Obowiązek szkolny oznacza ustawowy obowiązek uczęszczania dziecka do szkoły podstawowej. Rozpoczyna się z początkiem roku szkolnego w roku, w którym dziecko kończy określony wiek, i trwa do ukończenia szkoły podstawowej albo spełnienia obowiązku w inny sposób dopuszczony przepisami. Rodzice odpowiadają za zapewnienie regularnego uczęszczania dziecka na zajęcia i współpracę ze szkołą.

Art. 183 Kodeksu pracy reguluje prawo pracowników, którzy przyjęli dziecko na wychowanie jako rodzina zastępcza, do urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego oraz urlopu rodzicielskiego. Przepis ten wprowadza szczególne uprawnienia dla pracowników, którzy zdecydowali się na przyjęcie dziecka na wychowanie, z wyjątkiem rodzin zastępczych zawodowych.

#### Urlop na warunkach urlopu macierzyńskiego

1. **Zakres i wymiar urlopu**:
   - Pracownik, który przyjął dziecko na wychowanie jako rodzina zastępcza, ma prawo do urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego w wymiarze:
     - 20 tygodni w przypadku przyjęcia jednego dziecka,
     - 31 tygodni w przypadku jednoczesnego przyjęcia dwojga dzieci,
     - 33 tygodni w przypadku jednoczesnego przyjęcia trojga dzieci,
     - 35 tygodni w przypadku jednoczesnego przyjęcia czworga dzieci,
     - 37 tygodni w przypadku jednoczesnego przyjęcia pięciorga i więcej dzieci.
   - Urlop ten przysługuje nie dłużej niż do ukończenia przez dziecko 7 roku życia, a w przypadku dziecka, wobec którego podjęto decyzję o odroczeniu obowiązku szkolnego, nie dłużej niż do ukończenia przez nie 10 roku życia.

2. **Przysposobienie dziecka**:
   - Pracownik, który przyjął dziecko na wychowanie i wystąpił do sądu opiekuńczego z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie przysposobienia dziecka, ma prawo do urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego w wymiarze:
     - 20 tygodni w przypadku przyjęcia jednego dziecka,
     - 31 tygodni w przypadku jednoczesnego przyjęcia dwojga dzieci,
     - 33 tygodni w przypadku jednoczesnego przyjęcia trojga dzieci,
     - 35 tygodni w przypadku jednoczesnego przyjęcia czworga dzieci,
     - 37 tygodni w przypadku jednoczesnego przyjęcia pięciorga i więcej dzieci.
   - Urlop ten przysługuje nie dłużej niż do ukończenia przez dziecko 14 roku życia.

3. **Dodatkowy urlop**:
   - Pracownik, który przyjął dziecko w wieku do 7 roku życia (lub do 10 roku życia w przypadku odroczenia obowiązku szkolnego), ma prawo do dodatkowych 9 tygodni urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego.
   - Pracownik, który przyjął dziecko w wieku do 14 roku życia i wystąpił do sądu opiekuńczego z wnioskiem o przysposobienie, również ma prawo do 9 tygodni dodatkowego urlopu.

#### Urlop rodzicielski

1. **Zakres i wymiar urlopu**:
   - Pracownicy, którzy przyjęli dziecko na wychowanie jako rodzina zastępcza, mają prawo do urlopu rodzicielskiego w wymiarze:
     - 41 tygodni w przypadku przyjęcia jednego dziecka,
     - 43 tygodni w przypadkach przyjęcia dwojga lub więcej dzieci,
     - 38 tygodni w przypadku przyjęcia dziecka w wieku do 14 roku życia.
   - W przypadku dziecka posiadającego zaświadczenie, o którym mowa w ustawie „Za życiem”, wymiar urlopu rodzicielskiego wynosi odpowiednio:
     - 65 tygodni w przypadku przyjęcia jednego dziecka,
     - 67 tygodni w przypadkach przyjęcia dwojga lub więcej dzieci,
     - 62 tygodni w przypadku przyjęcia dziecka w wieku do 14 roku życia.

2. **Podział urlopu**:
   - Urlop rodzicielski może być udzielany jednorazowo albo w nie więcej niż 5 częściach.

#### Procedura wnioskowania o urlop

1. **Wniosek**:
   - Urlop na warunkach urlopu macierzyńskiego jest udzielany na wniosek pracownika, który musi być złożony w terminie 7 dni od dnia przyjęcia dziecka na wychowanie.
   - Urlop rozpoczyna się w terminie określonym we wniosku pracownika, jednak nie później niż 21 dni od dnia przyjęcia dziecka na wychowanie.

2. **Obowiązki pracodawcy**:
   - Pracodawca jest obowiązany uwzględnić wniosek pracownika.

#### Uwagi końcowe

Art. 183 Kodeksu pracy wprowadza istotne uprawnienia dla pracowników, którzy przyjęli dziecko na wychowanie, zapewniając im możliwość skorzystania z urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego oraz urlopu rodzicielskiego. Przepis ten ma na celu wsparcie rodzin zastępczych w procesie adaptacji dziecka oraz zapewnienie odpowiednich warunków do sprawowania opieki nad dzieckiem. Ważne jest, aby pracownicy byli świadomi swoich praw i terminów składania wniosków, a pracodawcy przestrzegali obowiązków wynikających z tego przepisu.

Kodeks pracy

Art. 191 Kodeksu pracy reguluje kwestie zatrudniania młodocianych, czyli osób, które ukończyły 15 lat, ale nie przekroczyły 18 roku życia. Przepis ten wprowadza szereg wymogów i ograniczeń mających na celu ochronę zdrowia i praw młodocianych pracowników, a także zapewnienie im odpowiedniego przygotowania zawodowego.

#### § 1
Przepis ten stanowi, że młodociani mogą być zatrudniani tylko po ukończeniu ośmioletniej szkoły podstawowej oraz po przedstawieniu świadectwa lekarskiego, które potwierdza, że dana praca nie zagraża ich zdrowiu. Jest to podstawowy wymóg mający na celu ochronę zdrowia młodocianych pracowników.

#### § 2
Młodociani nieposiadający kwalifikacji zawodowych mogą być zatrudniani wyłącznie w celu przygotowania zawodowego. Przepis ten ma na celu zapewnienie, że młodociani pracownicy będą zdobywać niezbędne umiejętności i kwalifikacje zawodowe, co jest kluczowe dla ich przyszłej kariery zawodowej.

#### § 2¹
Osoby, które ukończyły ośmioletnią szkołę podstawową, ale nie mają jeszcze 15 lat, mogą być zatrudniane na zasadach określonych dla młodocianych w roku kalendarzowym, w którym kończą 15 lat. Przepis ten wprowadza pewną elastyczność, umożliwiając wcześniejsze zatrudnienie młodocianych, pod warunkiem że spełniają one określone kryteria.

#### § 2²
Osoby, które ukończyły ośmioletnią szkołę podstawową, ale nie mają jeszcze 15 lat, mogą być zatrudniane w celu przygotowania zawodowego w formie nauki zawodu. Jest to szczególna forma zatrudnienia, która ma na celu zapewnienie młodocianym odpowiedniego przygotowania zawodowego.

#### § 2³
Osoby, które nie ukończyły ośmioletniej szkoły podstawowej i nie mają jeszcze 15 lat, mogą być zatrudniane w celu przygotowania zawodowego w formie przyuczenia do wykonywania określonej pracy. Przepis ten wprowadza dodatkowe wymogi, takie jak zgoda przedstawiciela ustawowego lub opiekuna prawnego oraz pozytywna opinia poradni psychologiczno-pedagogicznej.

#### § 2⁴
Zawarcie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego z osobami, o których mowa w § 2² i § 2³, jest dopuszczalne tylko po uzyskaniu zgody przedstawiciela ustawowego lub opiekuna prawnego oraz pozytywnej opinii poradni psychologiczno-pedagogicznej. Dla osób, o których mowa w § 2³, wymagane jest również uzyskanie zezwolenia dyrektora szkoły podstawowej na spełnianie obowiązku szkolnego poza szkołą.

#### § 2⁵
Osoby, które ukończyły 15 lat, ale nie ukończyły ośmioletniej szkoły podstawowej, mogą być zatrudniane w celu przygotowania zawodowego w formie przyuczenia do wykonywania określonej pracy, pod warunkiem że zostały przyjęte do oddziału przysposabiającego do pracy lub uzyskały zezwolenie dyrektora szkoły na spełnianie obowiązku szkolnego poza szkołą oraz pozytywną opinię poradni psychologiczno-pedagogicznej.

#### § 2⁶
Osoby, które ukończyły 15 lat i spełniają obowiązek szkolny poza szkołą, mogą być zatrudniane w celu przygotowania zawodowego w formie nauki zawodu po ukończeniu przyuczenia do wykonywania określonej pracy. Przepis ten wprowadza dodatkowe wymogi, takie jak uzyskanie pozytywnej opinii poradni psychologiczno-pedagogicznej.

#### § 3
Rada Ministrów jest zobowiązana do określenia w drodze rozporządzenia zasad i warunków odbywania przygotowania zawodowego oraz zasad wynagradzania młodocianych w tym okresie. Przepis ten ma na celu zapewnienie jednolitych standardów i warunków zatrudnienia młodocianych pracowników.

### Podsumowanie
Art. 191 Kodeksu pracy wprowadza szczegółowe regulacje dotyczące zatrudniania młodocianych, mające na celu ochronę ich zdrowia i praw oraz zapewnienie odpowiedniego przygotowania zawodowego. Przepis ten wprowadza szereg wymogów i ograniczeń, które muszą być spełnione, aby młodociani mogli być legalnie zatrudniani. Warto zwrócić uwagę na konieczność uzyskania zgody przedstawiciela ustawowego lub opiekuna prawnego oraz pozytywnej opinii poradni psychologiczno-pedagogicznej w niektórych przypadkach, co ma na celu dodatkową ochronę młodocianych pracowników.

Art. 200^1 Kodeksu pracy reguluje zasady zatrudniania młodocianych na podstawie umowy o pracę przy wykonywaniu lekkich prac. Przepis ten ma na celu ochronę zdrowia, życia oraz rozwoju psychofizycznego młodocianych pracowników, a także zapewnienie, że ich zatrudnienie nie będzie kolidować z obowiązkiem szkolnym.

1. **Definicja pracy lekkiej**:
   - Praca lekka to taka, która nie powoduje zagrożenia dla życia, zdrowia i rozwoju psychofizycznego młodocianego. Jest to kluczowy element, który ma na celu ochronę młodocianych przed pracami, które mogłyby negatywnie wpłynąć na ich zdrowie i rozwój.
   - Praca lekka nie może również utrudniać młodocianemu wypełniania obowiązku szkolnego, co jest istotne z punktu widzenia edukacji i przyszłych perspektyw zawodowych młodocianego.

2. **Wykaz lekkich prac**:
   - Pracodawca jest zobowiązany do sporządzenia wykazu lekkich prac, które mogą być wykonywane przez młodocianych. Wykaz ten musi być zatwierdzony przez lekarza wykonującego zadania służby medycyny pracy, co zapewnia, że prace te są bezpieczne dla młodocianych.
   - Wykaz lekkich prac musi być również zatwierdzony przez właściwego inspektora pracy, co stanowi dodatkowy mechanizm kontroli i ochrony młodocianych pracowników.
   - Wykaz lekkich prac nie może zawierać prac wzbronionych młodocianym, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 204 Kodeksu pracy. Przepisy te określają szczegółowo, jakie prace są zabronione dla młodocianych, co dodatkowo chroni ich zdrowie i bezpieczeństwo.

3. **Regulamin pracy**:
   - Pracodawca jest zobowiązany do umieszczenia wykazu lekkich prac w regulaminie pracy. Jeśli pracodawca nie ma obowiązku wydania regulaminu pracy, wykaz lekkich prac musi być ustalony w osobnym akcie.
   - Pracodawca ma obowiązek zapoznać młodocianego z wykazem lekkich prac przed dopuszczeniem go do pracy. Jest to istotne z punktu widzenia świadomości młodocianego pracownika na temat rodzaju prac, które może wykonywać, oraz związanych z nimi wymagań i ograniczeń.

4. **Odpowiedzialność pracodawcy**:
   - Pracodawca ponosi odpowiedzialność za przestrzeganie przepisów dotyczących zatrudniania młodocianych. Niezastosowanie się do wymogów określonych w art. 200^1 Kodeksu pracy może skutkować sankcjami prawnymi, w tym karami finansowymi oraz odpowiedzialnością za ewentualne szkody zdrowotne młodocianego pracownika.

Podsumowując, art. 200^1 Kodeksu pracy stanowi istotny element ochrony młodocianych pracowników, zapewniając, że ich zatrudnienie odbywa się w warunkach bezpiecznych i niekolidujących z obowiązkiem szkolnym. Pracodawcy muszą przestrzegać określonych procedur, aby zapewnić zgodność z przepisami i ochronę młodocianych pracowników.

Art. 304^5 Kodeksu pracy reguluje kwestie związane z wykonywaniem pracy lub innych zajęć zarobkowych przez dzieci do ukończenia 16 roku życia. Przepis ten wprowadza szereg wymogów i ograniczeń mających na celu ochronę zdrowia, życia oraz rozwoju psychofizycznego dzieci, a także zapewnienie, że wykonywanie pracy nie będzie kolidować z obowiązkiem szkolnym.

1. **Zakres zastosowania**:
   - Przepis dotyczy dzieci do ukończenia 16 roku życia.
   - Dozwolone jest wykonywanie pracy lub innych zajęć zarobkowych wyłącznie na rzecz podmiotów prowadzących działalność kulturalną, artystyczną, sportową lub reklamową.

2. **Wymogi formalne**:
   - Wymagana jest uprzednia zgoda przedstawiciela ustawowego lub opiekuna dziecka.
   - Konieczne jest uzyskanie zezwolenia właściwego inspektora pracy.
   - Wniosek o wydanie zezwolenia składa podmiot prowadzący działalność określoną w przepisie.

3. **Przesłanki odmowy wydania zezwolenia**:
   - Inspektor pracy odmawia wydania zezwolenia, jeżeli wykonywanie pracy powoduje zagrożenie dla życia, zdrowia i rozwoju psychofizycznego dziecka.
   - Zezwolenie nie zostanie wydane, jeśli praca zagraża wypełnianiu obowiązku szkolnego przez dziecko.

4. **Dokumenty dołączane do wniosku**:
   - Pisemna zgoda przedstawiciela ustawowego lub opiekuna dziecka.
   - Opinia poradni psychologiczno-pedagogicznej dotycząca braku przeciwwskazań do wykonywania pracy.
   - Orzeczenie lekarza stwierdzające brak przeciwwskazań do wykonywania pracy.
   - Opinia dyrektora szkoły, do której dziecko uczęszcza, dotycząca możliwości wypełniania obowiązku szkolnego.

5. **Treść zezwolenia**:
   - Zezwolenie powinno zawierać dane osobowe dziecka i jego przedstawiciela ustawowego lub opiekuna.
   - Oznaczenie podmiotu prowadzącego działalność.
   - Określenie rodzaju pracy lub innych zajęć zarobkowych.
   - Określenie dopuszczalnego okresu wykonywania pracy.
   - Określenie dopuszczalnego dobowego wymiaru czasu pracy.
   - Inne niezbędne ustalenia wymagane ze względu na dobro dziecka.

6. **Cofnięcie zezwolenia**:
   - Na wniosek przedstawiciela ustawowego lub opiekuna dziecka inspektor pracy cofa wydane zezwolenie.
   - Inspektor pracy cofa zezwolenie z urzędu, jeżeli stwierdzi, że warunki pracy dziecka nie odpowiadają warunkom określonym w wydanym zezwoleniu.

**Komentarz praktyczny**:
Przepis ten ma na celu ochronę dzieci przed nadmiernym obciążeniem pracą oraz zapewnienie, że ich rozwój i edukacja nie będą zakłócone. Wprowadzenie wymogu uzyskania zgody przedstawiciela ustawowego oraz zezwolenia inspektora pracy stanowi mechanizm kontrolny, który ma na celu zapewnienie, że praca wykonywana przez dziecko jest bezpieczna i nie koliduje z jego obowiązkami szkolnymi. Przepis ten jest szczególnie istotny w kontekście działalności artystycznej, sportowej czy reklamowej, gdzie dzieci często są angażowane w różnego rodzaju projekty.

Każdy ma prawo do nauki, a nauka jest obowiązkowa do ukończenia 18. roku życia. Szczegółowy sposób wykonywania obowiązku szkolnego określa ustawa. Nauka w szkołach publicznych jest bezpłatna. Ustawa może jednak pozwolić publicznym szkołom wyższym na pobieranie opłat za niektóre usługi edukacyjne. Rodzice mogą wybrać dla swoich dzieci szkołę inną niż publiczna. Obywatele i instytucje mają prawo zakładać szkoły podstawowe, ponadpodstawowe i wyższe, a także zakłady wychowawcze. Zasady tworzenia i działania szkół niepublicznych, udział władz publicznych w ich finansowaniu oraz nadzór pedagogiczny nad szkołami i zakładami wychowawczymi określa ustawa. Władze publiczne mają zapewniać obywatelom powszechny i równy dostęp do wykształcenia. W tym celu tworzą i wspierają systemy indywidualnej pomocy finansowej oraz organizacyjnej dla uczniów i studentów. Warunki udzielania takiej pomocy również określa ustawa. Szkoły wyższe mają zapewnioną autonomię, ale jej zasady są określone w ustawie.

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej

Przepis określa zakres wychowania przedszkolnego, wiek dzieci objętych tym wychowaniem oraz zadania gminy związane z zapewnieniem miejsc. Co do zasady wychowanie przedszkolne obejmuje dzieci od początku roku szkolnego, w którym kończą 3 lata, do końca roku szkolnego, w którym kończą 7 lat. Może być prowadzone w przedszkolu, oddziale przedszkolnym w szkole podstawowej albo w innej formie wychowania przedszkolnego.

Szczególne zasady dotyczą dzieci posiadających orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego. Mogą one korzystać z wychowania przedszkolnego po ukończeniu 7 lat, nie dłużej jednak niż do końca roku szkolnego, w którym kończą 9 lat. W szczególnie uzasadnionych przypadkach wychowaniem przedszkolnym może zostać objęte także dziecko, które ukończyło 2,5 roku.

**Obowiązek i prawo dziecka** zostały rozdzielone. Dziecko w wieku 6 lat ma obowiązek odbyć roczne przygotowanie przedszkolne, rozpoczynające się z początkiem odpowiedniego roku szkolnego. Dzieci w wieku od 3 do 5 lat mają natomiast prawo do korzystania z wychowania przedszkolnego, nabywane z początkiem roku szkolnego, w którym kończą 3 lata.

Zapewnienie warunków do realizacji tego obowiązku i prawa jest zadaniem własnym gminy. Gmina wykonuje je przez zapewnienie możliwości korzystania z odpowiedniej placówki publicznej lub określonej placówki niepublicznej położonej na jej obszarze. Jeżeli liczba zgłoszonych dzieci przewyższa liczbę miejsc, dyrektor informuje o tym wójta, burmistrza albo prezydenta miasta, który pisemnie wskazuje rodzicom inne miejsce, w miarę możliwości położone najbliżej. Wskazana placówka powinna mieć czas pracy zbliżony do placówki, do której dziecko nie zostało przyjęte. Przepis reguluje także składanie wniosku o kontynuowanie wychowania przedszkolnego oraz obowiązek pisemnego wskazania miejsca kontynuacji.

Prawo oświatowe

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2017/59/text/U/D20170059Lj.pdf

Przepis określa dwa powiązane obowiązki dotyczące kształcenia dziecka. Po pierwsze, ustanawia ogólny obowiązek nauki, który trwa do ukończenia 18. roku życia. Oznacza to, że granicą tego obowiązku jest wiek, a nie wyłącznie ukończenie określonego etapu edukacji.

Po drugie, przepis wskazuje zasady rozpoczęcia i trwania **obowiązku szkolnego**. Rozpoczyna się on z początkiem roku szkolnego przypadającego w roku kalendarzowym, w którym dziecko kończy 7 lat. Przepis wiąże więc rozpoczęcie obowiązku z ukończeniem przez dziecko określonego wieku oraz z początkiem roku szkolnego. Nie wskazuje konkretnego dnia rozpoczęcia, lecz odwołuje się do początku tego roku szkolnego.

Obowiązek szkolny trwa do ukończenia szkoły podstawowej, jednak nie może trwać dłużej niż do ukończenia 18. roku życia. Są zatem dwa elementy wyznaczające jego zakończenie: ukończenie szkoły podstawowej albo osiągnięcie wskazanej granicy wieku. Jeżeli szkoła podstawowa zostanie ukończona wcześniej, ustaje obowiązek szkolny, ale sam obowiązek nauki pozostaje do ukończenia 18 lat. Jeżeli natomiast ukończenie szkoły podstawowej nastąpiłoby później, obowiązek szkolny nie może trwać po ukończeniu 18. roku życia.

Praktyczne znaczenie przepisu polega na rozróżnieniu momentu rozpoczęcia i zakończenia obowiązku szkolnego od końcowej granicy ogólnego obowiązku nauki. Ukończenie szkoły podstawowej wyznacza zasadniczo koniec obowiązku szkolnego, natomiast wiek 18 lat stanowi ostateczną granicę obowiązku nauki.

Przepis określa zasady wcześniejszego rozpoczęcia nauki, odroczenia obowiązku szkolnego oraz wykonywania obowiązku szkolnego i obowiązku nauki. Na wniosek rodziców naukę w szkole podstawowej może rozpocząć dziecko, które w danym roku kończy 6 lat. Dyrektor przyjmuje je, jeżeli korzystało z wychowania przedszkolnego w poprzednim roku szkolnym albo posiada opinię właściwej poradni psychologiczno-pedagogicznej o możliwości rozpoczęcia nauki. Dziecko przyjęte wcześniej do szkoły jest zwolnione z obowiązku wskazanego w art. 31 ust. 4.

Rodzice mogą także wystąpić o odroczenie rozpoczęcia spełniania obowiązku szkolnego o jeden rok szkolny. Wniosek składa się do dyrektora publicznej szkoły podstawowej właściwej ze względu na miejsce zamieszkania dziecka, w roku, w którym kończy ono 7 lat, nie później niż do 31 sierpnia. Do wniosku dołącza się opinię poradni wskazującą potrzebę odroczenia. W takim przypadku dziecko kontynuuje przygotowanie przedszkolne.

Obowiązek szkolny jest realizowany przez uczęszczanie do publicznej albo niepublicznej szkoły podstawowej. Po jej ukończeniu obowiązek nauki może być spełniany przez naukę w szkole ponadpodstawowej albo przygotowanie zawodowe u pracodawcy. Przepis dopuszcza również inne formy, między innymi naukę za granicą, w szkole przy przedstawicielstwie dyplomatycznym, na kwalifikacyjnym kursie zawodowym, w uczelni lub na praktyce absolwenckiej, na zasadach określonych w przepisie.

Dyrektorzy szkół, pracodawcy i inne wskazane podmioty mają obowiązek informować właściwego wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o przyjęciu osoby oraz o zmianach w spełnianiu obowiązku nauki. Regulacja obejmuje także szkoły artystyczne realizujące kształcenie ogólne oraz udział dzieci i młodzieży z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu głębokim w zajęciach rewalidacyjno-wychowawczych.

Przepis określa zasady spełniania przez dziecko obowiązku wychowania przedszkolnego, obowiązku szkolnego lub obowiązku nauki poza placówką albo szkołą. Na wniosek rodziców dyrektor przedszkola, szkoły podstawowej lub szkoły ponadpodstawowej, do której dziecko zostało przyjęte, może wydać w tej sprawie decyzję. Zezwolenie może zostać wydane zarówno przed rozpoczęciem roku szkolnego, jak i w trakcie jego trwania.

Warunkiem dołączenia do wniosku jest między innymi oświadczenie rodziców o zapewnieniu dziecku warunków pozwalających na realizację podstawy programowej obowiązującej na danym etapie edukacyjnym. W przypadku spełniania obowiązku szkolnego lub obowiązku nauki rodzice zobowiązują się także do zapewnienia udziału dziecka w corocznych egzaminach klasyfikacyjnych. Egzaminy te przeprowadza szkoła, której dyrektor wydał zezwolenie, z zakresu części podstawy programowej uzgodnionej na dany rok z dyrektorem. Na ich podstawie uczeń otrzymuje roczne oceny klasyfikacyjne, przy czym nie ustala mu się oceny zachowania. Roczna i końcowa klasyfikacja odbywa się na zasadach określonych w rozdziale 3a ustawy o systemie oświaty.

Odrębne rozwiązania dotyczą dzieci i młodzieży z orzeczeniem o potrzebie kształcenia specjalnego wydanym ze względu na niepełnosprawność intelektualną w stopniu umiarkowanym lub znacznym. W ich przypadku nie stosuje się wymogu przystępowania do egzaminów ani zasad uzyskiwania ocen określonych w ust. 4.

Uczeń i jego rodzic mogą korzystać ze wsparcia szkoły, w tym z udziału w wybranych zajęciach, dostępu do podręczników, materiałów i pomocy dydaktycznych oraz konsultacji przygotowujących do egzaminów. Zezwolenie może zostać cofnięte na wniosek rodziców, w razie nieusprawiedliwionego nieprzystąpienia do egzaminów, ich niezdania albo wydania zezwolenia z naruszeniem prawa.

Przepis wprowadza słownik pojęć używanych w dalszych przepisach ustawy. Określenia wskazane w art. 4 należy rozumieć w podany sposób, jeżeli dalszy przepis nie określa ich bliżej. Dzięki temu ustawa nadaje jednolite znaczenie między innymi nazwom szkół, oddziałów, placówek, uczestników kształcenia oraz dokumentów programowych.

Przepis obejmuje zarówno podstawowe pojęcia, jak „szkoła”, która obejmuje także przedszkole, jak i bardziej szczegółowe formy organizacji nauki. Definiuje między innymi szkołę i oddział specjalny, oddział integracyjny, dwujęzyczny, przygotowania wojskowego, o profilu mundurowym, międzynarodowy, przygotowawczy oraz sportowy lub mistrzostwa sportowego. Określa również, kiedy szkoła może być uznana za integracyjną albo dwujęzyczną, a także jakie warunki musi spełniać szkoła podstawowa dwujęzyczna.

Osobne definicje dotyczą szkół kształcących w określonych dziedzinach, w tym szkół rolniczych, leśnych, morskich, żeglugi śródlądowej i rybołówstwa. Przepis wskazuje także znaczenie pojęć „organ prowadzący szkołę lub placówkę”, „kurator oświaty”, „nauczyciel”, „rodzice” i „uczniowie”. Za rodziców uznaje również prawnych opiekunów oraz osoby lub podmioty sprawujące pieczę zastępczą, a za uczniów także słuchaczy i wychowanków.

Ważną grupę stanowią definicje związane z programami nauczania i kształceniem zawodowym. Obejmują one podstawy programowe, klasyfikacje zawodów, programy wychowania przedszkolnego, programy nauczania oraz kształcenie zawodowe i jego formy. Punkt 23 jest uchylony. W praktyce przepis pozwala prawidłowo odczytywać zakres obowiązków, uprawnień i rozwiązań organizacyjnych opisanych w dalszej części ustawy.

Przepis określa podstawowe obowiązki rodziców związane z realizacją przez dziecko obowiązku szkolnego albo obowiązku nauki. W przypadku obowiązku szkolnego rodzice odpowiadają za kilka odrębnych działań. Muszą dopełnić czynności związanych ze zgłoszeniem dziecka do szkoły, zapewnić jego regularne uczestnictwo w zajęciach oraz stworzyć warunki umożliwiające przygotowywanie się do tych zajęć. Obowiązek rodziców obejmuje także przekazanie dyrektorowi szkoły podstawowej, w obwodzie której dziecko mieszka, informacji o realizowaniu obowiązku szkolnego w sposób określony w art. 36 ust. 10 lub 11. Informację tę należy przekazać do 30 września każdego roku.

Odrębnie uregulowano obowiązek nauki. Rodzice dziecka podlegającego temu obowiązkowi przekazują informacje wójtowi gminy, burmistrzowi albo prezydentowi miasta, na terenie którego dziecko mieszka, jeżeli organ ten zażąda takiej informacji. Zakres przekazywanych danych obejmuje formę spełniania obowiązku nauki oraz zmiany w tym zakresie.

Przepis dotyczy również sytuacji, gdy dziecko realizuje obowiązek szkolny lub obowiązek nauki poza szkołą na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 37 ust. 1. W takim przypadku rodzice muszą zapewnić warunki nauki określone w zezwoleniu. Znaczenie praktyczne regulacji polega na wskazaniu, że rodzice nie tylko zapisują dziecko do szkoły, lecz także odpowiadają za jego regularne uczestnictwo, warunki nauki oraz przekazywanie wymaganych informacji właściwym podmiotom.

Przepis art. 113 zmienia ustawę o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci w dwóch obszarach: definiuje pojęcie „szkoły” oraz określa czasowe obowiązywanie dotychczasowych przepisów wykonawczych.

W punkcie 1 rozszerzono i doprecyzowano definicję „szkoły” zawartą w art. 2 pkt 17. Obejmuje ona szkołę podstawową, szkołę ponadpodstawową i szkołę artystyczną, jeżeli realizowany jest w niej obowiązek szkolny i obowiązek nauki. W zakresie tego pojęcia mieszczą się również młodzieżowy ośrodek socjoterapii, specjalny ośrodek szkolno-wychowawczy, specjalny ośrodek wychowawczy dla dzieci i młodzieży wymagających specjalnej organizacji nauki, metod pracy i wychowania, a także ośrodek rewalidacyjno-wychowawczy. Definicja ma znaczenie dla stosowania przepisów ustawy, w których występuje pojęcie „szkoły”.

Punkt 2 nadaje nowe brzmienie art. 57, który reguluje przepisy przejściowe dotyczące aktów wykonawczych. Zgodnie z ust. 1 dotychczasowe przepisy wydane na podstawie wskazanych przepisów zachowują moc do czasu wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych, jednak nie dłużej niż przez 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. Ust. 2 przewiduje analogiczne rozwiązanie dla przepisów wydanych na podstawie art. 23 ust. 5 ustawy wskazanej w art. 41, przy czym maksymalny okres ich dalszego obowiązywania wynosi 24 miesiące. W praktyce regulacja zapewnia ciągłość stosowania przepisów wykonawczych do czasu zastąpienia ich nowymi aktami, z określeniem końcowych limitów czasowych.

Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo oświatowe

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2017/60/text/U/D20170060Lj.pdf

Przepis określa zasady dalszej nauki uczniów dotychczasowego gimnazjum, którzy nie uzyskali promocji albo nie ukończyli tej szkoły. W zależności od klasy i przyczyny uczeń staje się uczniem odpowiedniej klasy szkoły podstawowej: uczeń klasy I, który nie otrzymał promocji do klasy II, przechodzi do klasy VII, natomiast uczeń klasy II, który nie otrzymał promocji do klasy III, oraz uczeń klasy III, który nie ukończył gimnazjum, stają się uczniami klasy VIII. Dyrektor dotychczasowego gimnazjum, po uzgodnieniu z organem prowadzącym, informuje ucznia, w której szkole będzie realizował obowiązek szkolny.

**Szczególne zasady dotyczą języka obcego nowożytnego.** Jeżeli język, którego uczeń uczył się w gimnazjum, nie jest nauczany w oddziale szkoły podstawowej, do którego trafia, a organizacja zajęć uniemożliwia mu udział w zajęciach tego języka w innym oddziale lub grupie, uczeń ma trzy możliwości. Może uczyć się języka nauczanego w swoim oddziale i samodzielnie uzupełnić różnice programowe do końca roku szkolnego, kontynuować we własnym zakresie naukę dotychczasowego języka albo uczęszczać na ten język do oddziału w innej szkole podstawowej.

Dla ucznia korzystającego z dwóch ostatnich możliwości przeprowadza się egzamin klasyfikacyjny, o którym mowa w art. 44l ustawy zmienianej w art. 15, w brzmieniu nadanym ustawą. Do uczniów objętych tymi regulacjami stosuje się również art. 130 ust. 2 ustawy - Prawo oświatowe. Przepis zapewnia więc określenie dalszej szkoły, klasy oraz sposobu kontynuowania nauki języka obcego.

Przepis wprowadza szeroki zestaw zmian w ustawie o systemie oświaty, dostosowując jej treść do rozwiązań przyjętych w ustawie „Prawo oświatowe”. Zmiany obejmują zarówno uchylenie całych jednostek redakcyjnych, między innymi preambuły oraz art. 1-2a, art. 4-5f i art. 6-9, jak i szczegółową modyfikację definicji używanych w ustawie.

W art. 3 zmieniono znaczenie pojęć dotyczących szkół, oddziałów, placówek, podstaw programowych, kształcenia ustawicznego i egzaminów. Dodano definicję egzaminu ósmoklasisty, a definicje egzaminu maturalnego oraz egzaminu potwierdzającego kwalifikacje w zawodzie powiązano z nowymi rodzajami wykształcenia i świadectw. Wprowadzono także definicję ustawy „Prawo oświatowe” oraz zastąpiono określenie „upośledzenie umysłowe” określeniem „niepełnosprawność intelektualna”.

Istotna część przepisu dotyczy systemu egzaminów. W wielu miejscach określenie „egzamin gimnazjalny” zastąpiono określeniem „egzamin ósmoklasisty”. Doprecyzowano zadania okręgowych komisji egzaminacyjnych, zasady nadawania numerów identyfikacyjnych oraz udział egzaminatorów, nauczycieli, pracodawców i podmiotów prowadzących kwalifikacyjne kursy zawodowe w przeprowadzaniu egzaminów. Uregulowano również możliwość wyznaczenia nowego terminu egzaminu w razie ujawnienia lub podejrzenia ujawnienia materiałów egzaminacyjnych.

Przepis potwierdza ponadto, że za udostępnianie rodzicom informacji dotyczących nauczania, wychowania i opieki nad ich dziećmi nie pobiera się opłat. Wskazuje też, kto wykonuje zadania dyrektora przedszkola w przypadku innych form wychowania przedszkolnego. Zmiany mają praktyczne znaczenie dla terminologii stosowanej przez szkoły, placówki, komisje egzaminacyjne i uczestników egzaminów.

Przepis wprowadza zmiany w ustawie o świadczeniach rodzinnych, dostosowując używane w niej pojęcia do wskazanych kategorii szkół i placówek. Zmiany dotyczą definicji „szkoły” w art. 3 pkt 18 oraz określenia rodzaju szkoły używanego w art. 15 ust. 1 pkt 1 i 2.

Zgodnie z nowym brzmieniem, „szkoła” oznacza szkołę podstawową, szkołę ponadpodstawową albo szkołę artystyczną, w której realizowany jest obowiązek szkolny i obowiązek nauki. Definicja obejmuje także młodzieżowy ośrodek socjoterapii, specjalny ośrodek szkolno-wychowawczy, specjalny ośrodek wychowawczy dla dzieci i młodzieży wymagających stosowania specjalnej organizacji nauki, metod pracy i wychowania oraz ośrodek rewalidacyjno-wychowawczy.

W art. 15 ust. 1 pkt 1 wyraz „ponadgimnazjalnej” zastąpiono wyrazem „ponadpodstawowej”, a jednocześnie usunięto wskazanie „lub gimnazjum”. Taką samą zmianę terminologiczną, dwukrotnie, wprowadzono w pkt 2. Przepis zastępuje więc wcześniejsze określenia odpowiadające innemu podziałowi szkół i usuwa odwołanie do gimnazjum.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na ujednoliceniu terminologii stosowanej w przepisach o świadczeniach rodzinnych. Definicja „szkoły” wskazuje przy tym nie tylko typy szkół, lecz także określone placówki, których działalność wiąże się ze specjalną organizacją nauki, metod pracy i wychowania albo z realizacją obowiązku szkolnego i obowiązku nauki. Dockument dotyczy zatem zarówno zakresu pojęcia używanego w ustawie, jak i brzmienia przepisów odwołujących się do rodzaju szkoły.

Art. 76 zmienia treść art. 2 pkt 13 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Przepis określa, co na potrzeby tej ustawy oznacza pojęcie „szkoła”. Definicja obejmuje kilka rodzajów jednostek, dlatego nie ogranicza tego pojęcia wyłącznie do szkoły podstawowej lub ponadpodstawowej.

Za „szkołę” uznaje się **szkołę podstawową, szkołę ponadpodstawową oraz szkołę artystyczną**, pod warunkiem że jest w niej realizowany obowiązek szkolny i obowiązek nauki. Definicja obejmuje również wyspecjalizowane placówki przeznaczone dla dzieci i młodzieży, a mianowicie młodzieżowy ośrodek socjoterapii, specjalny ośrodek szkolno-wychowawczy, specjalny ośrodek wychowawczy oraz ośrodek rewalidacyjno-wychowawczy.

W odniesieniu do specjalnego ośrodka szkolno-wychowawczego i specjalnego ośrodka wychowawczego przepis wskazuje dodatkowo na dzieci i młodzież wymagające stosowania specjalnej organizacji nauki, metod pracy i wychowania. Oznacza to, że definicja uwzględnia zarówno szkoły realizujące obowiązki edukacyjne, jak i placówki zapewniające szczególne formy organizacji nauki, pracy lub wychowania. W praktyce zakres pojęcia „szkoła” zostaje więc wyraźnie rozszerzony i obejmuje także wskazane w przepisie ośrodki, jeżeli należą do kategorii wymienionych w jego treści.

Obowiązek szkolny

Obowiązek szkolny - definicja

Obowiązek szkolny w przepisach

Kodeks pracy4 przepisy

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej1 przepis

Prawo oświatowe6 przepisów

Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo oświatowe5 przepisów