Mapa

W polskim prawie mapa to opracowanie kartograficzne przedstawiające w określonej skali położenie, granice, kształt i wzajemne usytuowanie nieruchomości, działek, obiektów, urządzeń, obszarów lub innych elementów przestrzeni. Może być dokumentem samodzielnym albo załącznikiem do wniosku, decyzji, planu, operatu, projektu lub aktu normatywnego. Jej treść powinna pozwalać na jednoznaczne ustalenie przedstawianego obszaru i zakresu planowanych albo istniejących działań.

W przepisach mapa występuje w różnych postaciach, zależnie od celu, któremu służy. Należą do nich w szczególności:

• mapa ewidencyjna, wykorzystywana do przedstawiania działek i granic nieruchomości, między innymi w postępowaniach dotyczących wywłaszczenia, podziału nieruchomości i ochrony środowiska;
• mapa dołączana do dokumentacji wodnoprawnej, pokazująca planowane działania wodne, ich zasięg oraz obszar oddziaływania;
• mapa zagrożenia powodziowego i mapa ryzyka powodziowego, służące do przedstawiania obszarów narażonych na powódź i związanych z nią zagrożeń;
• mapa lub załącznik graficzny określający teren przedsięwzięcia, obszar oddziaływania albo granice obszaru objętego ograniczeniami;
• mapa przedstawiająca przebieg granic portu morskiego lub innego wyznaczonego obszaru.

Wymogi dotyczące mapy mogą obejmować określoną skalę, oznaczenie granic, wskazanie działek i zasięgu oddziaływania, dołączenie klauzuli urzędowej, poświadczenie kopii albo sporządzenie mapy jako załącznika graficznego. W postępowaniach administracyjnych mapa pełni funkcję dowodową i informacyjną, ponieważ umożliwia organowi ocenę lokalizacji oraz przestrzennych skutków zamierzenia. Sama mapa co do zasady nie tworzy praw do nieruchomości ani nie zastępuje decyzji lub aktu ustanawiającego granice, chyba że przepisy nadają określonemu dokumentowi takie znaczenie. Jest stosowana między innymi w gospodarce nieruchomościami, prawie wodnym, prawie budowlanym, ochronie środowiska, zarządzaniu kryzysowym oraz regulacjach dotyczących granic portów morskich.