Art. 24 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów (dalej: „Ustawa”) stanowi kluczowy element polskiego systemu ochrony konsumentów, mający na celu zapobieganie praktykom naruszającym zbiorowe interesy konsumentów. Przepis ten jest istotny zarówno dla przedsiębiorców, jak i dla organów nadzorczych, takich jak Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów (UOKiK).

#### Zakaz stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów

Art. 24 ust. 1 Ustawy wprowadza generalny zakaz stosowania praktyk, które naruszają zbiorowe interesy konsumentów. Praktyki te mogą obejmować różnorodne działania przedsiębiorców, które są sprzeczne z prawem lub dobrymi obyczajami. Przepis ten ma na celu ochronę konsumentów przed działaniami, które mogą wprowadzać ich w błąd, narażać na nieuczciwe warunki handlowe lub inne formy nadużyć.

#### Definicja praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów

Art. 24 ust. 2 Ustawy precyzuje, co należy rozumieć przez praktyki naruszające zbiorowe interesy konsumentów. Są to działania przedsiębiorców, które godzą w interesy konsumentów w sposób sprzeczny z prawem lub dobrymi obyczajami. Przykłady takich praktyk obejmują:

1. **Naruszanie obowiązku udzielania rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji**: Przedsiębiorcy są zobowiązani do dostarczania konsumentom pełnych i prawdziwych informacji na temat oferowanych produktów lub usług. Wprowadzenie konsumentów w błąd poprzez niepełne lub fałszywe informacje jest uznawane za naruszenie zbiorowych interesów konsumentów.

2. **Nieuczciwe praktyki rynkowe lub czyny nieuczciwej konkurencji**: Praktyki te obejmują działania, które wprowadzają konsumentów w błąd, wykorzystują ich niewiedzę lub w inny sposób naruszają zasady uczciwej konkurencji. Przykłady to fałszywe reklamy, ukryte opłaty czy agresywne metody sprzedaży.

3. **Proponowanie usług finansowych nieodpowiadających potrzebom konsumentów**: Przedsiębiorcy oferujący usługi finansowe muszą uwzględniać potrzeby i cechy konsumentów. Proponowanie produktów finansowych, które nie są adekwatne do sytuacji konsumenta, jest uznawane za naruszenie zbiorowych interesów konsumentów.

#### Zbiorowy interes konsumentów a indywidualne interesy

Art. 24 ust. 3 Ustawy wyraźnie rozróżnia zbiorowy interes konsumentów od sumy indywidualnych interesów konsumentów. Zbiorowy interes konsumentów odnosi się do sytuacji, w której praktyka przedsiębiorcy wpływa na szeroką grupę konsumentów, a nie tylko na pojedyncze osoby. Jest to istotne z punktu widzenia egzekwowania przepisów, ponieważ UOKiK koncentruje się na ochronie interesów zbiorowych, a nie na rozwiązywaniu indywidualnych sporów konsumenckich.

#### Znaczenie dla przedsiębiorców

Przedsiębiorcy muszą być świadomi, że naruszenie zbiorowych interesów konsumentów może prowadzić do poważnych konsekwencji prawnych, w tym do nałożenia kar finansowych przez UOKiK. Dlatego ważne jest, aby przedsiębiorcy przestrzegali zasad uczciwego handlu, dostarczali rzetelnych informacji i unikali praktyk, które mogą być uznane za nieuczciwe lub wprowadzające w błąd.

#### Znaczenie dla konsumentów

Dla konsumentów art. 24 Ustawy stanowi istotne narzędzie ochrony przed nieuczciwymi praktykami rynkowymi. Konsumenci mają prawo oczekiwać, że przedsiębiorcy będą działać zgodnie z prawem i dobrymi obyczajami, a w przypadku naruszeń mogą zgłaszać swoje skargi do UOKiK.

### Podsumowanie

Art. 24 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów jest kluczowym przepisem mającym na celu ochronę zbiorowych interesów konsumentów przed nieuczciwymi praktykami przedsiębiorców. Przepis ten nakłada na przedsiębiorców obowiązek działania zgodnie z prawem i dobrymi obyczajami oraz zapewnia konsumentom narzędzia do ochrony ich praw. Przestrzeganie tego przepisu jest istotne zarówno dla przedsiębiorców, jak i dla konsumentów, w celu zapewnienia uczciwego i przejrzystego rynku.

o ochronie konkurencji i konsumentów

Art. 28f Prawa geodezyjnego i kartograficznego wprowadza mechanizm umożliwiający podmiotom władającym sieciami uzbrojenia terenu wyłączenie tych sieci z geodezyjnej ewidencji, pod pewnymi warunkami. Przepis ten ma na celu uproszczenie zarządzania danymi dotyczącymi sieci uzbrojenia terenu oraz umożliwienie bardziej efektywnego wykorzystania tych danych przez podmioty, które są ich wyłącznymi użytkownikami.

### 1. Wniosek o wyłączenie z ewidencji

Podmiot władający siecią uzbrojenia terenu może złożyć wniosek do starosty o wyłączenie danych dotyczących tych sieci z geodezyjnej ewidencji. Warunkiem jest, aby sieci te były wykorzystywane wyłącznie przez ten podmiot i znajdowały się na gruntach będących w jego wyłącznym władaniu. Wniosek ten jest podstawą do wydania decyzji administracyjnej przez starostę.

### 2. Decyzja starosty

Starosta, po rozpatrzeniu wniosku, wydaje decyzję administracyjną, która określa datę wyłączenia danych z ewidencji. Decyzja ta jest kluczowa, ponieważ od dnia określonego w decyzji podmiot władający siecią przejmuje na siebie określone obowiązki.

### 3. Obowiązki podmiotu władającego siecią

Z dniem określonym w decyzji, podmiot władający siecią uzbrojenia terenu przejmuje obowiązki związane z udostępnianiem informacji o wyłączonych sieciach. W szczególności, podmiot ten jest zobowiązany do nieodpłatnego udzielania informacji projektantom lub wykonawcom map do celów projektowych, jeżeli dane te są niezbędne do opracowania projektu budowlanego.

### 4. Bezpłatne udostępnienie danych

Przepis przewiduje również, że podmiot władający siecią uzbrojenia terenu ma prawo do bezpłatnego uzyskania danych dotyczących tych sieci, które są zgromadzone w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym. Jest to istotne z punktu widzenia efektywności zarządzania danymi oraz redukcji kosztów związanych z ich pozyskiwaniem.

### 5. Znaczenie praktyczne

Przepis ten ma duże znaczenie praktyczne, szczególnie dla podmiotów zarządzających infrastrukturą techniczną, taką jak sieci energetyczne, wodociągowe czy telekomunikacyjne. Umożliwia on bardziej elastyczne zarządzanie danymi oraz redukcję kosztów administracyjnych związanych z utrzymywaniem ewidencji.

### 6. Wnioski

Art. 28f Prawa geodezyjnego i kartograficznego wprowadza istotne ułatwienia dla podmiotów władających sieciami uzbrojenia terenu, jednocześnie nakładając na nie obowiązki związane z udostępnianiem informacji niezbędnych do celów projektowych. Przepis ten jest przykładem dążenia ustawodawcy do uproszczenia procedur administracyjnych oraz zwiększenia efektywności zarządzania danymi geodezyjnymi i kartograficznymi.

Obowiązek udzielania

Obowiązek udzielania w przepisach

o ochronie konkurencji i konsumentów1 przepis

Prawo geodezyjne i kartograficzne1 przepis