Przepis określa działania podejmowane w razie niezgodności zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji z kapitałowym wymogiem wypłacalności oraz w razie ryzyka wystąpienia takiej niezgodności. Zakład ma obowiązek niezwłocznie poinformować o tym organ nadzoru, jeżeli przewidywana niezgodność może wystąpić w ciągu najbliższych 3 miesięcy. Po stwierdzeniu niezgodności, w terminie 2 miesięcy, przedstawia organowi nadzoru do zatwierdzenia realistyczny plan naprawczy.

Organ nadzoru nakłada obowiązek podjęcia środków prowadzących, w terminie 6 miesięcy, do przywrócenia poziomu dopuszczonych środków własnych pokrywającego kapitałowy wymóg wypłacalności albo do obniżenia profilu ryzyka. Termin ten może zostać przedłużony o 3 miesiące, a w związku z wyjątkowo niekorzystną sytuacją ogłoszoną przez EIOPA, w odniesieniu do zakładów, których sytuacja dotyczy, nawet o maksymalnie 7 lat. Przy ocenie takiej sytuacji uwzględnia się między innymi średni czas trwania rezerw techniczno-ubezpieczeniowych dla celów wypłacalności. Przesłankami mogą być między innymi gwałtowny i poważny spadek na rynkach finansowych, utrzymywanie się niskich stóp procentowych albo zdarzenie katastroficzne o znaczącym wpływie.

W okresie przedłużonego terminu zakład składa co 3 miesiące sprawozdanie o podjętych środkach i postępach. Brak istotnych postępów może skutkować cofnięciem zgody na przedłużenie. Organ nadzoru może także zakazać wypłat z zysku, a w wyjątkowych okolicznościach ograniczyć lub zakazać rozporządzania wskazanymi aktywami. Przepis przewiduje ponadto współpracę organu nadzoru z EIOPA przy ocenie i ogłaszaniu wystąpienia albo ustania wyjątkowo niekorzystnej sytuacji.

o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2015/1844/text/U/D20151844Lj.pdf

Przepis określa zasady ustanawiania i działania kuratora w zakładzie ubezpieczeń lub zakładzie reasekuracji. Organ nadzoru może powołać kuratora w drodze decyzji, aby nadzorował wykonanie planu naprawczego albo krótkoterminowego planu finansowego. Kurator jest ustanawiany na czas określony, a organ nadzoru może go odwołać w każdym czasie.

Do podstawowych uprawnień kuratora należy udział w posiedzeniach organów zakładu oraz uzyskiwanie wszelkich informacji niezbędnych do wykonywania funkcji. Może on także wnieść do właściwego sądu gospodarczego sprzeciw wobec uchwały lub decyzji zarządu albo rady nadzorczej. Sprzeciw wniesiony w terminie 14 dni wstrzymuje wykonanie takiej uchwały lub decyzji. Kurator może również zaskarżyć uchwałę walnego zgromadzenia, jeżeli narusza ona określone interesy zakładu, ubezpieczających, ubezpieczonych, uprawnionych z umów ubezpieczenia, a w przypadku zakładu reasekuracji także cedentów.

**Decyzja o ustanowieniu kuratora jest natychmiast wykonalna.** Zakład może złożyć na nią skargę do sądu administracyjnego w terminie 7 dni, ale wniesienie skargi nie wstrzymuje jej wykonania.

Kurator musi posiadać co najmniej 10-letnie doświadczenie w zakresie organizacji i zasad działalności właściwego zakładu. Funkcję może pełnić także osoba prawna, jeżeli co najmniej połowa członków jej organu zarządzającego spełnia ten warunek. Kurator składa organowi nadzoru okresowe sprawozdania z działalności i oceny realizacji planu. Organ nadzoru określa jego zadania, wynagrodzenie oraz wymagania dotyczące sprawozdań, a koszty funkcji ponosi zakład.

Przepis ustanawia obowiązek zachowania w tajemnicy informacji uzyskanych w związku z wykonywaniem obowiązków wynikających z ustawy. Obowiązek ten obejmuje szeroki krąg osób: członków organu nadzoru, pracowników Urzędu, osoby wykonujące pracę na podstawie umowy o dzieło, umowy zlecenia albo innych umów cywilnoprawnych, osoby umocowane przez organ nadzoru do wykonywania obowiązków związanych z postępowaniem naprawczym lub likwidacyjnym, a także osoby upoważnione do przeprowadzenia kontroli albo wizyty nadzorczej.

Informacje objęte obowiązkiem nie mogą być ujawniane osobom nieupoważnionym. Wyjątek dotyczy informacji, które nie pozwalają rozpoznać pojedynczego zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji. Oznacza to, że dopuszczalne jest ujawnianie danych pozbawionych cech umożliwiających identyfikację konkretnego zakładu, w zakresie wskazanym w przepisie.

Tą samą tajemnicą są związane również inne osoby, którym udostępniono chronione informacje. Nie muszą jej przestrzegać tylko wtedy, gdy na ujawnienie informacji zezwalają przepisy ustawowe. Przepis wyraźnie wskazuje także sytuacje, które nie stanowią naruszenia tajemnicy. Należy do nich złożenie zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa oraz udzielanie informacji lub przekazywanie dokumentów w wykonaniu obowiązku albo uprawnienia wynikającego z odrębnych przepisów. Regulacja wyznacza więc zarówno zakres podmiotowy obowiązku poufności, jak i granice, w których przekazanie informacji pozostaje zgodne z prawem.

Przepis określa tryb postępowania w razie niespełniania przez zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji będący jednostką zależną kapitałowego albo minimalnego wymogu kapitałowego. W pierwszym przypadku zakład przekazuje organowi nadzoru **plan naprawczy**, o którym mowa w art. 312 ust. 2. Plan ma służyć przywróceniu poziomu dopuszczonych środków własnych lub obniżeniu profilu ryzyka w terminie 6 miesięcy od dnia stwierdzenia naruszenia. Organ nadzoru przekazuje plan kolegium organów nadzoru i wydaje decyzję w sprawie jego zatwierdzenia w terminie 4 miesięcy.

Organ nadzoru współpracuje z organami nadzorczymi innych państw członkowskich Unii Europejskiej, dążąc do uzgodnienia decyzji i jej przesłanek. Jeżeli kolegium nie osiągnie wspólnego stanowiska, decyzja jest wydawana z uwzględnieniem opinii i zastrzeżeń pozostałych organów. Podobne zasady dotyczą środków podejmowanych w razie pogarszania się sytuacji finansowej jednostki zależnej, przy czym decyzja w tym zakresie powinna zostać wydana w terminie miesiąca od powiadomienia kolegium.

Niespełnianie minimalnego wymogu kapitałowego wymaga przekazania **krótkoterminowego planu finansowego**, o którym mowa w art. 313 ust. 2. Jego celem jest przywrócenie poziomu dopuszczonych podstawowych środków własnych lub obniżenie profilu ryzyka w terminie 3 miesięcy. Organ nadzoru informuje kolegium o podjętych środkach.

W razie braku jednomyślności, z wyjątkiem sytuacji nadzwyczajnych, organ nadzoru może złożyć do EIOPA wniosek o wydanie rozstrzygnięcia. Po złożeniu wniosku postępowanie zostaje zawieszone do czasu wydania rozstrzygnięcia przez EIOPA, a następnie decyzja jest przekazywana jednostce zależnej i kolegium organów nadzoru.

Przepis określa warunki uzyskania tytułu kwalifikowanego doradcy restrukturyzacyjnego przez osobę, która posiada już licencję doradcy restrukturyzacyjnego. Tytuł jest przyznawany po wykazaniu odpowiedniego doświadczenia zawodowego oraz braku określonych prawomocnych sankcji.

Doświadczenie można potwierdzić na jeden z trzech sposobów:

- przeprowadzeniem w całości, w ciągu 7 lat przed złożeniem wniosku, co najmniej czterech postępowań upadłościowych przedsiębiorców zakończonych prawomocnym zakończeniem oraz dwóch postępowań zakończonych prawomocnym zatwierdzeniem układu albo sześciu takich postępowań układowych;
- zarządzaniem przez co najmniej 3 lata majątkiem co najmniej średniego przedsiębiorcy w określonej roli oraz przeprowadzeniem co najmniej dwóch postępowań zakończonych prawomocnym zatwierdzeniem układu;
- przeprowadzeniem w całości, w ciągu 3 lat przed złożeniem wniosku, co najmniej jednego postępowania układowego lub sanacyjnego, w którym uczestniczyło ponad 100 wierzycieli, a suma ich wierzytelności przekraczała 10 000 000 zł.

Wymóg osobistego przeprowadzenia postępowania może być spełniony także wtedy, gdy dokonała tego w całości spółka, w której doradca przez cały czas postępowania był odpowiedzialnym bez ograniczenia wspólnikiem albo członkiem zarządu reprezentującym spółkę.

Tytułu nie przyznaje się osobie, wobec której w związku z pełnieniem funkcji nadzorcy, zarządcy lub syndyka prawomocnie orzeczono w ostatnich 7 latach choćby jedną grzywnę lub odwołanie z funkcji, a także osobie, wobec której w ostatnich 2 latach orzeczono co najmniej dwa upomnienia. Te ograniczenia stosuje się również do określonych wspólników i członków zarządu spółek, gdy sankcja dotyczyła spółki. Przepis łączy więc możliwość uzyskania tytułu z praktyką w złożonych postępowaniach oraz z nienagannym wykonywaniem funkcji.

o licencji doradcy restrukturyzacyjnego

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2007/850/text/U/D20070850Lj.pdf

Art. 23 reguluje sytuację osób pełniących funkcje w postępowaniach wszczętych przed wejściem w życie ustawy. Jest to przepis przejściowy, który określa, jak długo zachowują one swoje umocowanie oraz jakie przepisy mają zastosowanie do wcześniej ustalonego wynagrodzenia.

Zgodnie z ust. 1 syndyk, nadzorca sądowy, zarządca oraz ich zastępcy, jeżeli zostali ustanowieni w postępowaniu układowym, upadłościowym albo naprawczym przed wejściem w życie ustawy, pełnią swoje funkcje aż do zakończenia tych postępowań. Przepis obejmuje więc zarówno osoby wskazane wprost, jak i ich zastępców. Odmiennie określono czas wykonywania funkcji przez tymczasowego nadzorcę sądowego i zarządcę przymusowego. W ich przypadku funkcja trwa do wydania postanowienia w przedmiocie ogłoszenia upadłości.

Ust. 2 dotyczy wynagrodzenia. Jeżeli przed wejściem w życie ustawy w konkretnej sprawie określono wstępne wynagrodzenie syndyka, nadzorcy sądowego albo zarządcy, do tego wynagrodzenia stosuje się przepisy dotychczasowe. Oznacza to zachowanie wcześniejszych zasad w odniesieniu do wynagrodzenia, którego wysokość wstępnie ustalono przed zmianą przepisów.

W praktyce art. 23 zapewnia ciągłość pełnienia funkcji w trwających postępowaniach oraz rozdziela zasady dotyczące dalszego wykonywania funkcji od zasad odnoszących się do wynagrodzenia ustalonego przed wejściem ustawy w życie.

Przepis ustanawia szczególne odstępstwo od jednego z warunków uzyskania uprawnień związanych z licencją doradcy restrukturyzacyjnego. Dotyczy osób, które w dniu wejścia ustawy w życie spełniają łącznie wszystkie przesłanki wskazane w art. 26.

Pierwszą przesłanką jest co najmniej pięcioletnia praktyka w sprawowaniu funkcji syndyka, zarządcy lub nadzorcy sądowego. Praktyka ta musi dotyczyć postępowań upadłościowych, układowych i naprawczych. Drugą przesłanką jest ukończenie wyższych studiów oraz uzyskanie dyplomu inżyniera przed granicznym momentem określonym w przepisie. Wszystkie te warunki muszą wystąpić łącznie, a przepis odnosi je do osób, które spełniają je w dniu wejścia ustawy w życie.

Skutkiem spełnienia wskazanych wymagań jest niestosowanie wymogu określonego w art. 3 ust. 1 pkt 4. Przepis nie uchyla pozostałych warunków przewidzianych w ustawie, lecz tworzy wyjątek dotyczący wyłącznie tego jednego wymogu. Ma on znaczenie dla osób z wcześniejszym doświadczeniem w postępowaniach upadłościowych, układowych i naprawczych, ponieważ pozwala uwzględnić ich praktykę oraz wykształcenie przy ocenie spełnienia warunków ustawowych. Decydujące są przy tym zarówno rodzaj pełnionych funkcji, jak i wymagany okres praktyki, zakres postępowań oraz wykształcenie wskazane w przepisie.

Naprawcze postępowanie

Naprawcze postępowanie w przepisach

o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej4 przepisy

o licencji doradcy restrukturyzacyjnego3 przepisy