Licytacja publiczna

Licytacja publiczna to sposób sprzedaży, w którym zainteresowani, na jawnych i określonych z góry zasadach, składają oferty, a przedmiot uzyskuje uczestnik oferujący najwyższą cenę albo spełniający inne warunki przewidziane w przepisach. Jej publiczny charakter oznacza w szczególności dostępność informacji o licytacji oraz możliwość udziału osób, które spełniają wymagania określone dla danego postępowania.

Licytacja publiczna nie stanowi jednej, jednolicie uregulowanej instytucji. Jej przebieg zależy od podstawy prawnej i rodzaju sprzedawanego majątku. Najczęściej wyróżnia się:

• licytację egzekucyjną, prowadzoną przez komornika w celu sprzedaży zajętych ruchomości lub nieruchomości i uzyskania środków na zaspokojenie wierzyciela;
• licytację w toku likwidacji osoby prawnej lub innego podmiotu, służącą upłynnieniu jego majątku;
• dobrowolną licytację publiczną, organizowaną bez przymusu egzekucyjnego, na podstawie umowy, uchwały lub szczególnych przepisów;
• licytację jako formę przetargu ustnego, stosowaną przy zbywaniu określonych aktywów.

W postępowaniu egzekucyjnym licytację poprzedza obwieszczenie zawierające między innymi informacje o czasie, miejscu, przedmiocie i warunkach sprzedaży. Przepisy mogą określać cenę wywołania, wymagania dotyczące udziału, sposób składania ofert oraz skutki niewykonania warunków poprzedniej licytacji. Udział niektórych osób jest wyłączony, w szczególności dłużnika, komornika i osób pełniących określone funkcje urzędowe. Pełnomocnictwo do udziału może wymagać urzędowego poświadczenia.

W prawie spółek licytacja publiczna może być sposobem zbycia nieruchomości przez likwidatorów, chyba że właściwy organ spółki określił inny sposób. Podobne znaczenie może mieć w likwidacji fundacji rodzinnej. Praktycznie licytacja zapewnia przejrzysty mechanizm wyboru nabywcy, umożliwia konkurencję cenową i ułatwia publiczną kontrolę nad sprzedażą, ale jej skutki oraz warunki zależą od przepisów regulujących konkretne postępowanie.