowych skupisk roślinności lub zieleni związanej wyłącznie z inną funkcją terenu. Ma znaczenie przy interpretowaniu przepisów i dokumentów z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego, ponieważ wskazuje, jakie miejsca mogą być w tym kontekście traktowane jako obszary zieleni publicznej.