Nawozy

Hasło „nawozy” w ustawie „Prawo wodne” obejmuje nie tylko produkty kojarzone z nawożeniem, lecz szerszą kategorię substancji i materiałów wykorzystywanych w rolnictwie. Podstawowym elementem definicji jest obecność jednego lub większej liczby związków azotu. Sama obecność azotu nie wystarcza jednak do zakwalifikowania danego środka jako nawozu. Substancja musi być wykorzystywana rolniczo, a jej celem ma być zwiększenie wzrostu roślinności.

Definicja obejmuje również określone materiały pochodzenia naturalnego lub będące pozostałościami działalności człowieka. Wprost wskazano w niej odchody zwierzęce, pozostałości z gospodarstw rybackich oraz osady ściekowe. Oznacza to, że w ustawowym znaczeniu nawozem mogą być także materiały, które nie mają postaci typowego preparatu nawozowego, lecz mogą dostarczać roślinom składników wpływających na ich wzrost i są wykorzystywane w działalności rolniczej.

Takie ujęcie ma znaczenie dla ustalenia zakresu pojęcia używanego w przepisach dotyczących ochrony wód i prowadzenia działalności rolniczej. Pozwala określić, jakie substancje i materiały należy brać pod uwagę przy stosowaniu regulacji odnoszących się do nawożenia, w szczególności gdy mogą one wpływać na środowisko wodne. Definicja wskazuje więc zarówno cechy nawozu, takie jak zawartość związków azotu, rolnicze zastosowanie i cel w postaci wspierania wzrostu roślin, jak i konkretne grupy materiałów objętych tym pojęciem niezależnie od ich potocznego nazewnictwa.

Pojęcie to występuje także w przepisach regulujących szczegółowe zasady stosowania nawozów oraz szkolenia dotyczące ich używania. Pojawia się również w regulacjach związanych z informowaniem o cenach, gdzie odnosi się do przepisów o nawozach i nawożeniu, a także w starszych przepisach dotyczących ustalania wartości zapasów w gospodarstwach. W każdym z tych kontekstów znaczenie hasła zależy od ustawowej kategorii obejmującej zarówno nawozy zawierające związki azotu, jak i wskazane wprost materiały pochodzenia zwierzęcego, rybackiego lub ściekowego.