Nieruchomość wspólna

Nieruchomość wspólna to, w rozumieniu przepisów o własności lokali, grunt oraz te części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli poszczególnych lokali. Obejmuje w szczególności elementy konstrukcyjne budynku, dach, elewację, klatki schodowe, korytarze, instalacje i inne pomieszczenia lub urządzenia przeznaczone do wspólnego korzystania.

Z nieruchomością wspólną związany jest udział każdego właściciela lokalu. Udział ten jest prawem współwłasności, a jego wielkość co do zasady odpowiada stosunkowi powierzchni użytkowej lokalu wraz z pomieszczeniami przynależnymi do łącznej powierzchni użytkowej wszystkich lokali wraz z takimi pomieszczeniami. Udział w nieruchomości wspólnej jest nieodłącznie związany z własnością lokalu, dlatego nie może być samodzielnie zbyty ani obciążony w oderwaniu od tego lokalu.

Właściciel lokalu korzysta z nieruchomości wspólnej zgodnie z jej przeznaczeniem i powinien uczestniczyć w kosztach jej utrzymania, odpowiednio do posiadanego udziału, chyba że przepisy lub uchwała właścicieli określają inne zasady. Zarząd nieruchomością wspólną może obejmować między innymi podejmowanie decyzji dotyczących remontów, napraw, konserwacji, ubezpieczenia oraz rozliczania opłat. W małej wspólnocie mieszkaniowej zastosowanie mogą mieć także przepisy o współwłasności zawarte w Kodeksie cywilnym.

Pojęcie ma znaczenie również przy wycenie lokalu stanowiącego odrębną własność. Wartość takiego lokalu ustala się z uwzględnieniem pomieszczeń przynależnych oraz udziału w nieruchomości wspólnej, w tym związanego z gruntem. Nieruchomość wspólna występuje także w regulacjach dotyczących spółdzielni mieszkaniowych, między innymi przy określaniu zasad przeznaczania przychodów związanych z taką nieruchomością.