Kodeks cywilny

Art. 859^3 Kodeksu cywilnego wprowadza instytucję ustawowego prawa zastawu na rzeczach oddanych na skład, które przysługuje przedsiębiorcy składowemu. Przepis ten ma na celu zabezpieczenie interesów przedsiębiorcy składowego, umożliwiając mu dochodzenie swoich roszczeń wynikających z umowy składu.

#### Zakres roszczeń zabezpieczonych zastawem

Przepis ten precyzuje, że prawo zastawu zabezpiecza następujące roszczenia przedsiębiorcy składowego:
1. **Roszczenia o składowe i należności uboczne** - obejmują one wynagrodzenie za przechowywanie rzeczy oraz wszelkie dodatkowe opłaty związane z usługą składowania.
2. **Roszczenia o zwrot wydatków i kosztów** - w szczególności przewoźnego i opłat celnych. Przedsiębiorca składowy może ponosić różne koszty związane z przechowywaniem rzeczy, takie jak koszty transportu czy opłaty celne, które również są zabezpieczone zastawem.
3. **Roszczenia o zwrot udzielonych składającemu zaliczek** - jeżeli przedsiębiorca składowy udzielił składającemu zaliczek, ma prawo do ich zwrotu.
4. **Wszelkie inne należności powstałe z tytułu umowy lub umów składu** - obejmuje to wszelkie inne roszczenia wynikające bezpośrednio z umowy składu, które nie zostały wymienione powyżej.

#### Warunki utrzymania prawa zastawu

Prawo zastawu przysługuje przedsiębiorcy składowemu dopóki:
1. **Rzeczy znajdują się u niego** - przedsiębiorca składowy musi fizycznie posiadać rzeczy oddane na skład.
2. **Rzeczy znajdują się u osoby, która je dzierży w jego imieniu** - jeżeli rzeczy są przechowywane przez osobę trzecią działającą w imieniu przedsiębiorcy składowego, prawo zastawu nadal obowiązuje.
3. **Przedsiębiorca składowy może nimi rozporządzać za pomocą dokumentów** - nawet jeśli rzeczy nie są fizycznie w posiadaniu przedsiębiorcy składowego, ale może on nimi rozporządzać na podstawie odpowiednich dokumentów (np. dokumentów składowych), prawo zastawu jest utrzymane.

#### Znaczenie praktyczne

Prawo zastawu na rzeczach oddanych na skład jest istotnym narzędziem zabezpieczającym interesy przedsiębiorcy składowego. Umożliwia ono przedsiębiorcy dochodzenie swoich roszczeń w sposób bardziej efektywny, gdyż w przypadku niewywiązania się składającego z obowiązków płatniczych, przedsiębiorca składowy może zaspokoić swoje roszczenia z wartości rzeczy oddanych na skład.

#### Podsumowanie

Art. 859^3 Kodeksu cywilnego wprowadza istotne zabezpieczenie dla przedsiębiorców składowych, umożliwiając im dochodzenie swoich roszczeń poprzez prawo zastawu na rzeczach oddanych na skład. Przepis ten chroni interesy przedsiębiorcy, zapewniając mu możliwość zaspokojenia swoich roszczeń w przypadku niewywiązania się składającego z obowiązków wynikających z umowy składu.

Art. 58 ustawy o finansach publicznych reguluje kwestie związane z umarzaniem, odraczaniem terminów oraz rozkładaniem na raty spłat należności Skarbu Państwa i innych jednostek sektora finansów publicznych. Przepis ten określa, które organy są uprawnione do podejmowania takich decyzji oraz w jakiej formie powinny być one dokonywane.

#### Uprawnione organy

1. **Minister właściwy do spraw aktywów państwowych** - jest uprawniony do umarzania, odraczania terminów oraz rozkładania na raty należności Skarbu Państwa wynikających ze stosunków prawnych, w zakresie których jest on właściwy.

2. **Wojewoda** - posiada kompetencje w odniesieniu do należności Skarbu Państwa wynikających z realizowanych przez niego zadań z zakresu wykonywania uprawnień przysługujących Skarbowi Państwa.

3. **Kierownik państwowej jednostki budżetowej** - może podejmować decyzje w odniesieniu do należności przypadających tej jednostce budżetowej, pod warunkiem że wartość należności głównej nie przekracza 40 000 zł.

4. **Dysponent państwowego funduszu celowego** - jest uprawniony do podejmowania decyzji w odniesieniu do należności tego funduszu.

5. **Dysponent części budżetowej** - ma kompetencje w pozostałych przypadkach, które nie są objęte kompetencjami wyżej wymienionych organów.

#### Forma i podstawy prawne

Decyzje o umorzeniu należności, odroczeniu terminu spłaty lub rozłożeniu płatności na raty muszą być dokonywane w formie pisemnej i na podstawie przepisów prawa cywilnego. W szczególnych przypadkach, określonych w art. 56 ust. 1 pkt 1, 2 i 4, umorzenie należności następuje w formie jednostronnego oświadczenia woli. W przypadku, o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 3, umorzenie może nastąpić w formie jednostronnego oświadczenia woli, jeżeli uzyskanie oświadczenia woli dłużnika jest niemożliwe albo znacznie utrudnione.

#### Odsetki i inne należności uboczne

Przepisy dotyczące umarzania, odraczania i rozkładania na raty spłat należności głównych stosuje się odpowiednio do odsetek oraz innych należności ubocznych.

#### Wyjątki

Przepisów art. 58 oraz art. 55-57 nie stosuje się do należności, w przypadku których odrębne przepisy regulują umarzanie, odraczanie terminów spłaty lub rozkładanie na raty spłaty tych należności.

#### Należności o niskiej wartości

Dysponent części budżetowej lub dysponent państwowego funduszu celowego może wyrazić zgodę na niedochodzenie należności budżetu państwa o charakterze cywilnoprawnym, której kwota wraz z odsetkami nie przekracza 100 zł. W przypadku należności z tytułu rekompensaty, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych, decyzja o niedochodzeniu należności może być podjęta, jeżeli jej kwota jest równa świadczeniu pieniężnemu w rozumieniu tej ustawy albo większa od tego świadczenia.

#### Agencje wykonawcze

Agencje wykonawcze mogą nie dochodzić należności z tytułu rekompensaty, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych, jeżeli jej kwota jest równa świadczeniu pieniężnemu w rozumieniu tej ustawy albo większa od tego świadczenia.

### Podsumowanie

Art. 58 ustawy o finansach publicznych precyzyjnie określa kompetencje różnych organów w zakresie umarzania, odraczania i rozkładania na raty należności Skarbu Państwa oraz innych jednostek sektora finansów publicznych. Przepis ten wprowadza również mechanizmy umożliwiające elastyczne zarządzanie należnościami o niskiej wartości, co może przyczynić się do efektywniejszego zarządzania finansami publicznymi.

o finansach publicznych

Zgłoszenie wierzytelności powinno zawierać dane pozwalające zidentyfikować wierzyciela. Należy podać jego imię i nazwisko albo nazwę, a także numer PESEL lub numer w Krajowym Rejestrze Sądowym. Jeżeli wierzyciel nie ma żadnego z tych numerów, trzeba wskazać inne dane umożliwiające jego jednoznaczną identyfikację. W przypadku przedsiębiorcy należy podać również firmę, pod którą działa. Zgłoszenie powinno obejmować także miejsce zamieszkania albo siedzibę, adres oraz numer NIP, jeżeli wierzyciel go posiada. Należy dokładnie określić wierzytelność, wraz z należnościami ubocznymi, oraz wskazać wartość wierzytelności niepieniężnej. Do zgłoszenia trzeba dołączyć dowody potwierdzające istnienie wierzytelności. Jeżeli wierzytelność została uznana w spisie wierzytelności sporządzonym w postępowaniu restrukturyzacyjnym, wystarczy powołać się na tę okoliczność. W zgłoszeniu trzeba także wskazać kategorię, do której wierzytelność ma być zaliczona, oraz związane z nią zabezpieczenia. Jeżeli upadły nie jest dłużnikiem osobistym, należy podać przedmiot zabezpieczenia, z którego wierzytelność ma zostać zaspokojona. Trzeba również wskazać stan sprawy, gdy w sprawie wierzytelności toczy się postępowanie sądowe, administracyjne, sądowoadministracyjne albo postępowanie przed sądem polubownym. Na końcu można podać numer rachunku bankowego wierzyciela, jeżeli wierzyciel taki rachunek posiada.

Należności uboczne

Należności uboczne w przepisach

Kodeks cywilny2 przepisy

o finansach publicznych1 przepis

Prawo upadłościowe1 przepis